กลางคืน หลังอาหารเย็น
ฉินซูถือซุปบำรุงสุขภาพที่ครัวต้มให้พ่อของเซี่ยไปเคาะประตูห้องนอนใหญ่ชั้นสอง
“แม่คะ หนูเอาซุปบำรุงสุขภาพมาให้คุณพ่อค่ะ”
“มาแล้ว—”
เสียงหัวเราะอย่างอารมณ์ดีของคุณนายเซี่ยดังมาจากในห้อง
ประตูเปิดออก ฉินซูเห็นรอยยิ้มสดใสแต้มอยู่บนใบหน้าของแม่สามี
คุณนายเซี่ยเอ่ยว่า “อาซู หลานจือไปถึงอเมริกาแล้ว ทุกอย่างคืบหน้าไปด้วยดี อีกไม่ถึงครึ่งเดือนเขาก็กลับมาได้แล้ว”
แววตาฉินซูไหววูบ ก่อนยื่นซุปบำรุงสุขภาพให้
“ดีจังเลยค่ะ”
คุณนายเซี่ยรับซุปไว้ แล้วหันกลับไปเรียก “ตาเซี่ย อาซูเอายาบำรุงมาให้แล้ว รีบมาสิ!”
ฉินซูกดเสียงต่ำ “แม่คะ หนูมีเรื่องอยากคุยกับคุณแม่ตามลำพังสักหน่อยค่ะ”
คุณนายเซี่ยมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนวางซุปบำรุงสุขภาพลงบนโต๊ะข้างประตู
“ไปกันเถอะ เราไปคุยกันที่ระเบียง”
“ค่ะ—”
แม่สามีกับลูกสะใภ้ยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่
เมื่อได้รู้เรื่องที่เกิดขึ้นในตอนกลางวัน สีหน้าคุณนายเซี่ยก็ไม่น่ามอง
อกของเธอกระเพื่อมขึ้นลงด้วยความโกรธ ระหว่างคิ้วเต็มไปด้วยความเดือดดาลที่สลัดไม่หลุด เธอมองฉินซูด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เรื่องมันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด”
ฉินซูยิ้มบาง ๆ แล้วพยักหน้า “หนูแค่ถามดูค่ะ เรื่องที่คนอื่นรู้กันหมดแล้ว มีแค่หนูที่ไม่รู้”
ใครฟังก็รู้ว่าเธอไม่สบายใจกับเรื่องนี้
แววตาคุณนายเซี่ยปั่นป่วนราวกับพายุกำลังก่อตัว เธอข่มความโกรธอย่างสุดกำลัง แล้วรับปากฉินซูด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“อาซู อย่าคิดมากนะ หลานจือกับเจียเจียไม่มีความสัมพันธ์อะไรกันแน่นอน”
ฉินซูฟังแล้วหัวเราะ รอยยิ้มทั้งอ่อนหวานและว่าง่าย
ทว่ารอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตา
เธอพยักหน้าอย่างไม่ทุกข์ร้อน “เข้าใจแล้วค่ะ”
ฉินซูแทบจะแน่ใจแล้วว่าแม่สามีปากหนัก ไม่คิดจะเล่าอะไรให้เธอฟัง
เห็นชัดว่ามีเรื่องปิดบังอยู่...
คุณนายเซี่ยเห็นฉินซูว่าง่ายรู้ความเช่นนี้ก็โล่งใจ จึงจับมือเธอไว้อย่างสนิทสนม
“เรื่องนี้ค่อนข้างซับซ้อน แม่จะจัดการเอง เธอวางใจดูแลครรภ์ให้ดีก็พอ”
ฉินซูพยักหน้า “ค่ะ ดึกแล้ว แม่กลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ”
ในเมื่อถามอะไรไม่ได้ เธอก็ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาอีก
คุณนายเซี่ยบีบมือเล็ก ๆ ของฉินซู “เธอไปพักก่อนเถอะ แม่ยังมีธุระอีกนิดหน่อย”