หลังจากกินมื้อกลางวันที่บ้านเจียงโหรวซวงเสร็จ จวงชูฉิงก็พาคุณย่าเจียงไปส่งที่สถานพักฟื้นด้วยกัน
ตอนแรกคุณย่าเจียงไม่ยอมไปสถานพักฟื้น จวงชูฉิงจึงบอกว่า ถ้าคุณย่าไม่ไป เจียงโหรวซวงก็จะทำงานอย่างสบายใจไม่ได้
หลังจากทั้งสองคนช่วยกันเกลี้ยกล่อมอยู่หลายรอบ ในที่สุดคุณย่าเจียงก็ยอมไปพักที่สถานพักฟื้น
เมื่อจัดการให้คุณย่าเจียงเข้าที่เข้าทางเรียบร้อยแล้ว จวงชูฉิงก็ไปเยี่ยมสวี่จิงจิงต่อ
เธอเพิ่งถูกพาตัวมารับการรักษาอย่างจริงจังเมื่อสองวันก่อน
ภายในห้องพักผู้ป่วย สวี่จิงจิงนั่งอยู่บนเตียง เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง
“นี่เพื่อนเธอเหรอ?” เจียงโหรวซวงอดถามจวงชูฉิงไม่ได้
จวงชูฉิงพยักหน้า “เธอชื่อสวี่จิงจิง”
“สวี่จิงจิงเหรอ?” เจียงโหรวซวงถามอย่างสงสัย “ทำไมฉันรู้สึกว่าชื่อนี้คุ้น ๆ นะ?”
จวงชูฉิงเอ่ยเตือน “ดูท่าเธอน่าจะเคยเห็นข่าวเรื่องการกลั่นแกล้งในโรงเรียนที่เป็นกระแสบนอินเทอร์เน็ตช่วงก่อนตรุษจีนเหมือนกัน”
เจียงโหรวซวงนึกขึ้นได้ทันที “จริงด้วย! สวี่จิงจิงคือเด็กผู้หญิงที่ถูกกลั่นแกล้งคนนั้นนี่นา”
ไม่คิดเลยว่าเธอจะเป็นเพื่อนของจวงชูฉิง
คุณหมอบอกว่าอาการของสวี่จิงจิงในช่วงสองวันนี้คงที่ขึ้นมากแล้ว สามารถพบญาติหรือเพื่อนได้บ้าง
จวงชูฉิงเคาะประตูเบา ๆ สองสามครั้ง
สวี่จิงจิงได้ยินเสียงจึงละสายตาจากนอกหน้าต่างมามองทางประตู พอเห็นจวงชูฉิง ดวงตาของเธอก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
“ชูฉิง!” สวี่จิงจิงดีใจจนลุกจากเตียงทันที ด้วยความรีบร้อนเกินไป เธอถึงกับไม่ได้สวมรองเท้า