ฉินซูถือขวดยาไว้ในมือ กำลังจะหาข้ออ้างกลบเกลื่อนไป
จู่ๆ เธอก็พลันนึกขึ้นได้ว่านี่คือโอกาส
ชาติที่แล้ว คอนนาพาทาดีนเคยแพร่หลายในประเทศ ทำให้คนจำนวนมากต้องจ่ายราคาอันแสนสาหัส กว่าจะตระหนักถึงอันตรายของมัน
ด้วยอำนาจของตระกูลเซี่ยในเมืองหลวง บางทีอาจจะสามารถสั่งห้ามยาเสพติดชนิดนี้ ไม่ให้ถูกนำมาใช้อย่างแพร่หลายอีกครั้ง
ฉินซูพูดกับเซี่ยหลานจือว่า “ที่เซียงกั่ง มีคนจำนวนมากเสพคอนนาพาทาดีนเป็นยาเสพติด”
คอนนาพาทาดีน เดิมทีถูกนำเข้าจากเซียงกั่ง
ผลข้างเคียงจากการเสพที่ฟากนั้น ได้ปะทุขึ้นอย่างเต็มรูปแบบ แต่กลับปิดข่าวไว้ตลอด
การเอ่ยถึงเซียงกั่งของฉินซู ทำให้เซี่ยหลานจือต้องมีสีหน้าจริงจังขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เซียงกั่งเป็นสถานที่ที่สถานการณ์ซับซ้อนเกินไป
เซี่ยหลานจือไม่สนใจเข็มเงินที่ยังปักอยู่ตามร่างกาย พยุงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก
เขาบีบข้อมือฉินซูแน่น แล้วถามเสียงต่ำ “เธอมีหลักฐานอะไร?”
สายตาอันเฉียบคมของเซี่ยหลานจือแม้จะหดหายไปบ้าง แต่ก็ยังทำให้คนรับรู้ถึงแรงกดดันอันท่วมท้นที่พุ่งเข้าหา
ฉินซูไม่กลัวแม้แต่น้อย กระพริบตาทั้งสองที่ประกายน้ำวาวราวลูกท้อ พูดจาชัดถ้อยชัดคำ
“คุณให้คนไปสืบที่เซียงกั่งดูก็ได้”
มือเจ็บมาก!
ผู้ชายคนนี้กินอะไรโตมาถึงได้มีแรงมากขนาดนี้!
เซี่ยหลานจือมองเข้าไปในดวงตาของฉินซูที่เต็มไปด้วยความจริงจัง ไม่มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย ชุ่มไปด้วยละอองน้ำ
เขารีบปล่อยข้อมือของฉินซู แต่รอยแดงวงหนึ่งได้ทิ้งร่องรอยไว้บนผิวของเธอแล้ว
เซี่ยหลานจือจ้องรอยแดงนั้น รู้สึกว่ามันแทงตายิ่งนัก
เขาหลุบตาลง เสียงทอดยาวและทุ้มต่ำ “ฉันจะให้คนไปสืบ หวังว่าเธอจะไม่ได้หลอกฉัน”
“หลอกคุณก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอก”
ฉินซูสีหน้าแน่นิ่ง แต่ในใจกลับถอนหายใจอย่างโล่งอก
ชาตินี้ คนในตระกูลเซี่ยเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องคอนนาพาทาดีน คงจะช่วยชีวิตคนได้มากมาย
ฉินซูลูบข้อมือที่ถูกบีบจนเจ็บเบาๆ จ้องรอยแดงนั้นอยู่นาน ไม่ยอมละสายตา
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ถึงเวลาเอาเข็มออกแล้ว เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นในห้องพักผู้ป่วย