ลวี่หมิ่นเห็นชายคนนั้นมีท่าทีร้อนรน คิดว่าเป็นญาติของซุนยู่เจิน จึงชี้ไปที่ห้องผู้ป่วยด้านข้าง
“คนอยู่ข้างใน”
“ยู่เจิน! ฉันมาแล้ว!” ชายคนนั้นตะโกนเสียงดัง ก่อนจะพุ่งเข้าไปในห้องผู้ป่วย
ซุนยู่เจินเอนตัวอยู่บนเตียงคนไข้ กำลังเพลิดเพลินกับความเอาใจใส่ของแม่สามี สีหน้าภาคภูมิใจไม่น้อย
เมื่อได้ยินเสียงผู้ชาย เธอรีบผุดลุกขึ้นนั่งทันที ทำให้ท้องหดเกร็งไปหนึ่งที
ซุนยู่เจินสีหน้าซีดเผือดในพริบตา เงยหน้ามองชายคนนั้น “พี่ชิง! คุณมาที่นี่ได้ยังไง?”
อู๋ชิงพุ่งไปที่หน้าเตียงคนไข้ กุมมือซุนยู่เจินไว้แน่น
“คุณท้องเหรอ?”
แม่ของเจ้าโยวเฉียงจ้องมองท่าทีใกล้ชิดของพวกเขา สีหน้าเริ่มมืดลง
แต่ประโยคต่อมาของอู๋ชิง ทำเอาหล่อนแทบทรุดลงกับพื้น
“ยู่เจิน เรามีลูกด้วยกันอีกคนแล้ว!”
อู๋ชิงจูบมือซุนยู่เจิน รอยยิ้มบนใบหน้าสดใสจนแสบตา
แม่เจ้าใช้แรงผลักอู๋ชิง พร้อมด่า “แกเป็นบ้าไปแล้วหรือไงที่โผล่มาแบบนี้! ลูกในท้องอาเจินเป็นหลานตระกูลเจ้า! ”
ชายหนุ่มหน้าตาสุภาพบุรุษ ถูกหญิงชาวนาผู้ชำนาญงานบ้านผลักจนล้มลงกับพื้น
พอดีกับที่พ่อเจ้าก็พุ่งเข้ามาในห้องผู้ป่วย ชี้ไปที่ซุนยู่เจินซึ่งหน้ายิ่งซีดลงเรื่อยๆ บนเตียง
“ดีมาก! แกบอกว่าเห็นแก่ตระกูลเจ้า หาผู้ชายสุ่ม ๆ คนมาเพื่อให้ตระกูลเจ้ามีทายาทสืบสกุล ตอนนี้ชู้ของแกก็ตามมาถึงที่นี่แล้ว นี่แกหลอกพวกเราให้โง่เง่าอยู่หรือไง!”
พ่อเจ้ารู้ว่าลูกชายสามารถมีลูกได้ ท่าทีที่มีต่อลูกสะใภ้ก็เปลี่ยนไปทันที
แม่เจ้ากดเสียงต่ำ “แกพูดบ้าๆ อะไร! ลูกในท้องเธอเป็นลูกหลานตระกูลเจ้า”
พ่อเจ้ากระซิบข้างหูแม่เจ้าไม่กี่คำ สีหน้าของแม่เจ้าก็เปลี่ยนไปตาม
จู่ๆ เธอก็พุ่งไปที่เตียงคนไข้ เปิดผ้าห่ม แล้วพลิกตัวซุนยู่เจิน
คราบเลือดบนเตียงปรากฏชัดเจน
แม่เจ้าเปลี่ยนสีหน้าทันที ชี้หน้าซุนยู่เจินด่าไปมา
“ดีมาก! แม่เลวอย่างแก ท้องก็ไม่สามารถรักษาไว้ได้ ยังจะให้แม่มารับใช้แกอีกหรือ!”
“พูดจะกินนมข้าว malt สารพัด กินขี้ไปเถอะ!”
ซุนยู่เจินที่ถูกผลัก สีหน้ายิ่งซีดลง เหงื่อเม็ดใหญ่ไหลลงมาตามหน้าผาก
เธอกุมท้องน้อย เสียงสั่นเครือด้วยความเจ็บปวด “เจ็บจัง ฉันปวดท้องมาก!”
แม่เจ้าเบ้หน้าทำตาเขียว “ฉันว่าแกแกล้งทำ! ทำเป็นอ้อน!”