หึงเหรอ?
หัวใจของเซี่ยหลานจือหยุดเต้นไปชั่วขณะ
เขากลั้นหายใจ ดวงตาดำขลับจับจ้องฉินซูอย่างลุ่มลึก
เซี่ยหลานจือเห็นแววหยอกเย้าปนขบขันบนใบหน้าของเธออย่างชัดเจน
นี่เรียกว่าหึงตรงไหนกัน เห็นชัดว่าเธอกำลังหาเรื่องหยอกเขาสารพัดวิธี
เซี่ยหลานจือข่มหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ สีหน้าตึงเครียดผ่อนคลายลง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “แล้วต้องทำยังไงล่ะ?”
ดวงตาหยาดเยิ้มแสนมีเสน่ห์ของฉินซูมีรอยยิ้มลึกขึ้นหลายส่วน “คุณต้องง้อฉันให้มีความสุข”
เซี่ยหลานจือถามอย่างว่าง่าย “จะง้อยังไง?”
ฉินซูตอบ “ฉันอยากรู้ว่าตอนไปต่างประเทศ คุณทำอะไรบ้าง”
ข้อมูลที่เพิ่งได้ยินทำให้เธออดรู้สึกตื่นเต้นตามไปด้วยไม่ได้
เซียงกั่งจะได้กลับคืนเร็วกว่ากำหนดจริงหรือ?
ปีหน้า?
หรือปีถัดไป?
ไม่ว่าจะปีไหน ก็เร็วขึ้นอย่างน้อยสิบห้าถึงสิบหกปี!
ในดวงตาของเซี่ยหลานจือปรากฏแววเข้าใจและจนใจ เขารู้อยู่แล้วว่าฉินซูเข้ามาหยอกเขา ย่อมต้องมีจุดประสงค์แน่!
เขากวักมือเรียกฉินซู น้ำเสียงอ่อนโยน “ลงไปกินข้าวกัน ผมจะเล่าให้ฟัง”
“ฉันไปล้างหน้าล้างตาก่อน! รอฉันนะ!”
ฉินซูไม่คิดว่าจะได้คำตอบง่ายดายขนาดนี้ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะหมุนตัวพุ่งเข้าไปในห้องนอน
*
บนโต๊ะอาหาร
ฉินซูกินข้าวไปพลาง ฟังเซี่ยหลานจือเล่าเรื่องราวต่างๆ ที่เขาประสบพบเจอในอเมริกาไปพลาง
ก่อนออกเดินทาง ฉินซูเคยพูดถึงเรื่องที่เจ้าชายลัมเบิร์ตองค์ที่สองกับรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขเป็นคนรักเพศเดียวกัน
เซี่ยหลานจือใช้เรื่องนี้ให้เป็นประโยชน์อย่างดี จนบรรลุข้อตกลงความร่วมมือกับอเมริกาได้ ทั้งยังช่วยออกแรงเล็กน้อยในเรื่องการกลับคืนของเซียงกั่งด้วย
แม้ตอนนี้เรื่องราวยังไม่เป็นที่แน่ชัด แต่ด้วยอำนาจอันแข็งแกร่งของอเมริกาในเวลานี้ ก็สามารถใช้ประโยชน์เพื่อบรรลุเป้าหมายได้อย่างเต็มที่
จากนี้ก็ขึ้นอยู่กับความพยายามของทางพวกเขาแล้ว
ภายในหนึ่งถึงสองปีนี้ โอกาสที่เซียงกั่งจะได้กลับคืนมามีอย่างน้อยเจ็ดถึงแปดส่วน
ฉินซูถามด้วยความอยากรู้ “คุณทำอะไรไป?”