(ที่ฝากสมอง)
(ที่รับระบบ)
(ที่รับโลลิ)
(ที่รับสาวโฉมงาม)
...
"สถานีต่อไป: เฉิงตูใต้ ผู้โดยสารที่จะลงกรุณาเตรียมสัมภาระส่วนตัวให้พร้อมด้วย"
"สถานีต่อไป: เฉิงตูใต้..."
เฉินฟานยืดเส้นยืดสาย ขยี้ตาพลางมองไปด้านข้าง
สิ่งที่เห็นคือชายอ้วนหนวดเครารกกำลังหลับใหล
เฉินฟานตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองทางซ้าย
เงาร่างที่เหมือนกันเปี๊ยบ ทำให้เขาขมวดคิ้ว
"ให้ตายเถอะ ตื่นมาแล้วโดนพวกหมีรายล้อมงั้นเหรอ?"
ลองขยับตัวหลายครั้งก็ยังลุกจากที่นั่งไม่ได้ เฉินฟานก็ได้แต่กลอกตา
ผ่านเฉิงตู เดิมทีเขาวางแผนจะไปเที่ยว"ร้านเหล้าเล็กๆ"ตามที่ร้องในเพลง
คิดไม่ถึงว่ายังไม่ทันถึงสถานี ก็โดนของฝากประจำถิ่นรายล้อมแล้ว
จนปัญญา เฉินฟานหดตัวลง มองออกไปนอกหน้าต่าง
รถไฟเริ่มชะลอความเร็ว ค่อยๆ เข้าสู่สถานี
ผู้โดยสารในตู้โดยสารต่างก็ลุกขึ้น จัดกระเป๋าเดินทาง
ในขณะนั้นเอง
[ติ้ง!]
[ตรวจพบโฮสต์คุณภาพเยี่ยม กำลังผูกพันกับระบบนิรันดร์"1"]
"ระบบ?"
เฉินฟานตาเป็นประกาย
แต่พอได้ยินชื่อระบบ เขากลับรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งสันหลัง
"เวรเอ้ย!"
"นิรันดร์ 1? เป็น 1 ตลอดไป?"
"ไป๊! ปลดระบบ! รีบปลดให้ฉันเดี๋ยวนี้!"
[ผูกพันเสร็จสิ้น กำลังโหลดข้อมูล]
"แม่งเอ๊ย! ของสกปรก! ถอยไป! ถอย! ถอย!"
เฉินฟานถุยน้ำลายติดต่อกันหลายครั้ง
เสียงดังเกินไปจนปลุกหมีสองข้างให้ตื่น
มองท่าทางขยี้ตาของพวกเขา เฉินฟานกัดฟันพูด:
"ฉันพูดเป็นครั้งสุดท้าย! ปลดระบบ!"
[โฮสต์สละระบบด้วยตนเอง กำลังดำเนินการปลดระบบ]
[นับถอยหลัง: 10]
[9]
[...]
ทันใดนั้น ท้องฟ้าก็มืดลง แสงแดดตอนเที่ยงตรง กลับมืดมิดราวกับยามดึก
เฉินฟานรู้สึกว่าทุกอย่างรอบตัวเริ่มสั่นสะเทือน โลกรอบข้างราวกับกำลังสลายหายไปทีละน้อย
ระหว่างที่เขายังงงงวย
เสียงกลไกเย็นชา ก็ดังขึ้นข้างหู
[ยินดีต้อนรับสู่โลกเอาชีวิตรอดกลางมหาสมุทรของประชากรทั้งหมด]
[เป้าหมายภารกิจ: มีชีวิตอยู่]
[...]
[3]
[2]
[1]
"นี่ การนับถอยหลังหมายความว่ายังไง?"
"เวรเอ้ย! อย่าปลดระบบ! ฉันเป็น 1! ฉันเป็น 1 มาตลอด!"
[ปลดระบบล้มเหลว ระบบนิรันดร์"1"ผูกพันสำเร็จ กำลังโหลดข้อมูล]
"คิดไว้แล้วว่าตื่นระบบเท่ากับข้ามเวลา ในนิยายบนเว็บก็เล่นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?"
"ให้ตายเถอะ เกือบทำของดีทิ้งแล้ว"
รู้สึกถึงพลังบางอย่างไหลเข้าสู่ร่างกาย เฉินฟานก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
กวาดสายตามองรอบตัว พบว่าตัวเองนั่งอยู่บนแพไม้ขนาด 1x1 เมตร
เสียงกลไกเย็นชาดังขึ้นอีกครั้ง
[ผู้เล่นทุกคนเริ่มเกมด้วยแพไม้ 1 ลำและเสบียงจำนวนเล็กน้อย]
[ในมหาสมุทรมีสมบัติมากมายไม่จำกัด ผู้เล่นสามารถออกสำรวจได้ด้วยตัวเอง]
[อัปเกรดแพไม้จะปลดล็อกฟังก์ชันพาหนะ]
[เปิดช่องแชทและช่องซื้อขาย ผู้เล่นสามารถช่วยเหลือซึ่งกันและกันได้]
[สามวันแรกเป็นช่วงคุ้มครองมือใหม่ อันตรายค่อนข้างต่ำ]
[หลังจากสามวัน จะเปิดโหมดการเล่นมากขึ้น โปรดรอติดตาม]
[กำลังส่งตัวผู้เล่น ผู้ที่เข้าสู่เกมแล้วโปรดอดทนรอ]
[นับถอยหลัง: 5 นาที]
[ช่องแชทเปิดแล้ว ช่องซื้อขายเปิดแล้ว]
"มีใครอยู่ไหม? ทำไมฉันอยู่บนแพไม้? รอบตัวไม่มีใครเลย"
"เวรเอ้ย! ไอ้เวรเอ้ย! พาฉันมาที่ไหนเนี่ย?"
"ไอ้พวกบ้า ใครจัดรายการนี้วะ? ไม่สนุกเอาเสียเลย ปล่อยฉันกลับไป!"
"ฉันกำลังจะเคล้าเนื้อสาวสวยอยู่เชียว ก็มาทำลายซะก่อน! ส่งฉันกลับไปเดี๋ยวนี้!"
"เฮ้อ คนบ้าอีกแล้ว"
"ใช่ สิ่งที่พวกโอตาคุคิดก่อนตายน่ะแหละ"
"ทำไมฉันขยับไม่ได้ล่ะ? พวกแกขยับได้ไหม?"
"แกขยับได้ยังไง! ในคำแนะนำบอกแล้วว่าต้องรอห้านาที ไอ้โง่"
"ห้านาทีทำไมช้าขนาดนี้? ฉันย่อตัวจนขาชาไปหมดแล้ว!"
"แกขาชา? ขาแกชาจริงดิ?"
"ชา!"
"ฉันถามว่าแขนขาแกชาหรือเปล่า ไม่ใช่ขาชา!"
"อย่ามาเล่นตลกหน่อยเลย คุยเรื่องจริงกันดีกว่า พวกแกมีเสบียงเท่าไหร่? ฉันมีไม้สิบอัน อย่างอื่นไม่มีเลย!"
"ไม้ห้าอัน เชือกหนึ่งเส้น น้ำหนึ่งขวด"
"ฉันมีไม้ห้าอัน น้ำหนึ่งขวด ขนมปังหนึ่งก้อน"
"เวรเอ้ย ฉันมีไม้แปดอัน ขนมปังหนึ่งก้อน ทำไมเสบียงน้อยจังวะ?"
"ดูเหมือนทุกคนจะเป็นแบบนี้ พอเกมเริ่ม ต้องหาอาหารและน้ำให้ได้ก่อน"
"+1!"
"+10086!"
"..."
เฉินฟานมองไปที่กระเป๋า
[กระเป๋า (Lv1): สิบช่อง แต่ละช่องวางซ้อนกันได้ 10 ชิ้นของทรัพยากรชนิดเดียวกัน]
[ทรัพยากรปัจจุบัน: ไม้ x7, เชือก x1, ขนมปัง x1]
"ไม่มีน้ำ?"
เงยหน้ามองพระอาทิตย์ที่แผดเผาเหนือหัว เฉินฟานก็รู้สึกหนักใจทันที
ภายใต้แสงแดดแผดจ้า หากไม่มีแหล่งน้ำ ภายในสามชั่วโมงก็จะแสดงอาการขาดน้ำอย่างชัดเจน
หกชั่วโมงก็จะหมดแรง
นั่นหมายความว่า เขาต้องหาน้ำให้ได้ภายในสามชั่วโมง!
[หมดเวลา เริ่มเกม!]
เสียงระบบจบลง เฉินฟานรู้สึกว่าพลังที่รั้งตัวเขาหายไป
คลื่นลูกหนึ่งซัดเข้ามา ผลักแพไม้ของเขาออกไปสองสามเมตรทันที
[ติ้ง!]
[มีวัสดุอัปเกรดครบ ต้องการอัปเกรดแพไม้หรือไม่]
เฉินฟานตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วจึงพยักหน้า:
"อัปเกรด!"
[ใช้: ไม้ x5, เชือก x1, อัปเกรดเสร็จสิ้น]
[แพไม้ (Lv2): 2x2 (เมตร)]
[ระดับถัดไปต้องใช้: ไม้ x50, เชือก x5]
แสงวาบขึ้นมา แพไม้ก็หนาแน่นขึ้นเล็กน้อย
คลื่นซัดเข้ามา แพไม้ก็สั่นน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด
"ระดับถัดไปต้องใช้ไม้อีก 50 อัน? โหดร้ายเกินไปแล้ววะ"
เฉินฟานขมวดคิ้ว
ความยากของเกมนี้ แย่กว่านิยายที่อ่านในเว็บเสียอีก!
"จริงสิ! ฉันมีของดี!"
เฉินฟานตาเป็นประกาย สายตามองไปที่อินเทอร์เฟซระบบ
ในเวลาเดียวกัน ระบบนิรันดร์"1"ก็โหลดเสร็จในที่สุด
[ติ้ง!]
[ระบบนิรันดร์"1": ระดับเริ่มต้น]
[ฟังก์ชันเดียว: ล็อกทรัพยากรชนิดหนึ่ง จำนวนจะเป็น 1 เสมอ ทุกวันเที่ยงคืนสามารถเลือกได้ว่าจะสุ่มล็อกชนิดทรัพยากรหรือไม่]
[กำลังล็อก]
[ล็อกเสร็จสิ้น: ไม้]
แสงสีขาววาบขึ้นมา
ในกระเป๋า ตัวเลขของไม้เปลี่ยนจาก 2 เป็น 1
"ฉันเหลือไม้อีกสองอันไม่ใช่เหรอ? ทำไมเหลือแค่อันเดียวล่ะ?"
"ไอ้เวรเอ้ย เป็น 1 ตลอดไป? นี่มันของดีที่ไหนกัน? แกจะให้ฉันตายคู่กับแกใช่ไหม?"
เฉินฟานหัวเราะออกมาด้วยความโมโห
คิดไม่ถึงว่าระบบนี้จะมาขัดขาหรอกนะ
เขาด่าไปพลาง หยิบไม้ที่เหลือเพียงอันเดียวออกมา แล้วโยนทิ้งไปอย่างแรง
"ไป๊ๆๆ ไปให้หมด!"
"ของห่วยๆ แบบนี้ ฉันไม่....หืม?"
เฉินฟานชะงัก
เหมือนเจอผี เขาล้วงเข้าไปในกระเป๋า
ครึ่งวินาทีต่อมา ไม้ก็ปรากฏขึ้นในมืออีกหนึ่งอัน
แต่ตัวเลขไม้ในกระเป๋ากลับยังเป็น 1 เหมือนเดิม
"เวรเอ้ย?"
เฉินฟานเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง จึงรีบหยิบไม้ออกมา"ดังๆ"ไม่หยุด
หนึ่งอัน สองอัน สามอัน...ห้าสิบอัน
ไม้กองเต็มแพไม้ทั้งลำ แต่ตัวเลขในกระเป๋าที่แสดงกลับยังคงเป็น 1
"เวรเอ้ย!!!"
"ที่แท้นิรันดร์'1'ก็คือแบบนี้นี่เอง!"
"ฮ่าๆๆๆ ฉันไร้เทียมทานแล้ว!"