ฉินซูทุบอกแน่นของเซี่ยหลานจือ พลางส่งเสียงสะอื้น
ราชายมบาลใบหน้าหยกผู้สุขุมสำรวม เย็นชาและไม่แยแสเรื่องรักใคร่ โอบกอดฉินซูไว้ ไม่ยอมให้เธอหลบหนี
เขารุกเร้าหนักหน่วงเกินไป จนทำให้คนรู้สึกหวาดกลัว!
ฉินซูเหมือนลูกแกะน้อยแสนเชื่อง เมื่อเผชิญหน้ากับผู้บังคับการกรมเซี่ยผู้เอาแต่ใจเกินไป การดิ้นรนของเธอจึงแทบไม่มีแรงทำร้ายเขาได้เลย
「เซี่ยหลานจือ อย่าทำแบบนี้」
เธอรู้สึกว่าริมฝีปากแตกไปแล้ว น้ำเสียงออดอ้อนเจือความน้อยใจ ฟังดูตะกุกตะกัก
แววตาของเซี่ยหลานจือเปี่ยมอันตรายราวกับกำลังล่าเหยื่อ จับจ้องนัยน์ตาคู่งามชวนหลงใหลของฉินซูที่ราวกับสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วง
จากนั้นเขาก็เห็นหยาดน้ำตาใสกระจ่างหยดหนึ่ง ค่อย ๆ ไหลจากหางตาที่แฝงเสน่ห์ของฉินซู
พอเห็นน้ำตาของฉินซู เซี่ยหลานจือก็หยุดชะงักทันที
「ร้องไห้แล้วหรือ?」
ริมฝีปากที่เม้มเล็กน้อยของเขาแนบสัมผัสฉินซู น้ำเสียงแหบพร่าจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์
ลมหายใจที่อยู่ใกล้กันเพียงคืบอบอวลอยู่ระหว่างจมูกของทั้งคู่
「คุณเกินไปแล้ว!」
ฉินซูถูกจูบจนเริ่มเจ็บแล้ว ยังไม่อนุญาตให้เธอร้องไห้อีกหรือ!
ดวงตาคู่งามมีน้ำตาคลอ ท่าทางน่าสงสารและน้อยใจของเธอช่างกระตุ้นความอยากแกล้งคนได้เหลือเกิน
ทำให้คนอยากเห็นตอนเธอร้องไห้จนดอกสาลี่ต้องชุ่มฝน
เซี่ยหลานจือมีด้านเลวร้ายอย่างผู้ชายทั่วไป
ทั้งยังตรงไปตรงมาและดุดันยิ่งกว่า
เพียงชั่วพริบตา ในหัวของเขาก็ผุดวิธีทำให้ฉินซูร้องไห้ขึ้นมาร้อยแบบ
ภาพในหัวงดงามเกินไปจนเซี่ยหลานจือเกือบเสียการควบคุมอีกครั้ง
เขากอดคนในอ้อมแขน ลูกกระเดือกขยับเบา ๆ พร้อมเสียงถอนหายใจแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน
ข้อมือของฉินซูถูกกำไว้จนเจ็บ เมื่อเธอรับรู้ได้ถึงอันตรายที่ผิดปกติ การดิ้นรนก็พลันหยุดนิ่ง
บางทีอาจเป็นเพราะเธอสงบเสงี่ยมว่าง่ายเกินไป เซี่ยหลานจือจึงสัมผัสได้ถึงความอ่อนตามอยู่หลายส่วน ก่อนจะลูบหลังศีรษะเธอเบา ๆ