HUเซี่ยหลานจือกำหูโทรศัพท์แน่น ดวงตาหม่นหมองเต็มไปด้วยความคิดอันลึกซึ้ง ถามเสียงเรียบ: "เป็นคนในเอกสารพวกนั้นไหม?"
อามู่ถีพูดอย่างตื่นเต้น: "ใช่แล้ว! เราพบพวกเขาใต้สะพานแห่งหนึ่ง!"
จากฝั่งนั้นมีเสียงผู้ชายที่กำลังโกรธจัดตะโกนเป็นภาษาต่างประเทศ ฉุนเฉียว ปนกับคำหยาบคายที่ฟังไม่ได้
"...... Fuck!"——[ส้นตีน!]
"...... You stupid jerk!"——[ไอ้โง่เอ๊ย!]
"...... Drop dead!"——[ไปตายซะ!]
เซี่ยหลานจือฟังแล้วสีหน้าหมองคล้ำดั่งน้ำ คิ้วขมวดแน่น พูดกับอามู่ถี: "ทำให้พวกเขาเงียบ!"
อามู่ถีตะโกนลั่นอีกฝ่าย: "Shut up!"
เสียงอึกทึกก็ยังคงอยู่ พวกนั้นยิ่งด่ายิ่งหนัก มีบางคำที่สกปรกมาก
"พี่หลาน รอผมแป๊บนึง!"
อามู่ถีพูดจบอย่างรีบร้อน ก็มีเสียงฝีเท้าเดินจากไป
ตามมาด้วยเสียงปังปั้งดังระรัว
เสียงด่าทอที่ทำให้อารมณ์ไม่ดีหายไปในไม่ช้า
อามู่ถีหยิบหูโทรศัพท์ที่วางไว้บนโต๊ะ พูดบ่นอย่างเดือดดาล: "พี่หลาน คนอยู่ที่ตึกเล็กในชานเมือง ผมคุยกับพวกเขาไม่ได้เลยสักคำ ไม่เข้าใจภาษาจีนของเราเลยสักนิด"
เซี่ยหลานจือแววตาเย็นเยียบ มุมปากบางโค้งขึ้นอย่างกระหายเลือด น้ำเสียงเย็นชาเหมือนเช่นเคย
"นายดูพวกมันไว้ให้ดี ฉันจะไปเดี๋ยวนี้"
อามู่ถีรีบพูด: "ได้ พี่รีบมานะ พวกนี้ดูท่าจะมีคดีติดตัว ผมกลัวพวกมันจะเลือกทางสุดโต่งระเบิดตัวเอง"
เซี่ยหลานจือวางสายแล้ว ขาที่ไขว้กันห่างออกเล็กน้อย ทั้งร่างเหมือนสิงโตและเสือดำที่ลุกขึ้นยืน
เขาก้าวออกมาจากที่มืด พลังสังหารที่เด็ดขาดแผ่ออกมา เย็นยะเยือกและเฉียบขาด
แสงตะเกียงตั้งโต๊ะสไตล์วินเทจสลัว สาดส่องลงบนใบหน้าหล่อเหลาสง่างามของผู้ชาย ความดุร้ายเย็นชาที่ไม่ปิดบังถูกส่องให้เห็นชัดเจน
เซี่ยหลานจือก้าวเดินอย่างทรงพลังไปที่ประตู หยิบเสื้อโค้ททหารบนไม้แขวนเสื้อ
เขาสวมเสื้อแล้วเตรียมจะออกไป จู่ๆ ก็หยุดชะงัก หันกลับไปมองชั้นบน
เวลานี้ ฉินซูคงหลับไปนานแล้ว
เซี่ยหลานจือละทิ้งความคิดที่จะพาคนไปด้วย เปิดประตูออกไปท่ามกลางหิมะและลมหนาวที่พัดกระโชก
*
ชั้นสอง
ฉินซูนอนอยู่บนเตียง พลิกไปพลิกมา หลับไม่สนิทเลยสักที
นี่เป็นครั้งแรกที่เซี่ยหลานจือไม่ได้นอนเคียงข้างเธอ หลังจากที่เธอมาอยู่ที่ตระกูลเซี่ย ทำให้เธอฝันไม่หยุด