“พูดแล้วต้องทำได้ด้วยนะ!”
ฉินซูยิ้มบาง ๆ ริมฝีปากแดงสด ดวงตาหวานเย้ายวนชำเลืองมองเซี่ยหลานจือ
นางไม่ได้รังเกียจที่จะสมหวังทางกายกับเขา แต่กลัวว่าเซี่ยหลานจือจะไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ
พอได้คำมั่นสัญญาจากผู้ชาย ฉินซูก็คลายความกังวลลงได้มาก
ขณะที่นางยิ้มแย้ม เซี่ยหลานจือกลับมีเรื่องกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ต้นเหตุของความกลัวของฉินซูคือความไร้ความสามารถของเขา และสิ่งที่เป็นอยู่โดยไม่สามารถย้อนกลับได้
เรื่องผอมลง ก็แค่หิวไม่กี่มื้อ
แต่สิ่งที่ติดตัวคนเรามาตั้งแต่กำเนิด เซี่ยหลานจือจะไปเปลี่ยนอะไรได้ที่ไหน
แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ได้อะไรเลย อย่างน้อยทั้งคู่ก็พูดคุยกันอย่างเปิดอก เข้าใจกันเป็นอย่างดี
— ว่าจะผ่านคืนวันแต่งงานของพวกเขาอย่างไรโดยไม่เจ็บปวด
ทั้งคู่กลับมาที่บ้านพักครอบครัว ข้าวในหม้อยังอุ่นอยู่ พวกเขารีบผัดข้าวไข่กินง่าย ๆ
ฉินซูกินไปชามเล็ก ที่เหลือเกินครึ่งเข้าท้องเซี่ยหลานจือ
ทั้งคู่คิดว่าวันนี้คงผ่านไปแบบนี้ ทันใดนั้นหลางเย่ก็วิ่งหน้ามาหอบมาด้วยเหงื่อท่วมตัว
เขายืนอยู่หน้าประตู แล้วแอบมองฉินซูอย่างมีความผิด พอเห็นว่านางไม่ทันสังเกตตัวเอง จึงบอกเจตนาที่มาถึง
“ผู้บังคับการกรมเซี่ย มีสายจากปักกิ่งหาท่านครับ ครั้งแรกอามู่ถีโทรมา หลังจากนั้นกองทัพบกที่ปักกิ่งก็โทรมาหาท่านด้วย ยิ่งโทรยิ่งเร่งด่วน”
เซี่ยหลานจือพอได้ยินว่าอามู่ถีกับกองทัพบกโทรมาหา ก็รีบลุกขึ้นพรวด
“ผมไปดูหน่อยว่าเป็นอะไร จะกลับมาเร็ว ๆ!”
เขาพูดกับฉินซูด้วยความรวดเร็วจนแทบจะสำลักคำพูด ก่อนจะวิ่งพรวดออกจากห้องไปแทบจะทันที
ฉินซูจ้องมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่หมดความสงบลง ความรู้สึกไม่ดีผุดขึ้นในใจอย่างบอกไม่ถูก
พฤติกรรมของเซี่ยหลานจือผิดปกติเกินไปแล้ว
หลางเย่ที่ยืนอยู่หน้าประตู มองโต๊ะอาหารด้วยสายตาอยากกิน
เขายังไม่ได้กินข้าวเที่ยง วุ่นวายไปมาหลายรอบ ความหิวมันเริ่มเล่นงานแล้ว
ฉินซูโบกมือเรียกหลางเย่ แล้วถามว่า “อามู่ถีโทรมาหา มีบอกเรื่องอะไรเซี่ยหลานจือไหม?”