คำพูดเหยียดหยามของผมทองลอยไปถึงหูฉินซูที่กำลังจะเดินไปหาเซี่ยหลานจือ
แววตาของเธอเย็นวาบ ใบหน้างดงามเย้ายวนปรากฏไอสังหารขึ้นมา
เซี่ยหลานจือซึ่งนั่งอยู่บนโซฟาพลันลุกขึ้น เดินเนิบ ๆ ไปข้างหน้า ก่อนยกขายาวขึ้นเตะเข้าที่ท้องของผมทอง
“พลั่ก!”
ผมทองถูกเตะกระเด็นไปกระแทกกำแพงห้องส่วนตัว ก่อนร่วงลงพื้นอย่างแรง
ห้องส่วนตัวที่ผู้คนเบียดเสียดกันแน่นขนัดพลันเงียบกริบ บรรยากาศแข็งค้างลงในพริบตา
เซี่ยหลานจือแผ่รัศมีอำนาจเต็มเปี่ยม เดินตรงไปหาผมทองอย่างองอาจ โดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองฉินซู
เขาเหยียบใบหน้าของผมทองไว้ ก้มตัวลงเล็กน้อย พลางปรายตามองอีกฝ่าย
“ของเล่นตัวน้อยที่เอาไว้อุ่นเตียงให้ฉัน แกยังกล้าคิดอยากได้อีกหรือ ไม่อยากมีชีวิตแล้วใช่ไหม?”
น้ำเสียงทุ้มต่ำไพเราะฟังดูไร้อารมณ์ ทว่ากลับแฝงแรงกดดันที่ทำให้คนฟังหนาวสันหลัง
ผมทองกอดรองเท้าหนังที่เท้าของเซี่ยหลานจือไว้ พลางตะโกนกร้าว “คุณชายหลาน ก็แค่ผู้หญิงคนเดียวเอง ไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยนี่ครับ?”
“ฮ่า ๆ ๆ...”
ไหล่ของเซี่ยหลานจือสั่นน้อย ๆ เขาหัวเราะอย่างร้ายกาจ ชวนให้รู้สึกว่าเป็นคนวิปลาสสุดขั้ว
วินาทีถัดมา รอยยิ้มบนใบหน้าพลันเลือนหาย เหลือเพียงความมืดมนและความยึดติดอันผิดปกติ
เซี่ยหลานจือจ้องผมทองด้วยแววตาอำมหิต “มันก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก แต่ฉันเกลียดเวลาที่ของของฉันเปื้อนกลิ่นเศษสวะ”
เขาล้วงปืนออกมาจากด้านหลังเอว เล็งไปที่ศีรษะของผมทอง แววตาดูแคลน น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย
“ฉันเป็นคนเอาแต่ใจจนเคยตัว ต่อให้เป็นของที่ไม่เอาแล้ว ก็ไม่อนุญาตให้ใครแตะ ใครแตะต้องตาย!”
เซี่ยหลานจือจ้องผมทองด้วยแววตาเย็นเยียบ นิ้วชี้ค่อย ๆ เหนี่ยวไก รัศมีสังหารที่แผ่ออกมารอบตัวไม่คิดปิดบังแม้แต่น้อย
ผมทองตกตะลึงจนพูดไม่ออก!
ไม่คิดเลยว่าคุณชายจากแผ่นดินใหญ่คนนี้จะทำตัวกร่างและเผด็จการถึงเพียงนี้
เขาตะเบ็งเสียงร้อง “คุณอิโตะ ช่วยผมด้วย!”
เสียงชายแปลกหน้าที่พูดภาษาจีนได้คล่อง แต่ติดสำเนียงดังขึ้นจากด้านหลังฉินซู
“คุณชายหลาน หลี่ซังก็แค่ถูกผู้หญิงของคุณยั่วยวน”
“ประเทศจีนมีคำพูดว่า พี่น้องเป็นดั่งมือเท้า ผู้หญิงเป็นดั่งเสื้อผ้า ไม่ใช่หรือ”