เสียงฝ่ามือฟาดดังสนั่นจนหูอื้อ ฟังแล้วชวนให้รู้สึกเจ็บแทน ฉินซูคันไม้คันมือมานานแล้ว
แม้จะรู้ว่าตบคนแล้วมือเจ็บ แต่เธอก็ยังฟาดฉินเจาเถียวเข้าเต็มแรง
ดวงตาบริสุทธิ์ดุจแก้วของฉินซูฉายแววเหี้ยมเกรียม เธอเตือนเสียงเย็นชา “เห็นหน้าเธอแล้วหงุดหงิด อย่ามายุ่งกับฉัน!”
ใบหน้าของฉินเจาเถียวถึงกับเบี้ยวไปข้างหนึ่ง
เธอกุมแก้มที่ปวดแสบไม่หยุด พลันชะงักงันไปชั่วขณะ
“อ๊ากกก!!!”
เมื่อได้สติ ฉินเจาเถียวก็กรีดร้องแหลมบาดหู
“ฉันเห็นเธอน่าสงสาร คิดจะช่วยสักหน่อย แต่เธอกลับเนรคุณ!”
เธอยื่นมือไปกระชากผมฉินซู ท่าทางราวกับจะสู้ตาย
แต่ฉินซูปราดเปรียวกว่าเรือนร่างเทอะทะของอีกฝ่ายมาก จึงหลบการโจมตีได้อย่างง่ายดาย
“เรื่องที่ยอมให้คนอื่นเหยียบย่ำถึงที่ เธอเก็บไว้เสพสุขเองเถอะ!”
ฉินเจาเถียวผู้ปากจัดจ้องฉินซูเขม็ง แววตาดุดัน
“นังจิ้งจอกยั่วสวาท! คอยดูเถอะ ฉันจะฉีกแกเป็นชิ้น ๆ!”
เธอก้มเก็บกิ่งไม้จากพื้น แล้วฟาดสะเปะสะปะไปทางฉินซู
เล่นกันแบบนี้ไม่ยุติธรรมเลย!
ฉินซูเห็นท่าไม่ดี ก็หันหลังวิ่งทันที
ถ้าต้องสู้กับฉินเจาเถียวร่างใหญ่กำยำ เธอก็ไม่รู้จะลงมืออย่างไรจริง ๆ
ถ้าเผลอทำอีกฝ่ายพิการ เรื่องคงบานปลายแน่
เว้นแต่จะใช้เข็มเงินได้
แต่วันนี้เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนออกจากบ้าน เลยลืมซ่อนเข็มติดตัวมา
“นังจิ้งจอก! อย่าหนีนะ!”
“คอยดู ฉันจะฟาดแกจนหนังแตกเลือดซิบ!”
ฉินซูวิ่งนำหน้า ส่วนฉินเจาเถียวโบกกิ่งไม้ไล่ตามมาติด ๆ
ทั้งสองวิ่งไล่กันเป็นพัลวัน ดึงดูดสายตาผู้คนรอบข้างที่กำลังทำงานอยู่
ฉินซูมีเรี่ยวแรงพอสมควร ถ้าไม่ได้เหนื่อยจากการขุดสมุนไพรอยู่หลายชั่วโมงก่อนหน้านี้
วิ่งไปได้ไม่นาน เธอก็เริ่มหมดแรง
ตอนหันกลับไปมองฉินเจาเถียวที่ไล่ตามมา เธอก็พุ่งชนกำแพงแข็ง ๆ เข้าอย่างจัง
ไม่สิ!
ไม่ใช่กำแพง
กำแพงบ้านไหนจะอุ่น แถมแน่นกำยำขนาดนี้กัน
ฉินซูเงยหน้าขึ้นคิดจะดูว่าเป็นใคร แต่ยืนไม่มั่นคง ร่างจึงเซไปด้านข้าง
คนที่เธอชนคว้าข้อมือเธอไว้ทันที แล้วดึงเข้าสู่อ้อมแขนแน่นกระชับ
คราวนี้ฉินซูได้กลิ่นคุ้นเคยอันเป็นเอกลักษณ์
กลิ่นอายฮอร์โมนเพศชายเข้มข้นแผ่ซ่าน
เอวบางอ่อนนุ่มของฉินซูถูกมือใหญ่รวบไว้ฉับพลัน แผ่นหลังแนบชิดกับหน้าท้องแข็งแรงของชายหนุ่ม