ท่านชีเฒ่าที่นั่งอยู่บนโซฟามองหญิงสาวที่เดินเข้ามาอย่างแช่มช้อย ใบหน้างดงามเย้ายวนราวดอกท้อ ผิวพรรณขาวผ่องระเรื่อแดง อดตาลุกวาวขึ้นมาไม่ได้
เด็กคนนี้หน้าตาสะสวยจริง ๆ แต่ดูอย่างไรก็ยังไม่เหมือนผู้ใหญ่เต็มตัว
ท่านชีเฒ่ารู้สึกบางอย่างแปลก ๆ อยู่ในใจ
เด็กสาวอายุน้อยขนาดนี้ จะรักษาคนได้จริงหรือ
เซี่ยหลานจือจูงมือฉินซูเดินมาหาท่านชีเฒ่า “อาซู นี่คือคุณลุงชี”
ฉินซูที่ตอนแรกยังประหม่าอยู่บ้าง มองชายชราผู้เปี่ยมเมตตาตรงหน้าแล้วใจก็สงบลงอย่างประหลาด
เธอทำสีหน้าเชื่อฟัง กิริยานอบน้อม เอ่ยว่า “สวัสดีค่ะ...”
ท่านชีเฒ่ามองเธอด้วยแววตาเมตตา “เด็กดี เรียกฉันเหมือนหลานจือก็ได้ เรียกคุณลุงนะ”
ฉินซูตอบรับอย่างว่าง่าย “คุณลุงชี...”
ท่านชีเฒ่าพยักหน้าไม่หยุด “เป็นเด็กสาวที่งดงามจริง ๆ หลานจือมีวาสนาดีนะ”
เขาพยักหน้าไม่ใช่เพราะหน้าตาของฉินซูเท่านั้น แต่ยังเพราะคำพูดคำจาของเธอเหมาะสมด้วย
กิริยาท่าทางพอดี ไม่อ่อนน้อมจนเกินไป แววตากระจ่างใส ดูเป็นเด็กสาวที่มีความคิดอ่าน
หญิงสาวที่สุขุมมั่นใจเช่นนี้ คู่ควรกับเซี่ยหลานจือผู้โดดเด่นเหนือใคร
เมื่อพ่อของเซี่ยเห็นท่านชีเฒ่ามองฉินซูด้วยสายตาชื่นชมไม่วางตา หัวใจก็สะดุดวูบ รีบเอ่ยแทรกขึ้นมา
“อาซู คุณลุงชีพาญาติมาด้วยคนหนึ่ง สุขภาพไม่ค่อยดี ลองตรวจดูหน่อยได้ไหม”
ริมฝีปากแดงของฉินซูยกขึ้นเล็กน้อย “ได้ค่ะ...”
เธอปล่อยมือเซี่ยหลานจือ แล้วเหลือบมองชายชราที่นั่งอยู่ตรงข้ามท่านชีเฒ่า ดูอายุราวหกสิบต้น ๆ ผมขาวโพลน ใบหน้าฉายแววหม่นคล้ายคนใกล้หมดลมหายใจ
ชายชราสบเข้ากับดวงตาคู่สวยของฉินซู ก่อนเผยรอยยิ้มอ่อนแรง
เขาพูดเสียงขาดห้วง “มารบกวนหมอเทวดาน้อยในยามดึกแล้ว”
ฉินซูสังเกตได้ทันทีว่าท่าทีของชายชราสุภาพกว่าชาติก่อนมาก
ไม่ได้ทำท่าถลึงตาเคราดกใส่เธอ และไม่ได้สงสัยในความสามารถของเธอไปเสียทุกเรื่อง
ชาติก่อน ฉินซูถูกชายชราคนนี้กับครอบครัวหาเรื่องอยู่ไม่น้อยเพียงเพราะเธอยังอายุน้อย
ถ้าเธอไม่ได้ช่วยชีวิตคนไว้ คนทั้งบ้านคงฉีกเธอกินทั้งเป็น
แม้ภายหลังคนทั้งครอบครัวจะซาบซึ้งในบุญคุณของเธอ ทั้งยังมอบของกำนัลล้ำค่าให้ไม่ขาด