หลังลงจากรถ หลู่หลิงเจายิ้มทักทายเพื่อนบ้าน พูดจารับมือไปสองสามประโยค ก่อนจะเดินตามจางชูเหิงขึ้นไปชั้นบน
ทันทีที่เข้าประตูมา รอยยิ้มบนใบหน้าของหลู่หลิงเจาก็หายไป เธอไม่สนใจจางชูเหิงแม้แต่น้อย เดินตรงไปนั่งลงบนโซฟา มือกำโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งไว้แน่น มันเป็นของใหม่ที่เพิ่งออกปีนี้ เบากว่าโทรศัพท์มือถือขนาดใหญ่หลายเท่า จางชูเหิงจ่ายเงินหนึ่งหมื่นสามพันหยวนซื้อให้เธอ
ตอนนี้เธอลังเลมาก ไม่รู้ว่าควรบอกพ่อแม่ดีไหม เรื่องจางชูเหิงนอกใจทำให้เธอเจ็บปวดใจ แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นยอมรับไม่ได้ สิ่งที่เธอรับไม่ได้คือการยั่วยุของกานหว่านหว่าน เธอไม่ได้โง่ โทรศัพท์สายนั้นต้องเป็นกานหว่านหว่านสั่งให้คนโทรมาแน่
จางชูเหิงเห็นสีหน้าของหลู่หลิงเจาเปลี่ยนไปมา จึงรินน้ำสองแก้วแล้วนั่งลงข้างเธอ วางแก้วหนึ่งไว้ตรงหน้า
หลู่หลิงเจามองแก้วน้ำตรงหน้าโดยไม่ลังเลสักนิด หยิบขึ้นมาแล้วขว้างออกไปทันที
“เพล้ง!”
เสียงดังขึ้น แก้วน้ำแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
จางชูเหิงขมวดคิ้ว แต่ก็ฝืนยิ้มออกมา “แก้วไม่ได้ไปทำอะไรให้เธอโกรธสักหน่อย”
“ฉันระบายอารมณ์บ้างไม่ได้หรือไง” หลู่หลิงเจามองจางชูเหิงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แล้วพูดประชด
“ได้สิ ได้สิ วันนี้ต่อให้เธอรื้อบ้านทิ้งก็ได้ ขอแค่อย่าให้ตัวเองบาดเจ็บก็พอ”
พอได้ยินคำพูดของจางชูเหิง หลู่หลิงเจาก็รู้สึกหมดแรงขึ้นมาอย่างกะทันหัน ตอนนี้เธออยากทะเลาะกับจางชูเหิงสักยก แต่เขากลับไม่ยอมรับลูกเลย
“ไปตายซะ”
หลู่หลิงเจาลุกพรวดขึ้น เดินตรงไปทางห้องนอน พลางด่าจางชูเหิงอยู่ในปาก แล้วกระแทกประตูอย่างแรง
“ปัง!” ประตูห้องปิดลง
จางชูเหิงมองประตูที่ปิดสนิท ล้วงบุหรี่ออกจากกระเป๋าเสื้อผ้ามาจุดสูบ ควันบุหรี่บดบังสีหน้าของเขาจนมองไม่ชัด
ผ่านไปนาน จางชูเหิงยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วอีกครั้ง เขารู้ว่าเรื่องครั้งนี้เป็นความผิดของเด็กผู้หญิงแซ่กานคนนั้น ซึ่งเขาลืมชื่อไปแล้ว เธอเป็นคนโทรหาหลู่หลิงเจา
แต่สุดท้ายก็เป็นเพราะเขารับปากอะไรไว้มากเกินไป ตอนอยู่บนเตียงเขาพูดมากไปหน่อย ต่อไปคงต้องระวังคำพูดเสียแล้ว
ขณะที่จางชูเหิงกำลังดับก้นบุหรี่ หลู่หลิงเจาก็เดินออกมา คราวนี้ในมือของเธอกลับถือกระเป๋าเดินทางมาด้วย
“เธอจะทำอะไรอีก”
จางชูเหิงมองหลู่หลิงเจาอย่างจนปัญญา
“วางใจเถอะ ฉันจะไม่บอกพ่อหรอก แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกขยะแขยงแก ฉันจะไปพักที่ร้านสักสองสามวัน”
หลู่หลิงเจาเหลือบมองจางชูเหิงอย่างรังเกียจ พูดจบก็ยกกระเป๋าเตรียมเดินออกไป
“อย่าทำแบบนี้เลย”
จางชูเหิงคว้ามือหลู่หลิงเจาไว้ทันที น้ำเสียงเจือความไม่พอใจอยู่เล็กน้อย
พอได้ยินน้ำเสียงของจางชูเหิง หลู่หลิงเจาก็โกรธจนหัวเราะออกมา “เอาหน้ามาจากไหนถึงพูดแบบนี้ หลบไป”
หลู่หลิงเจาดิ้นขัดขืน แล้วผลักจางชูเหิงอย่างแรง แต่ก็ผลักไม่ออก
“พอได้แล้ว เธอหิ้วกระเป๋าออกจากบ้านไปได้ไม่ทันไร พ่อแม่ก็รู้เรื่องแล้ว”
พอได้ยินคำพูดของจางชูเหิง หลู่หลิงเจาก็แทบจะกลั้นอารมณ์ไม่อยู่ เมื่อครู่เธอยังนึกว่าจางชูเหิงไม่อยากให้เธอไปเสียอีก
“ไปตายซะ”
คราวนี้หลู่หลิงเจาออกแรงจริง ๆ ผลักจางชูเหิงจนล้มลงไปบนโซฟา แล้วตั้งใจจะหิ้วกระเป๋าเดินออกไป
“อย่าทำแบบนี้เลย เธอเห็นหน้าฉันแล้วหงุดหงิด งั้นฉันออกไปพักข้างนอกสักสองสามวัน รอเธอหายโกรธแล้วฉันค่อยกลับมา”
จางชูเหิงดึงหลู่หลิงเจาไว้เป็นครั้งที่สอง พร้อมเสนอแผนของตัวเอง
“อยากไปนัดพบกับชู้รักตัวน้อยของแกใช่ไหมล่ะ ไปสิ ไปแล้วก็อย่ากลับมาอีก”
พอได้ยินคำพูดของหลู่หลิงเจา จางชูเหิงก็เริ่มปวดหัว “เธอคิดอะไรอยู่ ฉันจะไปพักที่โรงงานสักสองสามวัน ยังไงอยู่บ้านเธอก็มองหน้าฉันไม่ลงอยู่แล้ว”
“ยังจะบอกว่าไม่ใช่อีก ใคร ๆ ก็รู้ว่านังจิ้งจอกนั่นเป็นเลขาของแก ฉันเป็นส่วนเกินใช่ไหมล่ะ ฉันว่าเลิกแอบ ๆ ซ่อน ๆ กันสักทีดีกว่า ฉันย้ายออกไปเองไหม จะได้เว้นที่ให้เธอ”
พอหลู่หลิงเจาพูดถึงตรงนี้ จางชูเหิงถึงนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้กานหว่านหว่านเป็นเลขาของเขาจริง ๆ
หลังจากจางชูเหิงแต่งงานกับหลู่หลิงเจา เขาก็รับช่วงโรงงานที่ล้มละลายแห่งหนึ่งมา ช่วงนี้เขากำลังจัดการเรื่องต่าง ๆ ในโรงงานอยู่
โรงงานมีพนักงานส่วนเกินมากเกินไป ก่อนหน้านี้เป็นรัฐวิสาหกิจ มีแต่พวกเส้นสายและคนรู้จักต่าง ๆ พวกนั้นเอาแต่กินเงินเดือน ไม่ทำงานกันสักคน
ชาติที่แล้วโรงงานของจางชูเหิงก็ยังกอบกู้กลับมาไม่ได้ แม้จะรับช่วงโรงงานมาแล้ว แต่เขาใจอ่อนเกินไป สุดท้ายจึงถูกคนพวกนั้นฉุดจนล้ม สิ่งเดียวที่ได้มาคงเป็นการนอนกับผู้หญิงหลายคน
ส่วนกานหว่านหว่านก็เข้ามาในโรงงานด้วยเหตุนี้เอง เด็กสาวสวยใสซื่อคนหนึ่ง จางชูเหิงจะทนปล่อยให้เธอลำบากอยู่ในโรงงานได้อย่างไร เขาจึงรีบเลื่อนตำแหน่งเธอขึ้นมาเป็นเลขาของตัวเองทันที
ส่วนหลู่หลิงเจาก็เปิดร้านแห่งหนึ่ง เพราะเธออยู่เฉยไม่ค่อยได้ เดิมทีตั้งใจจะเข้าทำงานในหน่วยงานรัฐ แต่เธอรู้เรื่องของคนในครอบครัวตัวเองดี พ่อของหลู่หลิงเจาไม่วางใจให้เธอเข้าไปทำงานในระบบราชการ เพราะมีคนสารพัดประเภทมากเกินไป เขากลัวลูกสาวจะเสียเปรียบ
ร้านของหลู่หลิงเจาเป็นร้านขายงานเขียนพู่กันและภาพวาด ชื่อ “เจาเหิงนิรันดร์จอบถ้อยคำ” หลัก ๆ ขายงานเขียนพู่กัน ภาพวาด ที่ทับกระดาษ ของประดับ และรับแกะสลักตราประทับ เธอจ้างเด็กสาวคนหนึ่งมาช่วยเฝ้าร้านตามปกติ ส่วนตัวเธอจะแวะไปเป็นครั้งคราว
“เธอคิดอะไรอยู่ ฉันยอมรับว่าฉันทำผิดพลาดอย่างที่ผู้ชายหลายคนทำกัน แต่ฉันก็บอกเธอไปแล้วว่าฉันแค่นอกใจกาย หัวใจของฉันอยู่กับครอบครัวเรามาตลอด
“ภรรยาของฉันก็จะเป็นเธอไปตลอด ฉันรับรองว่าเรื่องกับผู้หญิงข้างนอกก็แค่เล่น ๆ อีกอย่าง ที่ฉันจะไปพักโรงงานก็เพราะอยากให้เธอมีพื้นที่ส่วนตัว ไม่เกี่ยวกับคนอื่นเลย”
หลู่หลิงเจาดีทุกอย่าง ปากก็แข็งมาก แต่จิตใจค่อนข้างอ่อน พอเห็นเธอเหม่อลอย จางชูเหิงก็พูดไปพลางกดให้เธอนั่งลงบนโซฟา
“ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันออกไป ฉันก็จะไม่ไป ดีไหม เราสองคนไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น”
จางชูเหิงมองหลู่หลิงเจา มีเพียงเธอเท่านั้นที่เป็นแบบนี้ได้
หลู่หลิงเจาได้ยินคำพูดประโยคหลัง ในที่สุดก็ได้สติ พอเห็นว่าตัวเองไม่รู้ไปนั่งบนโซฟาตั้งแต่เมื่อไร ก็พลันโมโหขึ้นมา “ปล่อยฉันนะ”
หลู่หลิงเจาสะบัดมือของจางชูเหิงที่วางอยู่บนไหล่ออก เสียงของเธอแหลมจนแทบแตก เพราะความอาย เธอถึงกับเหม่อลอยเพราะฟังจางชูเหิงพูดเสียได้
“ปล่อยแล้ว ปล่อยแล้ว อย่าทำแบบนี้สิ” จางชูเหิงเห็นหลู่หลิงเจาเหมือนลูกหมูที่ไม่อยากยอมรับชะตากรรมในช่วงตรุษจีน จึงปล่อยไหล่เธอแล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว
“จางชูเหิง ฉันว่าหน้าของแกยิ่งหนาขึ้นทุกวันเลยนะ แค่ฉันพูดกับผู้ชายคนอื่น พอแกเห็นก็ทำหน้าบึ้ง ราวกับอยากให้ผู้ชายคนเดียวที่ฉันพูดด้วยตลอดชีวิตเป็นแก
“แล้วตัวแกเองล่ะ ฉันจับได้ตอนแกนอนกับคนอื่นอยู่บนเตียง แกกลับบอกฉันว่านี่เป็นความผิดพลาดที่ผู้ชายทุกคนทำกันได้ ทำไมแกถึงหน้าด้านขนาดนี้”
หลู่หลิงเจาปรับอารมณ์ให้สงบลง เธอเข้าใจความหน้าด้านของจางชูเหิงชัดเจนยิ่งกว่าเดิมแล้วจริง ๆ
“มันจะเหมือนกันได้ยังไง ที่ฉันทำแบบนี้ก็เพราะห่วงเธอไม่ใช่หรือไง ถ้าเป็นคนอื่น ฉันคงไม่สนใจหรอก”
จางชูเหิงไม่สนใจเรื่องหน้าตาหรือศักดิ์ศรี โดยเฉพาะต่อหน้าหลู่หลิงเจา เพราะหลู่หลิงเจาคือหน้าตาของเขา และเธอก็เป็นของเขาเพียงคนเดียว ถึงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหลู่หลิงเจาจะไม่ได้ลึกซึ้งอะไรมากนัก แต่เธอเป็นภรรยาของเขา ก็ต้องเป็นของเขาคนเดียว ถ้าใครกล้ายื่นมือมา เขาจะสับมันทิ้ง
ส่วนถ้าหลู่หลิงเจากล้าทำผิด เขาก็จะไม่ปรานีเหมือนกัน