ชายหนุ่มหลายคนขมวดคิ้ว จ้องมองอย่างระแวดระวัง
“เหยาอิ๋ง ทำไมเพิ่งมานะ? รอตั้งนานแล้ว บอกให้ขึ้นรถฉันก็ไม่ยอม”
มีผู้หญิงสองคนลุกจากโซฟาเดินเข้าไปหา
หยางเฉินเหลือบมอง
คนหนึ่งหน้าตาธรรมดา แต่คนที่พูดนั้นสวยมาก
ผิวขาวเนียนละเอียด สันจมูกโด่ง ริมฝีปากแดงเร้าอารมณ์ รูปหน้าสวยได้รูป โครงหน้างดงาม ดวงตาสวยคมปลาบ
ผมสั้นประบ่าทำให้เธอดูสง่างามกล้าหาญ
รูปร่างไม่อาจเรียกว่าผอมเพรียว แต่ความมีเนื้อนิดๆ กลับยิ่งดูมีเสน่ห์ เซ็กซี่อย่างบอกไม่ถูก
เธอชื่อหานฉีฉี เป็นเพื่อนสนิทของฉู่เหยาอิ๋ง
ถึงเทียบความงามระดับล่มเมืองของฉู่เหยาอิ๋งไม่ได้ แต่ก็เป็นสาวงามระดับท็อปในฝูงชนแล้ว
ฉู่เหยาอิ๋งยิ้มแย้ม ก่อนพูดว่า “ติดธุระนิดหน่อยน่ะ”
“บอกแล้วไงว่าไม่ต้องรอ”
เธอพาสองสาวนั่งลงบนโซฟา แต่หนุ่มๆ คนอื่นยังคงจ้องหยางเฉินตาเป็นมัน
หานฉีฉีปรายตามองหยางเฉิน
“เหยาอิ๋ง พาคนขับรถเข้ามาด้วยทำไม?” เธอถามด้วยความสงสัย
ชายหนุ่มชุดสูทผูกไทด์ถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนแววตาจะฉายแววดูถูก
ที่แท้ก็แค่คนขับรถ!
หนุ่มๆ คนอื่นก็ผ่อนคลายลง หมดความสนใจในทันใด สายตาร้อนแรงต่างพุ่งไปที่ฉู่เหยาอิ๋งและหานฉีฉี
ฉู่เหยาอิ๋งรู้ว่าปิดบังไม่ได้ ก่อนหน้านี้หานฉีฉีเคยเห็นหยางเฉิน