ฉินซูกุมมือเซี่ยหลานจือมาวางแนบอก ทำสีหน้าเศร้าสร้อยน่าสงสารจนสะอึกสะอื้นพูดไม่ออก
“ถ้าเขาหลอกคุณล่ะ? ถ้าโดนหลอกฟรี ๆ จะทำยังไง?”
ดวงตาคมเย็นชาของเซี่ยหลานจือจ้องอิโตะ เซย์ทาโร่เขม็ง อีกฝ่ายกำลังมองฉินซูอย่างเหม่อลอยราวกับวิญญาณหลุดจากร่าง
เขาถามเสียงเย็นเยียบว่า “คุณอิโตะคงไม่หลอกผมหรอกใช่ไหม?”
“จะเป็นไปได้ยังไง!” อิโตะ เซย์ทาโร่ซึ่งถูกฉินซูสะกดใจไปแล้วรีบลุกขึ้นทันที พูดอย่างร้อนรนว่า “ผมจะให้คนไปเชิญร้อยตรีอาไทเล่อมาเดี๋ยวนี้!”
ทันทีที่อิโตะ เซย์ทาโร่เดินออกไป เซี่ยหลานจือก็โอบเอวฉินซูแล้วดึงเธอเข้ามากอดแน่น ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเจ้าเล่ห์ซุกลงตรงซอกคอของเธอ
“เด็กดี คุณมาที่นี่ได้ยังไง? รู้ไหมว่าที่นี่อันตรายแค่ไหน!”
น้ำเสียงกัดฟันพูดนั้นเผยความห่วงใยและหวาดหวั่นอย่างชัดเจน
ฉินซูถูกบีบเอว เธอเหลือบมองไปทางด้านข้าง ภาพตรงหน้าชวนให้กระอักกระอ่วนเกินทน จึงกระซิบเยาะเย้ยข้างหูเซี่ยหลานจือด้วยเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคนว่า “ถ้าฉันไม่มา จะให้อามู่ถีหาผู้หญิงคนอื่นมาให้คุณหรือไง?”
อิโตะ เซย์ทาโร่เป็นพวกหื่นกระหาย เห็นผู้หญิงถูกใจก็แทบเดินต่อไม่ไหว เซี่ยหลานจือจึงจัดเตรียมผู้หญิงไว้ล่วงหน้าเพื่อให้เขาลดความระแวดระวังลง
ฉินซูเป็นห่วงความปลอดภัยของเซี่ยหลานจือก็จริง แต่ลึก ๆ แล้วเธอไม่อยากให้ผู้หญิงคนอื่นมีอะไรใกล้ชิดกับเขาแม้แต่น้อย
สภาพแวดล้อมรอบตัวคล้ายจะปลุกเร้าความปรารถนาของเซี่ยหลานจือ เขาซุกใบหน้าข้างหูฉินซูพลางขบกัดเบา ๆ แล้วพูดเร็ว ๆ ว่า
“เด็กดี คุณกล่าวหาผมผิดแล้ว ผู้หญิงที่ผมเตรียมไว้ให้อิโตะถูกส่งไปที่ห้องเขาตั้งนานแล้ว น่าเสียดายที่เจ้าจิ้งจอกเฒ่าไม่สนใจ”
ฉินซูปล่อยให้เซี่ยหลานจือทำตามใจ พลางหัวเราะเยาะ “หึ—”
เซี่ยหลานจือเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ ขบติ่งหูฉินซูแล้วกระซิบแผ่วเบาราวกับคนรักว่า “เรื่องคืนนี้ กลับไปแล้วผมจะจัดการคุณทีหลัง จากนี้ก็ช่วยให้ความร่วมมือดี ๆ จบเรื่องแล้วผมจะแก้แค้นให้คุณด้วยตัวเอง”
ฉินซูวางมือบนผมที่ยาวระต้นคอของชายหนุ่ม ปลายนิ้วเกี่ยวเส้นผมไว้หนึ่งปอย
เธอกวาดตามองรอบด้านด้วยแววตาเย็นชา ก่อนเอ่ยเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยินว่า “ฉันจะแก้แค้นด้วยตัวเอง!”