ตระกูลเซี่ย ชั้นสอง
ฉินซูยืนอยู่หน้าต่าง มองอาฮวาเซ่าแจกขนมและข้าวต้มมงคลให้ผู้คน
"ไม่เหนื่อยหรือ? พักสักหน่อยไหม?"
แขนที่แข็งแรงคู่หนึ่งโอบรอบเอวบางของฉินซู พาเธอเข้าไปในอ้อมกอด
ฉินซูปล่อยกายพิงอกของชายหนุ่ม ดวงตาปรากฏความกังวลเล็กน้อย
"พ่อทำตัวโดดเด่นขนาดนี้ จะไม่ดีหรือเปล่า?"
เซี่ยหลานจือใช้คางที่ได้รูปไล้ไปบนเส้นผมของฉินซูอย่างแผ่วเบา พลางถามอย่างไม่ใส่ใจ: "ตรงไหนที่ไม่ดี?"
เขาไม่คิดว่าการทำตัวโดดเด่นจะเป็นเรื่องผิดอะไร
นี่ถือเป็นวิธีที่เรียบง่ายที่สุดแล้ว
ถ้าเป็นเขา คงทำให้ทั้งกรุงปักกิ่งต้องโจษจัน ให้ทุกคนรู้ว่าเซี่ยหลานจือมีลูกแล้ว กำลังจะเป็นพ่อ
ฉินซูไม่รู้ถึงความคิดอันน่ากลัวของเซี่ยหลานจือ พูดความกังวลในใจออกมา
"ด้วยฐานะของพ่อ การทำตัวโดดเด่นแบบนี้ จะไม่มีคนแจ้งความหรือ?"
ตระกูลเซี่ยไม่ใช่ตระกูลร่ำรวยธรรมดา พัวพันกับคำว่าทหารและการเมือง
ตระกูลใหญ่แบบนี้ หากทำตัวพลาดเพียงเล็กน้อย ก็ง่ายที่จะเกิดเรื่องได้
ข้างหูของฉินซูดังเสียงหัวเราะแผ่วเบาอย่างมีความสุขของชายหนุ่ม
เซี่ยหลานจือเก็บเส้นผมที่หลุดร่วงข้างหูของฉินซู แล้วกระซิบข้างหูเธอ: "อาซู เธออาจจะยังไม่เข้าใจตระกูลเราดีพอ ถ้าตระกูลเซี่ยทำตัวโดดเด่นจริง ๆ คนที่มาอวยพรเรียงแถวจากประตูที่ทหารยืนเฝ้า ไปจนถึงหน้าบ้านเราเลยล่ะ"
"..." สีหน้าของฉินซูตกใจและตะลึง
เธอลดเสียงลง ถามอย่างหยั่งเชิง: "คนที่มาน่ะเป็นใครบ้าง?"
เซี่ยหลานจือพูดเสียงเรียบ: "คนที่เธอเปิดทีวีแล้วเห็นบ่อย ๆ สมาชิกของฝ่ายตระกูลเซี่ย รวมถึงพ่อค้ามหาเศรษฐีที่บินมาจากเซียงกั่ง คนมีหน้ามีตาในประเทศคงมาครึ่งหนึ่ง"
พูดถึงตอนท้าย เขาก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน
นี่คือภาพที่เซี่ยหลานจือเคยเห็นเมื่อหลายปีก่อน ตอนที่พ่อยังไม่ได้เลื่อนตำแหน่ง
ตอนนี้พ่อมีอำนาจมากกว่าหลายปีก่อน คงจะยิ่งรุ่งเรืองกว่าเดิม
ฉินซูฟังแล้วตาค้าง หายใจเข้าลึก ๆ
เธอพูดติดตลกกับตัวเอง: "ฉันนี่กลายเป็นนกกระจอกได้เป็นหงส์หรือเนี่ย?"
"ตอนนั้นปู่ไม่ได้บอกฉันเลยว่าแต่งเข้าตระกูลเซี่ยแล้วจะรุ่งเรืองขนาดนี้"
เซี่ยหลานจือจูบแก้มเธอ: "เธอเป็นหงส์อยู่แล้ว หงส์ทองของตระกูลเซี่ย"
ฉินซูยิ้มมุมปาก พูดเบา ๆ: "รู้จักแต่ปลอบฉัน"