“ปัง——!”
ร่างหนักกว่าสองร้อยจินของปาฟู่กุ้ยกระแทกพื้นอย่างแรง
พื้นดินสั่นสะเทือนตามไปด้วย
“แง้ ๆ ๆ——”
ปาฟู่กุ้ยเจ็บจนร้องไห้จ้า เสียงของเขาทำให้สามีภรรยาตระกูลปาที่กำลังยื้อยุดกันอยู่ตกใจ
เซี่ยหลานจือยังคงสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะเก็บขายาวที่แผ่รัศมีความน่าเกรงขามออกมาอย่างใจเย็น
ฉินซูร่างเล็กบอบบาง ใบหน้าสวยหวานขึงขัง ก่อนจะพุ่งไปตรงหน้าปาฟู่กุ้ย
เธอยกเท้าขึ้น เตะเข้าใส่จุดอ่อนของเจ้าบ้าปาอย่างแรง!
“อ๊าก——”
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น
ปาฟู่กุ้ยเจ็บจนเหงื่อเย็นผุดเต็มหน้า
ฉินซูรวบปอยผมที่ยุ่งเหยิงข้างแก้มทัดไว้หลังหู ดวงตาเย็นชามองชายที่นอนอยู่บนพื้น มือทั้งสองกุมปกป้องบาดแผล
“ไอ้หมูตาย! แกไม่ส่องดูเงาตัวเองในฉี่บ้างหรือไง! โง่เง่าอย่างแกเป็นขี้หนูในวงการคนอ้วนชัด ๆ! ดูเหมือนเพิ่งคลานออกมาจากส้วม ทั้งตัวส่งกลิ่นเหม็นเหมือนขี้!”
ปาฟู่กุ้ยที่ดูเหมือนโง่เขลาไร้พิษภัย แท้จริงแล้วถ่ายทอดความชั่วร้ายของพ่อแม่มาเต็ม ๆ
คนแบบนี้ชวนให้เกลียดที่สุด เป็นเศษเดนในหมู่เศษเดน!
“นังสารเลว! แกทำอะไรลูกฉัน!”
หญิงแซ่ปาผมเผ้ายุ่งเหยิงพุ่งเข้ามา ผลักฉินซูที่ตัวเล็กบอบบางออกไปเต็มแรง
ฉินซูไม่ทันตั้งตัว ถูกผลักจนเซถอยหลังไปหลายก้าว
ขณะที่ร่างเธอเอนหงายและกำลังจะล้ม แขนแข็งแรงคู่หนึ่งก็โอบรับเธอไว้ได้ทัน
ฉินซูตกลงสู่อ้อมกอดที่คุ้นเคย กลิ่นอายอบอวล กล้ามเนื้อเกร็งแน่น ให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างยิ่ง
เซี่ยหลานจือเพิ่งประคองเอวที่อยู่ในอ้อมแขนให้ยืนมั่นคง ฉินซูก็ผละพรวดไปยืนตรงหน้าสองแม่ลูกตระกูลปา
“อย่ามาตะคอกใส่ฉัน! ฉันบอกไว้เลยว่าเรื่องวันนี้ยังไม่จบ!”
“ลูกชายแกทำอนาจารฉัน! เรื่องนี้ร้ายแรงมาก ถ้าฉันไม่ฆ่ามัน ฉันยอมเขียนชื่อตัวเองกลับหัวเลย!”
ฉินซูโกรธจนแทบระเบิด ใบหน้าสวยหวานเต็มไปด้วยโทสะ ดวงตางามเย็นเยียบไร้ความรู้สึก
หญิงแซ่ปากลับใส่ร้ายว่า “นั่นก็เพราะแกไม่รักนวลสงวนตัวเอง! แต่งตัวโป๊เปิดแขนเปิดขาแบบนี้ ไม่ใช่ว่าออกมายั่วยวนผู้ชายโดยเฉพาะหรือไง! นังจิ้งจอก! เอาแต่ยั่วลูกชายฉัน ถุย!”
ฉินซูไม่เคยเจอคนหน้าด้านขนาดนี้มาก่อน จึงเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง โกรธจนตัวสั่นไปหมด
“funny mud go pee!”