“ฉินซู เธอนี่เสแสร้งเก่งจริง ๆ!”
ฉินเป่าจูเงยหน้ามองฉินซูที่ยืนอยู่ข้างเตียง ก่อนเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า
“ปกติเธอทำตัวไร้พิษภัย แต่ลับหลังกลับใจร้ายใจดำขนาดนี้ เธอมันปีศาจชัด ๆ!”
ร่างของเธอสั่นเทาไม่หยุด ดวงตาคลอหยาดน้ำตาฉายแววเกลียดชังอย่างรุนแรง
ฉินซูหัวเราะเบา ๆ “ลืมไปแล้วหรือว่าตอนนั้นเธอเป็นคนเปิดโปงเรื่องที่เซี่ยหลานจือไร้บุตร?
ฉันก็แค่ทำกับเธอแบบเดียวกับที่เธอเคยทำกับฉัน แค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้วหรือ?”
ฉินเป่าจูชอบก่อเรื่อง ไม่ได้แปลว่าฉันจะก่อเรื่องไม่เป็นเสียหน่อย
ฉันก็แค่เอาคืนเธอด้วยวิธีเดียวกับที่เธอใช้กับฉันเท่านั้น
ฉินซูโน้มตัวเข้าไปฉับพลัน บีบคางฉินเป่าจูไว้ แววโกรธขึ้งจาง ๆ วูบไหวในดวงตา
“ทนไม่ไหวก็ต้องทน นี่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น”
สิ่งที่ฉินเป่าจูทำทั้งชาติก่อนและชาตินี้ ต่อให้ตายก็ยังไม่สาสม เธอต้องค่อย ๆ ชดใช้บาปของตัวเอง
ฉินเป่าจูตะโกนเสียงสั่นด้วยความโกรธ “แต่ฉันไม่ได้ทำร้ายลูกของเธอ! ลูกฉันต่างหากที่ตายเพราะเธอ!”
ฉินซูเผยสีหน้าขบขัน มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน “อย่ามายัดเยียดความผิดให้ฉัน ลูกเธอตายเพราะเธอลงมือฆ่าเองกับมือ”
“นอกจากเรื่องที่เปิดโปงว่าหยางอวิ๋นชวนไร้บุตร ฉันก็ไม่ได้ลงมือทำอะไรอีก เธอต่างหากที่ทำตัวเองจนมาถึงขั้นนี้”
ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความดูแคลนและเยาะเย้ยอย่างไม่ปิดบัง
ฉินเป่าจูทำหน้าบิดเบี้ยว “ไม่ใช่! เธอเห็นฉันกำลังจะตายแต่กลับไม่ช่วย!”
“เพี๊ยะ!”
ฉินซูเงื้อมือตบเธอฉาดหนึ่ง
“บอกแล้วไงว่าอย่ามายัดเยียดความผิดให้ฉัน”
ฉินซูสะบัดมือที่เจ็บจากการตบ พลางมองฉินเป่าจูที่หน้าหันไปอีกทางอย่างลึกซึ้ง
“ทำตัวให้ดี ๆ ล่ะ”
เธอหมุนตัวเดินออกจากห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดเข้มข้น
“ฉินซู! เธอจะโชคดีแบบนี้ไปตลอดไม่ได้หรอก! ฉันจะคอยดูวันที่เธอต้องพบจุดจบอันน่าอนาถ!”
คำสาปแช่งที่เปี่ยมด้วยความเกลียดชังของฉินเป่าจูดังมาจากด้านหลัง
ฉินซูกล้าดียังไงถึงทำท่าทางหยิ่งยโส เย็นชา และวางตัวเหนือคนอื่นราวกับดูถูกทุกคนแบบนั้น
ฉินเป่าจูทนไม่ไหวแล้ว ชาติก่อนเธอเห็นภาพฉินซูกลายเป็นคุณนายเศรษฐีผู้มีความสุขตามโทรทัศน์และแผงหนังสือพิมพ์อยู่บ่อย ๆ
ชาตินี้เธอจะไม่มีวันยอมให้ฉินซูมีชีวิตดีกว่าตัวเอง