ยามเช้า
แสงแดดส่องผ่านกระจกหน้าต่าง อาบไล้มุมหนึ่งตรงปลายเตียง
ฉินซูเพิ่งลืมตาตื่น เธอยกมือขึ้นขยี้ตาที่ยังพร่ามัว สีหน้าดูเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง
เธอรู้สึกว่าวันนี้สภาพร่างกายดีกว่าเมื่อวานเสียอีก
“ฮ่า ๆ ๆ… พี่หลานนี่โชคดีจริง ๆ ได้แต่งกับน้องสะใภ้คนสวยที่เป็นหมอเทวดาดาวนำโชค แถมยังมีลูกชายตั้งสองคน!”
เสียงผู้ชายที่คุ้นเคยดังมาจากนอกประตู—ชูเหลียนอิ้งนั่นเอง
อีกฝ่ายเสียงดังมาก ทั้งที่อยู่ห่างออกไปไม่น้อย
คำพูดประโยคหนึ่งลอยเข้าหูฉินซู เธอจับใจความได้เพียงไม่กี่คำ
ฉินซูลุกจากเตียง คว้าเสื้อเชิ้ตผู้ชายที่วางอยู่ข้าง ๆ มาคลุมไหล่ แล้วเดินออกจากห้อง
“พี่หลาน น้องสะใภ้คลอดลูกให้พี่แล้วนะ เรื่องเจียเจียพี่จะจัดการยังไง?”
เสียงอีกเสียงดังขึ้น ฟังดูไม่ถึงกับแปลกหู เย็นชาแต่แฝงความอ่อนโยน
เจียเจีย?
ฉินซูเดินมาถึงปากบันไดก็อดเงี่ยหูฟังไม่ได้
เธอพิงราวไม้เนื้อแข็งแกะสลักอย่างเปิดเผย มองผู้ชายสี่คนที่นั่งอยู่ชั้นล่าง แต่ละคนมีรูปร่างหน้าตาและบุคลิกแตกต่างกัน
เซี่ยหลานจือมีใบหน้าหล่อเหลา เรียบร้อยและสง่างาม นั่งอยู่ตรงตำแหน่งประธานบนโซฟา ไขว่ห้างอย่างผ่อนคลายเกียจคร้าน
ทุกอิริยาบถของเขาแสดงถึงความสุขุมสูงศักดิ์ มีมาดอ่อนน้อมถ่อมตนของลูกหลานตระกูลใหญ่
ทางซ้ายคือหลิวเซิง ผู้แผ่กลิ่นอายเอาแต่ใจและเจ้าสำราญของคุณชายเสเพลออกมาทั้งตัว
คนที่เพิ่งเอ่ยถึงเจียเจียก็คือเขานั่นเอง!
ส่วนอีกสองคนคือชูเหลียนอิ้งกับอามู่ถี ทั้งหน้าตาและบุคลิกของทั้งคู่ล้วนโดดเด่น
เซี่ยหลานจือมีสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉยว่า “เรื่องเจียเจีย ไม่ใช่คำพูดไม่กี่คำจะอธิบายได้หมด”
ชูเหลียนอิ้งอดเบ้ปากไม่ได้ เริ่มพูดแทนฉินซูอย่างไม่เป็นธรรม
“มีอะไรอธิบายยากกัน ก็แค่พวกคุณสองคนเคยมีความสัมพันธ์กัน! ปิดบังน้องสะใภ้แบบนี้ไม่ใช่เรื่องดีหรอกนะ”
หลิวเซิงไม่พูด สีหน้าจริงจังขึ้นเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความไม่เห็นด้วยขณะมองเซี่ยหลานจือ
เห็นได้ชัดว่าเขาคิดเหมือนชูเหลียนอิ้ง
อามู่ถีก็เอ่ยเกลี้ยกล่อมเสียงเบา “พี่หลาน ใคร ๆ ก็มีอดีตกันทั้งนั้น บอกพี่สะใภ้ไปตรง ๆ เถอะ”
เซี่ยหลานจือยกมือบีบสันจมูก ใบหน้าหล่อเหลาได้รูปดูสูงส่งเย็นชาและหงุดหงิด