ภายในห้องนอนที่มีแสงไฟสลัว
มือของฉินซูถูกมือใหญ่ข้างหนึ่งกักไว้ กดตรึงกับประตูห้องด้านหลัง
เธอแทบหายใจไม่ออก กระทั่งเซี่ยหลานจือที่ดวงตาแดงระเรื่อยอมปล่อยมือ
“ทำไมคุณดุขนาดนี้!”
ฉินซูปรายตามองชายหนุ่ม ดวงตาหวานเย้ายวน น้ำเสียงบ่นอุบแฝงความอ่อนนุ่มน่าทะนุถนอม
เซี่ยหลานจือสบตาฉินซู ดวงตาลุ่มลึกฉายรอยยิ้มบาง ๆ เปี่ยมด้วยความรักใคร่ “ชุดนอนชุดนั้นผมวางไว้บนเตียงแล้ว คุณเปลี่ยนก่อนนะ ผมจะไปอาบน้ำ”
น้ำเสียงทุ้มพร่าที่ชวนให้ใจสั่น กับดวงตาที่เปี่ยมล้นด้วยความรักของเขา ไม่ว่าสิ่งใดก็ทำให้คนหวั่นไหวได้ทั้งนั้น
เมื่อนึกถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ ฉินซูก็เบือนหน้าเล็กน้อย เสียงแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน “อืม...”
ทั้งว่าง่ายทั้งอ่อนหวาน ชวนให้หัวใจละลาย
“เก่งมาก!”
เซี่ยหลานจือชอบท่าทางเขินอายแต่เย้ายวนของเธอแบบนี้ที่สุด
เขาห้ามใจไม่ไหว ก้มลงจูบแก้มขาวผ่องที่แดงระเรื่อของฉินซูอีกครั้ง
จากนั้นก็โน้มเข้าใกล้ใบหูเล็กที่แดงก่ำ กระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำหยอกเย้า “ผมกลัวว่าถ้าไม่ไปสงบสติอารมณ์ก่อน จะเผลอทำคุณเจ็บ รอผมดี ๆ นะ”
แก้มของฉินซูแดงจัดราวกับแต้มชาด
เหมือนกุ้งที่เพิ่งถูกตักขึ้นจากหม้อ ราวกับต้มจนสุกแดงก่ำไปทั้งตัว
ดูเหมือนเซี่ยหลานจือจงใจอยากเห็นท่าทางเขินจนเกินทนและแสนเย้ายวนของเธอ ดวงตาดำขลับราวหยกหมึกเปล่งประกายระยิบระยับ เสียงหัวเราะเปี่ยมสุขจากใจหลุดออกมาจากลำคอ
เขาหยอกว่า “แค่นี้ก็เขินแล้วเหรอ แล้วเดี๋ยวจะทำยังไงล่ะ หืม?”
ฉินซูแทบจะพ่นควันออกจากตัว ชายหนุ่มดูจะชอบหยอกเธอด้วยเสียงขึ้นจมูกเป็นพิเศษ น้ำเสียงเซ็กซี่ชวนใจสั่น
เธอผลักเซี่ยหลานจือทีหนึ่ง แต่เขาไม่ขยับแม้แต่น้อย เสียงหวานนุ่มราวกับชุ่มน้ำเร่งเร้า “รีบไปสิ อาบน้ำเย็นให้นานหน่อย!”
เซี่ยหลานจือลูบผมดำสลวยของฉินซู ก่อนหมุนตัวเดินมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำด้วยฝีเท้าที่เร่งขึ้นเล็กน้อย
ฉินซูพิงประตู ลูบอกที่หัวใจเต้นรัวเร็ว ท่าทางเย้ายวนเมื่อครู่เลือนหายไปจนหมด
ไม่รู้ทำไม เธอกลับรู้สึกประหม่าเสียยิ่งกว่าตอนที่ทั้งสองมีสัมพันธ์กันครั้งแรกเสียอีก บอกไม่ถูกว่าเป็นความคาดหวังหรือความหวาดกลัว ราวกับมีขนนกเส้นหนึ่งปัดผ่านกลางใจ
*