“นี่น!”
เหวินฉือรีบประคองเธอไว้
ไรเดอร์หนุ่มเบรกกะทันหันจนเกือบล้มเสียเอง เขาอ้าปากเตรียมจะถามเหวินเหนียนว่าเดินยังไงของเธอ
แต่พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นสาวสวยขนาดนั้น เขาก็ชะงักไป
ช่างเถอะ ยังไงรถก็ไม่ล้ม ไม่ได้เสียหายอะไร รีบไปส่งอาหารสำคัญกว่า อย่าให้เสียเวลาเลย
“ขอโทษค่ะ”
เสียงหวานนุ่มของหญิงสาวทำให้ไรเดอร์หนุ่มชะงักอีกครั้ง
ความงามของเหวินเหนียนมีความคมกริบอยู่ด้วย นิสัยก็เย็นชาเย่อหยิ่ง ทำให้คนตะลึงในความงาม แต่ก็รู้สึกว่าเธอสูงส่งเกินเอื้อมและไม่ควรเข้าไปยุ่งด้วย
เดิมทีไรเดอร์หนุ่มยังกังวลว่าเธอกับแฟนหนุ่มจะหาเรื่องเขา
ใครจะคิดว่า…
เหวินเหนียนโบกมือไปมาตรงหน้าไรเดอร์หนุ่มที่กำลังเหม่อ “คุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ? บาดเจ็บหรือเปล่า? ต้องไปโรงพยาบาลให้ตรวจดูไหมคะ?”
ชนคนอื่นเข้า ย่อมเป็นความผิดของเธอ เรื่องนี้แม้แต่เด็กก็ยังรู้
“ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร ขอโทษนะครับ ผมไปก่อนนะครับ”
ไรเดอร์หนุ่มหน้าแดงนิด ๆ โบกมือไปมาแล้วรีบวิ่งจากไป
เหวินเหนียนกะพริบตาปริบ ๆ เธอชินแล้วที่ผู้ชายหลายคนเห็นเธอเข้าก็หน้าแดงแล้วรีบหนีไป
ตราบใดที่เหวินเหนียนไม่ได้รับบาดเจ็บ เหวินฉือก็ไม่สนใจคนอื่นเลย
เขากอดเธอไว้ ถามอย่างเป็นห่วงว่า “นี่นบาดเจ็บหรือเปล่า?”
“ไม่ค่ะ”
เหวินเหนียนถามเขาอย่างสงสัย “ทำไมทุกครั้งที่ฉันเผลอทำให้พวกเขาลำบาก พวกเขาถึงกลับมาขอโทษฉันล่ะ?”
เหวินฉือหัวเราะอย่างกลั้นไม่อยู่ พลางลูบผมเธอ “เพราะนี่นเป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดไง”
แต่ก่อนเหวินเหนียนเชื่อเรื่องนี้อย่างสนิทใจ
ทว่าเนื้อเรื่องพรีเซนเทชันในหัวกลับตรึงเธอไว้บนเสาแห่งความอัปยศในฐานะหญิงร้ายใจดำ
เหวินเหนียนค้อนเขา “คุณก็พูดเอาใจฉันไปเรื่อย”
เหวินฉือจับมือเธอวางลงบนหน้าอกของตัวเอง “ผมไม่ได้พูดเอาใจนี่น ผมพูดจากใจจริง”
เหวินเหนียน “…”
ปลายหูเธอร้อนผ่าว จึงถลึงตาใส่เขาเบา ๆ “ไปซื้อกับข้าวมาทำมื้อเที่ยงได้แล้ว ฉันหิว!”
เหวินฉือยิ้ม “ครับ ไปเดี๋ยวนี้เลย”
…
ทั้งสองจูงมือกันเดินไปตลาดสด
เพราะหน้าตาโดดเด่นเกินไป ไม่ว่าพวกเขาจะเดินไปที่ไหนก็มีแต่คนมอง
เหวินเหนียนชินแล้ว
ตั้งแต่เล็กจนโต ไม่ว่าเธอกับเหวินฉือจะทำอะไร พวกเขาก็เป็นจุดสนใจของคนอื่นเสมอ