เธอสะดุ้งตัวตรงขึ้นมาทันที กัดริมฝีปากเบา ๆ ในดวงตาฉายแววโกรธอาย
ขณะเดียวกัน เธอก็ตกใจ!
เรื่องนี้คนอื่นไม่มีทางรู้ นั่นหมายความว่า... หยางเฉินดูออกจริง ๆ!
ฝีมือแพทย์ของเขาถึงกับเก่งขนาดนี้เลย?
หยางเฉินเห็นดังนั้น มุมปากก็ค่อย ๆ โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิ
"คุณซู ตอนนี้เชื่อหรือยังครับ?" เขาพูดตามสบาย
ซูหย่าตั้งสติกลับมา
เธอกัดฟันกรอด ดวงตางามเต็มไปด้วยความอับอาย
ช่วงหลังมานี้ความกดดันสูงจริง ๆ บังเอิญพบว่า...
ที่สำคัญ เธอไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องแบบนี้จะถูกคนอื่นดูออกได้ด้วย!
ขณะนี้เมื่อเผชิญสายตาที่ได้ใจของหยางเฉิน เธอรู้สึกอับอายจนหาที่ลงไม่ถูก
"ออกไป"
เธอหลบสายตา แล้วพูดเสียงเย็น
หยางเฉินยิ้มอย่างได้ใจ
"ครับ คุณซู"
เขาหมุนตัวเดินออกไปข้างนอก
เสียงเรียบเย็นของซูหย่าดังขึ้นจากด้านหลัง: "เรื่องเมื่อคืนกับเมื่อกี้มีแค่เธอกับฉันรู้ ถ้าฉันได้ยินข่าวลือจากปากคนอื่น... ฉันไม่ปล่อยเธอแน่!"
แม้น้ำเสียงจะเย็นชา แต่หยางเฉินก็ฟังออกถึงความเคอะเขิน
"ครับ วางใจได้เลยคุณซู"
เขาไม่หันหลังกลับ ก้าวเท้าออกจากห้องทำงาน
ฮู้ว
ซูหย่าถอนหายใจโล่งอกอย่างหนัก ทิ้งตัวนอนพิงหัวเตียงอย่างอ่อนแรง ใบหน้าอันงดงามก็แดงระเรื่อขึ้นอย่างรวดเร็ว
น่าชังนัก!
ทำไมแม้แต่เรื่องนี้ถึงถูกเขารู้ได้ด้วย!
...
หยางเฉินปรับตัวกับห้องทำงานใหม่ได้สักพัก ไม่นานก็ถึงเวลาเลิกงาน