"ได้!"
ฉินซูตอบทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ขอแค่พ่อของเซี่ยยังมีลมหายใจเหลืออยู่ เธอก็จะช่วยเขากลับมาได้
เซี่ยหลานจือกอดฉินซูแน่นขึ้นทันใด ราวกับจะโอบเธอเข้าไปในกระดูกและเลือดของเขา
ลมหายใจที่ไม่มั่นคงของเขาเริ่มหนักหน่วงและหยาบกระด้าง ไออุ่นชื้นปะทุลงบนลำคอที่ขาวผ่องเรียวสวยของฉินซู
ไม่นานนัก ฉินซูก็รู้สึกว่าเสื้อผ้าที่ไหล่ของเธอเปียกชื้น
เซี่ยหลานจือ... เขาร้องไห้หรือ?
ดวงตางามของฉินซูเบิกกว้างเล็กน้อย หัวใจดวงหนึ่งราวกับถูกใครบางคนบีบรัดแน่น เจ็บปวดแปลบ ๆ
เธอไม่ได้ยินเสียงสะอื้นแม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่เธอรู้สึกคือ——
เซี่ยหลานจือกอดเธอแน่นเกินไป!
อากาศในทรวงอกของฉินซูถูกบีบออกมา ความรู้สึกหายใจไม่ออกอย่างรุนแรงพุ่งเข้ามา
ไม่แน่ใจว่าเซี่ยหลานจือร้องไห้หรือไม่
รอยเปียกบนไหล่ของฉินซูระเหยหายไประหว่างทางไปสนามบิน
*
ถึงสนามบินในไม่ช้า
เมื่อเทียบกับสนามบินที่ทันสมัยและเต็มไปด้วยเทคโนโลยีในยุคหลัง สนามบินเล็ก ๆ แห่งนี้ หากเรียกว่าทรุดโทรมก็ยังเป็นการยกย่องเกินไป
อย่างไรก็ตาม นี่คือสถานที่สาธารณะที่คนในประเทศ 99.9% ไม่มีโอกาสได้สัมผัส
เมื่อถึงที่หมาย รถคันหน้าและคันหลังที่คุ้มกันคนทั้งสองต่างจอดลง กลุ่มคนรีบลงจากรถ
คนเหล่านี้ไม่ได้กรูกันเข้ามา ชายวัยกลางคนที่สวมชุดซุนยัดเซินเดินนำมาข้างหน้า มาหยุดอยู่ตรงหน้าเซี่ยหลานจือและฉินซู
เขาพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด: "คุณชายเซี่ย เพราะเกี่ยวกับความลับของชาติ พวกเราเข้าไปในสนามบินไม่ได้ ส่งคุณได้เพียงเท่านี้"
เซี่ยหลานจือจับมือชายคนนั้นไว้ ดวงตาคมเต็มไปด้วยความจริงจัง: "ทำให้พวกคุณลำบากแล้ว"
ชายวัยกลางคน: "คุณช่างเกรงใจเกินไป"
เวลานี้ เจ้าโยวเฉียงและหลางเย่เดินเข้ามา สายตาของคนทั้งสองจับจ้องไปที่เซี่ยหลานจืออย่างซับซ้อน
เจ้าโยวเฉียงไม่รู้ว่าพ่อของเซี่ยป่วยหนักแค่ไหน คิดเพียงว่าแค่ไม่สบาย จึงพูดกับเซี่ยหลานจือด้วยน้ำเสียงเบาสบาย
"รถป้ายขาวที่ถูกเรียกด่วนจากในเมืองกรูกันเข้าไปที่ค่าย 963 ฉันคิดว่ามีการศึกฉุกเฉินอะไร ที่ไหนได้ พวกมันมารับคุณนี่เอง เป็นเพื่อนร่วมรบกันแท้ ๆ ฉันไม่รู้มาก่อนว่าฐานะคุณใหญ่โตขนาดนี้"
เขาคือทายาทแห่งตระกูลเซี่ย ผู้เป็นที่รักของฟ้า!