“พี่ชู!”
นี่นี่ที่ยืนอยู่ข้างฉินซูเห็นร่างของชูเหลียนอิ้งตั้งแต่แรก
รอยยิ้มสดใสเปี่ยมสุขปรากฏบนใบหน้า เธอกระโดดโลดเต้นวิ่งเข้าไปหา
ใบหน้าชูเหลียนอิ้งแดงก่ำ ใบหูก็แดงเสียจนน่าตกใจ
เขาประคองเซี่ยหลานจือที่กำลังคลื่นไส้ ก่อนหันกลับมาอย่างเกร็ง ๆ สายตากวาดผ่านภรรยาของตน แล้วมองไปยังฉินซู
ชูเหลียนอิ้งเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วนแต่ยังคงมารยาทว่า “พี่สะใภ้ ผมมารับนี่นี่กลับบ้านครับ”
“พี่ชู เรากลับบ้านกันเถอะ!”
นี่นี่พุ่งเข้ามากอดแขนชูเหลียนอิ้งไว้แน่น
ใบหูฉินซูแดงวาบ ความเขินอายหวานซึ้งแต้มระเรื่อไปทั่วใบหน้า
ริมฝีปากเธอสั่นระริก ก่อนถามเสียงสั่นว่า “พวกคุณมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่?”
ซุนเหวินฮ่าวซึ่งปากไวรีบตอบแทนว่า “มาสักพักแล้วครับ!”
เขาเกาท้ายทอยอย่างถ่อมตัวแล้วถามว่า “อาสะใภ้ เมื่อกี้พวกคุณคุยอะไรกันเหรอครับ ผมฟังไม่เข้าใจเลย”
“……” มุมปากฉินซูกระตุก กระอักกระอ่วนจนแทบอยากเป็นลม
สีหน้าเธอเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด คิ้วเรียวขมวดมุ่นด้วยความกลัดกลุ้ม
ผู้ชายตั้งสามคนแอบฟังเธอพูด
แถมยังเป็นเรื่องส่วนตัวขนาดนั้นอีก……
ชูเหลียนอิ้งเป็นคนช่างสังเกตมาแต่ไหนแต่ไร เมื่อเห็นฉินซูโกรธจนขอบตาแดง ในดวงตาก็วาบประกายดุดันขึ้นมาหลายส่วน
เขารีบปล่อยแขนเซี่ยหลานจือ แล้วพูดเสียงเบาว่า “พี่หลาน ฟ้ามืดแล้ว ผมกับนี่นี่กลับบ้านก่อนนะครับ”
ชูเหลียนอิ้งโอบนี่นี่ไว้ ตั้งท่าจะหนี
“หยุดนะ!”
เซี่ยหลานจือเช็ดมุมปาก พลางเลิกเปลือกตาแดงเรื่อขึ้นมองทั้งคู่ด้วยแววตาเฉยเมย
“จ่ายค่าเรียนแล้วหรือยัง รีบไปแบบนี้คิดจะเบี้ยวเหรอ?”
“ค่าเรียน?” นี่นี่ทำหน้าไม่เข้าใจ
“ยังต้องจ่ายค่าเรียนอีกเหรอ?” มุมปากชูเหลียนอิ้งกระตุก
แม้แต่ฉินซูที่อยู่ไม่ไกล พอได้ยินคำว่าค่าเรียนก็ยังตกตะลึง
ผู้ชายคนนี้พูดเหลวไหลอะไรของเขา?
กลัวเธอจะอับอายจนไม่อยากมีชีวิตอยู่ไม่พอหรือไง!
เซี่ยหลานจือหัวเราะเยาะอย่างลำพอง ยกคิ้วพลางพูดว่า “เริ่มพรุ่งนี้ ไปเข้าเวรที่หน่วยรบพิเศษหลงถิงติดต่อกัน 7 วัน”
ชูเหลียนอิ้งพอได้ยินว่าต้องทำงานล่วงเวลาในช่วงปีใหม่ก็ไม่พอใจ
“ไหนตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าผมได้สี่วัน พี่ได้สามวัน?”
ริมฝีปากบางของเซี่ยหลานจือขยับ “ค่าเรียน”