“ตั้งแต่ต้นจนจบ ฉันไม่เคยพูดเลยว่าจะไม่แต่งงานกับคุณ”
ฉินซูชะงักฝีเท้า แต่ไม่ได้หันกลับไป
เธอเปิดประตูห้องผู้ป่วยแล้วเดินออกไป ตั้งใจจะจากไป แต่กลับได้กลิ่นหอมคุ้นเคยที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ
เป็นครีมหิมะที่โด่งดังมานานนับศตวรรษ ไม่เพียงหอมชวนหลงใหล แต่ยังให้ความชุ่มชื้นได้อย่างยอดเยี่ยม
กลิ่นครีมหิมะที่หลงเหลือในอากาศเป็นกลิ่นดอกแมกโนเลียหอมเข้มข้น เจือด้วยกลิ่นขมจาง ๆ
เงาร่างบอบบางในเสื้อเชิ้ตสีขาววูบหายไปตรงมุมทางเดินอย่างรวดเร็ว
ฉินซูหรี่ตาลงเล็กน้อย คาดว่าเมื่อครู่อาจมีใครแอบฟังอยู่ตรงหน้าประตู
เธอปิดประตูอย่างเงียบเชียบ ก่อนเดินจากไป
ไม่นานหลังฉินซูจากไป อามู่ถีก็พาเจ้าหน้าที่จากสำนักงานทะเบียนสมรสสองคนกลับมาอีกครั้ง
ท่าทีของเซี่ยหลานจือเปลี่ยนไปจากก่อนหน้า เขาเป็นฝ่ายถามเองว่าต้องใช้เอกสารอะไรบ้างในการจดทะเบียนสมรส
เมื่อได้คำตอบที่แน่ชัดจากเจ้าหน้าที่ เซี่ยหลานจือก็พูดกับอามู่ถีว่า
“กลับไปบอกฉินซู ให้เธอเตรียมเอกสารมาให้ครบ”
“ได้ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้!”
อามู่ถีหันหลังวิ่งพรวดออกไป
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
ฉินซูกลับมาที่ห้องผู้ป่วยอีกครั้งพร้อมหม้อดินใส่ยาต้ม และได้รับทะเบียนสมรสสองใบที่หน้าตาคล้ายใบประกาศนียบัตร
บนทะเบียนสมรสระบุชื่อ เพศ และอายุของทั้งสองคน
ด้านล่างเป็นวันที่เขียนด้วยลายมือ พร้อมตราประทับสีแดงสด
“ขอแสดงความยินดีกับสหายเซี่ยและสหายฉินที่ได้ครองคู่กันนะคะ”
“ขอให้สหายทั้งสองมีความสุขในวันแต่งงานค่ะ”
เจ้าหน้าที่จากสำนักงานทะเบียนสมรสทั้งสองคนอวยพรให้ทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข
“ขอบคุณค่ะ”
ฉินซูล้วงลูกอมนมกระต่ายขาวออกจากกระเป๋ามากำหนึ่ง แล้วยัดใส่มือให้พวกเธอคนละหลายเม็ด
ในยุคที่ข้าวของขาดแคลนและต้องใช้คูปองซื้อของ ลูกอมนมกระต่ายขาวถือเป็นของหายาก
ลูกอมพวกนี้ฉินซูหยิบมาจากหัวเตียงของเซี่ยหลานจือ เดิมทีตั้งใจจะให้เขากินหลังดื่มยา
ทั้งสามคนเกรงใจกันอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดเจ้าหน้าที่ทั้งสองก็รับลูกอมไปอย่างยินดี