ฉินซูหมดท่าจนหยุดดิ้นรน เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังขึ้นในห้อง
ฉินซูจ้องใบหน้ายามหลับของเซี่ยหลานจือ แล้วก็ต้องยอมรับเรื่องหนึ่ง
จากเดิมที่เธอชอบคนหน้าตาดี พัฒนามาเป็นชอบกล้ามหน้าท้อง ต่อมาก็ชอบลูกกระเดือกและเสียง
จนถึงตอนนี้ ฉินซูแน่ใจแล้ว
เซี่ยหลานจือมีใบหน้าหล่อเหลาเย้ายวนจนล่มเมือง ผู้หญิงสักกี่คนจะต้านทานไหวกัน
ไม่ว่าจะหน้าตา รูปร่าง สีผิว หรือแม้แต่เส้นผมทุกเส้นของเขา ล้วนสะกิดใจคนได้ทั้งนั้น
“ปีศาจรูปงาม!”
ฉินซูจ้องใบหน้าหล่อเหลา สุภาพของชายหนุ่มแล้วบ่นพึมพำ
ผ่านไปนาน เปลือกตาของเธอค่อย ๆ ปิดลง
ฉินซูที่หลับไปแล้วไม่เห็นว่า เปลือกตาของเซี่ยหลานจือที่ปิดสนิทขยับไหวเล็กน้อย
มุมปากของเซี่ยหลานจือยกขึ้นนิด ๆ ราวกับกำลังฝันถึงเรื่องน่ายินดี
แขนของเขาพาดอยู่บนเอวฉินซู มือเรียวยาวข้อนิ้วชัดขยับอย่างคุ้นเคย ดึงเธอเข้ามาแนบอก
อ้อมกอดแนบสนิทไร้ช่องว่าง
ราวกับทั้งสองรักกันอย่างเร่าร้อน
ม่านหน้าต่างเปิดแง้ม แสงลอดผ่านช่องว่างสาดลงบนร่างที่กอดกันแน่น
ภาพอบอุ่นของคนหน้าตาดีทั้งคู่ชวนให้มองเพลินจนสะดุดตา
ในห้องอันเงียบสงบ มีเสียงลมหายใจสม่ำเสมอสองสายก้องสะท้อน
*
“แค่ก ๆ… ผมเจ็บมาก!”
“คุณอา ช่วยผมด้วย ผมไม่อยากตาย…”
ร่างผอมเล็กขดตัวอยู่บนพื้นซึ่งเปื้อนเลือด ไอออกมาอย่างรุนแรงและแผ่วเบา
เซี่ยหลานจือเหยียบย่ำอยู่ในโคลนเลือด มองเด็กที่นอนคว่ำ ใบหน้าบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวดจนแทบผิดรูป
มือเล็ก ๆ เปื้อนเลือดคว้ารองเท้าทหารของเซี่ยหลานจือไว้
“คุณอา… ขอร้องล่ะ ช่วยผมด้วย”
“ผู้บังคับการ กำลังเด็กคนนี้ไม่ไหวแล้ว พวกเราไปกันเถอะ”
เสียงอ้อนวอนสิ้นหวังไร้เดียงสา กับเสียงเร่งร้อนให้รีบไปดังขึ้นข้างหูเซี่ยหลานจือพร้อมกัน
ทันใดนั้น โลกพลันหมุนคว้าง
ทุกสิ่งที่เซี่ยหลานจือมองเห็นหลอมรวมเป็นทะเลเลือด
น้ำตกสีเลือดไหลพรั่งพรูจากท้องฟ้า เลือดข้นคลั่กบนพื้นเอ่อสูงขึ้น น้ำเลือดไหลเข้าไปในรองเท้าทหารของเขา
“คุณอา… ผมคิดถึงบ้าน”
“ช่วยผมด้วยนะ คุณอา ผมเจ็บเหลือเกิน…”