จวงชูฉิงราวกับถูกฟ้าผ่า
เหวินเย่หลานไม่ได้เร่งรัดเธออย่างใส่ใจ แต่เพียงรอเงียบ ๆ ให้เธอค่อย ๆ ทำใจยอมรับข่าวนี้
ผ่านไปหลายนาทีเต็ม จวงชูฉิงถึงค่อยได้สติจากความตกตะลึง
“เหวินเย่หลาน เรื่องแบบนี้เอามาล้อเล่นส่งเดชไม่ได้นะ” จวงชูฉิงพูดเสียงเบา
“ฉันไม่ได้ล้อเล่นกับเธอ”
เหวินเย่หลานจับมือเธอไว้ทันที ก่อนจะนำมือของเธอมาทาบลงบนหัวใจของตัวเอง “เรื่องอื่นฉันหลอกเธอได้ แต่หัวใจเต้นแรงแบบนี้หลอกกันไม่ได้หรอก”
จวงชูฉิงสัมผัสได้ชัดเจนถึงจังหวะหัวใจที่เต้นระรัวใต้ฝ่ามือ มันเผยให้เห็นว่าเจ้าของหัวใจกำลังกระวนกระวายในตอนนี้
“เราไม่ได้ตกลงกันแล้วเหรอว่าแต่งงานกันตามสัญญาเท่านั้น?” สมองของจวงชูฉิงยุ่งเหยิงไปหมด คำพูดก็เริ่มไม่เป็นประโยค “นี่นายมาสารภาพรักกับฉันตอนกำลังจะหย่า หรือว่าไม่อยากจ่ายเงิน เลยพูดแบบนี้ขึ้นมา?”
เหวินเย่หลานยกมือเคาะหัวเธออย่างหมั่นไส้ “วางใจได้ เงินที่รับปากว่าจะให้เธอ มีแต่จะเพิ่ม ไม่มีทางขาดสักแดงเดียว”
จวงชูฉิงกะพริบตาปริบ ๆ “งั้นเรายังจะหย่ากันไหม?”
“แน่นอน” เหวินเย่หลานตอบอย่างมีเหตุผล
จวงชูฉิงยิ่งฟังก็ยิ่งงง
นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?
เธอนึกว่าเหวินเย่หลานสารภาพรักแล้วจะพยายามหาทางเกลี้ยกล่อมให้เธอเปลี่ยนใจไม่หย่า ใครจะคิดว่าเขากลับยืนกรานจะหย่าเสียอย่างนั้น
เหวินเย่หลานพูดต่อ “จุดเริ่มต้นของชีวิตแต่งงานเราเป็นความผิดพลาด ในเมื่อมันเป็นความผิดพลาด ก็ต้องจบความผิดพลาดนี้เสีย”