“คุณป้าฉิน คุณสวยจริง ๆ!”
หยางเฉินกวงจ้องกระดูกไหปลาร้าเปลือยเปล่าอันเย้ายวนของฉินซูด้วยดวงตาเป็นประกาย
ขาวชะมัด!
ขาวจนแสบตา!
หยางเฉินเฟิงกลืนน้ำลายหลายครั้ง ก่อนยื่นมือที่สั่นเทาออกไป
“ลื่นชะมัด!”
“นุ่มเนียนเหมือนเต้าหู้เลย!”
ตอนที่มือสกปรกของอีกฝ่ายแตะเข้ามา ภาพตรงหน้าฉินซูก็มืดลง
หน้าอกของเธอกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความแค้น
พอแล้ว!
ตายให้หมดซะ!
ฉินซูเงยหน้ามองกัวฮุ่ยฟางที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ข้าง ๆ อย่างเย็นชา
ใต้เท้าของอีกฝ่ายมีน้ำมันเบนซินสะท้อนแสงเป็นประกายหลากสี
ฉินซูกัดฟันพูดว่า “กัวฮุ่ยฟาง มีเธอไปเป็นเพื่อนร่วมทางบนถนนสู่ปรโลก ฉันก็ไม่เหงาแล้ว”
กัวฮุ่ยฟางมองฉินซูที่กำลังจะกลายเป็นของเล่นชั้นต่ำ คิ้วขมวดแน่น
เธอพูดเยาะเย้ยว่า “เธอพูดบ้าอะไรน่ะ!”
ในดวงตาสิ้นหวังของฉินซูมีประกายดุร้ายวูบไหว ริมฝีปากแดงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ
“ปัง!”
หยางเฉินกวงถูกฉินซูยกขาเรียวยาวเตะจนล้มคว่ำลงแทบเท้ากัวฮุ่ยฟาง
ฉินซูหน้าซีดเผือด ฝืนทนความเจ็บปวดทั่วร่างแล้วกลิ้งไปบนพื้นหนึ่งรอบ
แขนขวาที่หักของเธอกระแทกพื้นอย่างแรงด้วยมุมที่ผิดธรรมชาติ
แขนที่หักถูกต่อกลับเข้าที่ชั่วคราวในสภาพบิดเบี้ยว
ฉินซูฝืนทนความเจ็บปวดแสนสาหัสที่แล่นมาจากแขน รีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาดุร้ายเผยประกายสังหาร
“วันนี้พวกเธอไม่มีใครหนีไปได้ทั้งนั้น!”
เธอเดินโซเซพุ่งไปยังรถหรูที่ถูกชนจนบิดเบี้ยว
กัวฮุ่ยฟางไม่มีเวลาสนใจลูกชาย จึงตะโกนเสียงเข้มว่า “จับเธอไว้!”
ฉินซูเป็นคนประหลาดเกินไป
จะปล่อยให้เธอมีโอกาสตอบโต้ไม่ได้เด็ดขาด
เหล่าบอดี้การ์ดที่กางเกงหายไปไหนไม่รู้ วิ่งเข้าหาฉินซูด้วยท่าทางน่าขัน
ฉินซูใช้มือสั่น ๆ ควานหาไฟแช็กตรงที่นั่งข้างคนขับ
“พรวด!”
ก่อนที่ทุกคนจะวิ่งมาถึง เธอก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นและกระอักเลือดออกมาเต็มปาก
ละอองเลือดกระจายอยู่กลางอากาศ
สาดลงบนถนนลาดยางที่เปื้อนน้ำมันเบนซิน
อวัยวะภายในของฉินซูถูกบีบอัดอย่างหนัก เส้นเลือดหัวใจได้รับบาดเจ็บ หากเป็นคนธรรมดาคงหมดแรงขยับตัวไปนานแล้ว
ทุกครั้งที่ขยับ เธอต้องทนกับความเจ็บปวดราวกับถูกแทงทะลุกระดูก