ฉินซูหันกลับไปก็เห็นเซี่ยหลานจือสีหน้าเคร่งเครียดสุดขีด กลิ่นอายสังหารอันน่าสะพรึงกลัวแผ่กระจายไปทั่วร่าง
ดวงตาคมเย็นชาของชายหนุ่มมิได้จ้องมองฉินซู สายตาเขาไล่ผ่านเธอไป จับจ้องฉินเป่าจูอย่างไม่วางตา
ถึงอย่างนั้น ฉินซูก็ยังหายใจติดขัดขึ้นมาชั่วขณะ
เซี่ยหลานจือมาถึงตอนไหน?
เขาได้ยินไปมากแค่ไหน?
ฉินซูไม่กล้าคิดว่า ถ้าเซี่ยหลานจือได้ยินคำพูดที่หมิ่นประมาทแม่ของตัวเอง เขาจะฆ่าฉินเป่าจูทิ้งหรือไม่
ฉินเป่าจูที่ถูกสายตาเต็มไปด้วยสังหารของเซี่ยหลานจือจับจ้อง ใบหน้าเผยความหวาดกลัว ฟันสั่นระริกด้วยความตกใจ
นางตะคอกเสียงสั่นอย่างเกรี้ยวกราดแต่ภายในใจหวาดหวั่น "เ-เธอ! เจ้าเป็นแค่ของปลอม! จ้องข้าทำไม?!"
เสียงกรีดร้องที่สั่นเทาและแตกกระจาย เผยให้เห็นความกลัวในใจของฉินเป่าจูอย่างไม่อาจปิดบัง
เซี่ยหลานจือเดินมาที่ข้างกายฉินซู โอบเธอเข้าไว้ในอ้อมแขนอย่างอ่อนโยนและใกล้ชิด
ดวงตาสีนิลที่เต็มไปด้วยความดุร้ายของเขา เหลียวมองฉินเป่าจูอย่างดูแคลน "ต่อไปนี้จงอยู่ห่าง ๆ อาซูไว้"
ฉินเป่าจูไม่ทันคิดก็พูด "ทำไมล่ะ! เจ้ามีสิทธิ์อะไร!"
เซี่ยหลานจือเอ่ยเสียงเย็นชา "ด้วยคำพูดของฉันคำเดียว ก็สามารถทำให้เธอออกไปจากเขตบ้านพักใหญ่ได้!"
ฉินเป่าจูนึกถึงพ่อของเซี่ยที่ยังไม่ตาย ในตอนนี้ตระกูลเซี่ยยังคงรุ่งเรืองถึงขีดสุด ใบหน้าเต็มไปด้วยความอึดอัดใจและแค้นเคือง
นางโกรธแต่พูดไม่ได้ สายตามองเซี่ยหลานจือด้วยความตกใจและหวาดกลัวปนกัน
เซี่ยหลานจือจับมือเล็ก ๆ ของฉินซูไว้ คิ้วขมวดเล็กน้อย เอ่ยถามเสียงนุ่ม "ทำไมมือถึงเย็นขนาดนี้?"
ก็เพราะเธอทำให้ฉันตกใจไงล่ะ!
ฉินซูกดความวุ่นวายในใจลงไป ถาม "คุณมาถึงตอนไหน?"
เซี่ยหลานจือไม่เข้าใจความหมาย พูดเสียงเรียบ "หลิวเซิงกับพวกได้รับคำสั่งให้กลับหน่วย รีบร้อนต้องไป ฉันพูดคุยกับพวกเขาไม่กี่คำก็กลับมาแล้ว อีกไม่กี่วันพวกเขาจะเตรียมงานต้อนรับให้เธอ"
ฉินซูถูกดึงความสนใจได้อย่างรวดเร็ว "หลิวเซิง? งานต้อนรับ?"
เซี่ยหลานจือพยักหน้า "กลับบ้านแล้วค่อยเล่าให้ฟัง ข้างนอกหนาวเกินไป กลับบ้านกันเถอะ"
"ได้——"
ฉินซูกำลังใจไม่สงบ ความคิดก็สับสน พอได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าตามอย่างว่าง่าย