ฉินซูมองรอยยิ้มที่แต้มอยู่ตรงมุมปากของชายหนุ่ม แล้วก็พลันไม่พอใจขึ้นมา
เธอยื่นมือไป ใช้ปลายนิ้วกดมุมปากทั้งสองข้างของเซี่ยหลานจือ แล้วออกแรงกดลง
“นี่ไม่ใช่เรื่องน่าขำสักหน่อย ถ้าคุณยังทำเหมือนเมื่อวานอีก ฉันจะตั้งกฎให้คุณแล้วนะ!”
เซี่ยหลานจือเลิกคิ้ว ดวงตาเจือรอยยิ้ม มองภรรยาตัวน้อยในอ้อมแขนอย่างอ่อนโยน
เขาถามด้วยน้ำเสียงทุ้มเซ็กซี่แฝงความเกียจคร้าน “อยากตั้งกฎอะไรล่ะ?”
ฉินซูเชิดคางขึ้นอย่างหยิ่งผยอง ก่อนเอ่ยทันทีว่า “ครึ่งเดือนครั้ง ถ้าประจำเดือนมา ก็ข้ามไปเลย ห้ามเลื่อนไปวันอื่น!
อีกอย่าง ถ้าฉันป่วยก็เหมือนกัน สรุปคือเดือนหนึ่งได้มากที่สุดแค่สองครั้ง”
ทุกครั้งที่ฉินซูพูด รอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยหลานจือก็จางลงไปทีละนิด
จนกระทั่งตอนท้าย ใบหน้าเขาดำคล้ำราวกับหมึกจะหยดลงมา
เซี่ยหลานจือขมวดคิ้วเข้ม ดวงตาจ้องคนในอ้อมแขนอย่างอันตราย ก่อนกัดฟันเอ่ยว่า “อาซู แบบนี้ไม่ยุติธรรมเลย”
ฉินซูก้มตาลง หรี่ตามองชายหนุ่ม “แล้วคุณอยากให้เป็นยังไง?”
เซี่ยหลานจือเม้มปาก “อย่างน้อยวันละครั้ง”
“!!!” หัวใจฉินซูเต้นกระหน่ำขึ้นทันที
ฟังดูสิ นี่มันคำพูดที่คนพูดออกมาได้หรือไง!
ฉินซูสบดวงตาดำสนิทราวกับสระน้ำลึกสงบนิ่งของชายหนุ่ม พลางพยายามมองหาความจริงจังในนั้น
เธอบีบปลายจมูกเขาอย่างขุ่นเคือง “คุณบ้าไปแล้วหรือไง! แล้วฉันจะยังมีชีวิตอยู่ไหม!”
เซี่ยหลานจือรู้สึกว่าถ้าคุยเรื่องนี้ต่อไป เขาคงไม่ได้ประโยชน์อะไรเลยสักนิด แววตาจึงฉายความจนใจอยู่หลายส่วน
เขาประคองเอวด้านหลังของฉินซู น้ำเสียงเจือแววเกลี้ยกล่อม “เรื่องนี้ไว้เราค่อยคุยกันทีหลังได้ไหม? คุยเรื่องลูกก่อน”
ฉินซูตอบเสียงเย็นชา “คุณอยากมีลูกเหรอ? ชาตินี้ไม่มีทางหรอก เลิกหวังได้เลย!”
เซี่ยหลานจือยิ้มตรงมุมปาก เอ่ยอย่างไม่แสดงอารมณ์ว่า “ไม่ใช่ว่าผมอยากมีหรือเปล่า สำหรับผมจะมีลูกหรือไม่มีก็ไม่ต่างกันมาก ขึ้นอยู่กับคุณต่างหาก
ถ้าคุณชอบเด็ก ผมจะอุ้มกลับมาสักคน ให้คุณเล่นด้วยสักสองสามวัน ถ้าไม่ชอบ ชาตินี้เราสองคนก็อยู่ด้วยกันไป!”
“อุ้มกลับมาให้เล่นงั้นเหรอ?” มุมปากฉินซูกระตุก “คุณคิดว่าเด็กเป็นของเล่นหรือไง?”
น้ำเสียงของเซี่ยหลานจือฟังดูสบาย ๆ อย่างยิ่ง