“คิดว่าฉันไม่อยากหรือไง พ่อเพิ่งหายจากอาการป่วยหนัก จะรับเรื่องนี้ไหวได้ยังไง”
คุณนายเซี่ยมองเซี่ยหลานจือด้วยแววตาตำหนิแกมเอ็นดู ใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าและหม่นหมอง
เซี่ยหลานจือขมวดคิ้วแน่น ผ่านไปครู่ใหญ่จึงเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหันว่า “ผมไม่มีวันหย่ากับอาซู!”
“เพี๊ยะ!”
มือขาวนวลที่ได้รับการดูแลอย่างประณีตดุจสาวแรกรุ่นของคุณนายเซี่ย ฟาดลงบนหน้าผากลูกชายที่กำลังเศร้าเสียใจอยู่เมื่อครู่
“ลูกสติเลอะเลือนไปแล้วหรือไง! ใครให้ลูกหย่ากัน!
“ถ้าลูกกล้าคิดแบบนี้ ฉันจะเป็นคนแรกที่ไม่ยอมรับลูก!”
เซี่ยหลานจือถูกตีไปทีหนึ่ง ทว่าดวงตากลับอ่อนโยน รอยยิ้มบนริมฝีปากบางยิ่งลึกขึ้น
เขามองแม่ที่กำลังโมโหจนหน้าแดง แล้วลดเสียงให้อ่อนโยนลง “ถ้าอย่างนั้นปิดเรื่องนี้ไว้ก่อน อย่าเพิ่งบอกพ่อ รอให้สุขภาพเขาดีขึ้นแล้วค่อยให้เขาค่อย ๆ ยอมรับความจริง”
“แม่ก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”
แม่ของเซี่ยพยักหน้า ก่อนเปลี่ยนเรื่องแล้วพูดต่อว่า
“แต่ลูกกับอาซูก็ควรเตรียมตัวไว้แต่เนิ่น ๆ ด้วย”
เซี่ยหลานจือไม่เข้าใจ จึงถามเสียงเรียบ “เตรียมตัวยังไงครับ?”
แม่ของเซี่ยพูดตรง ๆ ว่า “ลูกกับอาซูรับเด็กสักคนมาเลี้ยงสิ”
“...” เซี่ยหลานจือสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย รอยยิ้มในดวงตาจางลง
คุณนายเซี่ยไม่ทันสังเกต ยังคงพูดต่อ “ลองดูสิว่าทางตระกูลเซี่ยหรือสกุลกั๋วที่เซียงกั่ง บ้านไหนมีเด็กที่เหมาะสมบ้าง ขอแค่ลูกกับอาซูถูกใจ ที่เหลือก็ให้แม่จัดการ”
ในสายตาของเธอ ตอนนี้ตระกูลเซี่ยกำลังรุ่งเรืองถึงขีดสุด เป็นตระกูลขุนนางเก่าแก่ชั้นนำของกรุงปักกิ่ง
แม้แต่ตระกูลฝ่ายแม่ของเธอที่เซียงกั่งก็ยังเป็นตระกูลพ่อค้าผู้มั่งคั่ง มีอิทธิพลไม่ธรรมดา
คุณนายเซี่ยไม่เชื่อว่า หากปล่อยข่าวว่าลูกชายจะรับเด็กมาเลี้ยง จะไม่มีญาติคนไหนหวั่นไหวเลย
ขณะที่แม่ของเซี่ยกำลังคิดว่าความคิดนี้ไม่เลว กลับถูกเซี่ยหลานจือคัดค้านอย่างหนัก
น้ำเสียงของเขาเย็นชาและหนักแน่นจนไม่อาจโต้แย้ง “ไม่ได้!”
“ทำไมล่ะ?”
คราวนี้คุณนายเซี่ยเป็นฝ่ายไม่เข้าใจ
เธอยอมรับแล้วว่าลูกชายคนเดียวของเธอเป็นคนไร้บุตร
การรับเด็กจากข้างนอกมาเลี้ยงเป็นวิธีที่ลงตัวที่สุดในตอนนี้