เซี่ยหลานจือเพิ่งเดินจากไปได้ไม่นาน ชูเหลียนอิ้งกับซุนเหวินฮ่าวก็เห็นเข้า
ทั้งสองสบตากัน ก่อนจะแอบตามไป
ยังไม่ทันเดินเข้าประตูตระกูลเซี่ย พวกเขาก็เห็นคนแอบชะโงกดูอยู่ตรงมุมกำแพงของตระกูลหยางที่อยู่ติดกัน
ซุนเหวินฮ่าวยกมือปิดตา ทำหน้าบิดเบี้ยวพลางบ่นว่า “ให้ตายเถอะ! ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร หน้าบวมเหมือนหัวหมู น่าเกลียดจนแสบตาไปหมด”
ปากของเจ้าหนุ่มนี่ร้ายกาจไม่ธรรมดา
ชูเหลียนอิ้งเหลือบมองเขา “ถึงเวลาที่นายต้องออกโรงแล้ว ผู้หญิงคนนั้นเป็นศัตรูของพี่หลานกับพี่สะใภ้”
ซุนเหวินฮ่าวกลอกตา นึกถึงอาการป่วยของคุณปู่
เขาลังเลเพียงไม่กี่วินาที ก่อนจะพับแขนเสื้อแล้วเดินไปหาฉินเป่าจูที่ซ่อนอยู่ในเงามืด
ชูเหลียนอิ้งกอดอก มองภาพตรงหน้าอย่างสนอกสนใจ แถมยังอารมณ์ดีถึงขั้นลากอามู่ถีมาดูเรื่องสนุกด้วยกัน
ซุนเหวินฮ่าวเดินมาหาฉินเป่าจูด้วยสีหน้าเย็นชา เอ่ยประชดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์
“มาทำอะไรน่ะ? หน้าตาล่อกแล่กแบบนี้ มองแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี!”
ฉินเป่าจูไม่รู้จักคุณชายซุน แต่ดูจากเสื้อผ้าการแต่งกายของอีกฝ่ายก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา ต้องร่ำรวยหรือมีอำนาจอย่างใดอย่างหนึ่งแน่
ฉินเป่าจูเป็นพวกชอบรังแกคนอ่อนแอและกลัวคนแข็งแกร่ง เธอเลียนน้ำเสียงอ่อนหวานของฉินซู แล้วพูดจาเสแสร้งว่า “ฉันเห็นพวกคุณจุดดอกไม้ไฟ เลยสงสัยว่ากำลังฉลองอะไรกัน”
น้ำเสียงชวนคลื่นไส้ของเธอเกือบทำให้ซุนเหวินฮ่าวอาเจียนออกมาตรงนั้น
ใต้แสงไฟถนนและดอกไม้ไฟหลากสี ซุนเหวินฮ่าวมองเห็นความมุ่งร้ายในดวงตาของฉินเป่าจูอย่างชัดเจน
นี่มันศัตรูของคุณชายใหญ่ตระกูลเซี่ยกับสะใภ้ใหญ่ชัด ๆ!
ซุนเหวินฮ่าวยิ้มแต่ไม่ถึงดวงตา ลากเสียงอย่างมีเลศนัยก่อนเอ่ยเนิบ ๆ ว่า “ไม่รู้หรือไงว่าคุณนายเซี่ยกำลังตั้งท้อง
แถมยังเป็นลูกแฝดด้วย คืนนี้ตระกูลเซี่ยจุดดอกไม้ไฟฉลองที่ปีหน้าจะได้อุ้มหลานชายทองคำกันทั้งคืน”
“……” สีหน้าของฉินเป่าจูบิดเบี้ยว
ใบหน้าเธอเต็มไปด้วยความตกตะลึงและริษยา ในดวงตาฉายแววเกลียดชัง
ฉินซูท้องแล้ว?!
เป็นไปได้ยังไง! ต้องเป็นเรื่องโกหกแน่!
“ตูม!”
เสียงดอกไม้ไฟระเบิดดังขึ้นข้างหู
ฉินเป่าจูเงยหน้า จ้องดอกไม้ไฟเจิดจรัสบนท้องฟ้ายามค่ำคืน