ฉินซูวางคางบนมือทั้งสอง ยิ้มตาหยีมองชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แม้พยายามข่มอารมณ์ตื่นเต้นไว้ก็ยังปิดไม่มิด เซี่ยหลานจือวางแก้วน้ำลง ดวงตาคมลึกราวหมึกเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง จับจ้องฉินซูไม่วางตา
“มีความสุขสิ ถ้าไม่มีคุณ ผมคงไม่มีวันลุกขึ้นยืนได้”
เขาพูดเพียงไม่กี่คำ แต่ทุกคำกลับหนักแน่นและจริงจังอย่างยิ่ง
ฉินซูรับคำว่า “มีความสุขก็ดีแล้ว ชีวิตคนเราก็แสวงหาความสุขไม่ใช่หรือ”
เธอเองก็มีความสุขมากเช่นกัน รักษาเซี่ยหลานจือจนหายได้ เท่ากับคว้าขาใหญ่ไว้มั่นแล้ว
เซี่ยหลานจือแอบสังเกตฉินซู จากดวงตากลมวาวชวนหลงใหลของเธอ เขามองออกว่าเธอกำลังคิดคำนวณอะไรบางอย่างอยู่
เขาลูบขอบแก้วน้ำบนโต๊ะ พลันเอ่ยขึ้นว่า “ทางเซียงกั่งมีข่าวส่งมาแล้ว”
“สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?”
ฉินซูได้ยินดังนั้น ดวงตาก็เป็นประกาย รีบถามต่อ
ความกังวลและร้อนใจในดวงตาของเธอแทบจะเอ่อล้นออกมา ความคาดหวังบนใบหน้าก็เห็นได้ชัดเจน
เซี่ยหลานจือมองเธอเงียบ ๆ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “คอนนาพาทาดีนมีปัญหาใหญ่จริง ๆ”
ดวงตาฉินซูพลันสว่างวาบ “ถ้าอย่างนั้นมันจะถูกห้ามใช้ไหม?”
หัวใจเธอเต้นเร็วขึ้น ความคาดหวังที่ซ่อนอยู่ผุดขึ้นในใจ
แม้ฉินซูผู้ย้อนกลับมาเกิดใหม่จะถูกลูกพี่ลูกน้องวางแผนสลับคู่แต่งงาน และช่วยเซี่ยหลานจือที่กำลังจะตายให้รอดชีวิตมาได้ แต่เรื่องนั้นก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกมั่นคงขึ้นมากนัก
เธออยากเปลี่ยนเส้นทางของเรื่องบางอย่างในชาติก่อนอย่างเร่งด่วน
เพื่อพิสูจน์ว่าในชาตินี้ เธอสามารถเปลี่ยนชะตาชีวิตได้จริง
เซี่ยหลานจือเห็นว่าอารมณ์ของฉินซูไม่ค่อยมั่นคง จึงไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใด แต่ก็พยักหน้าให้เธออย่างสุขุม
“คุณเตือนมาได้ถูกเวลาพอดี ไม่อย่างนั้นยาที่มีผลข้างเคียงร้ายแรงแบบนี้คงถูกใช้กันอย่างแพร่หลายไปแล้ว”
หากฉินซูเตือนช้ากว่านี้อีกไม่กี่วัน ยาที่ออกฤทธิ์เร็วชนิดนี้ก็คงถูกนำไปใช้กับประชาชนแล้ว