เหวินเหนียนปรือตาขึ้น ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำจ้องเขาเขม็ง “พูดอีกคำเดียว ฉันตีเธอแน่”
เหวินฉือจุมพิตริมฝีปากแดงบวมเล็กน้อยของเธอเบา ๆ “นี่นไม่ให้รางวัลฉันเหรอ”
เหวินเหนียน “……”
เธอยกเท้าขึ้นเหยียบเขา
แววตาที่เหวินฉือมองเธอดำขลับและลึกล้ำ ราวกับอีกประเดี๋ยวจะกลืนเธอลงท้อง
เหวินเหนียนไม่กลัวเลยสักนิด แถมยังชินกับท่าทางที่เขาหลงใหลเธอจนควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้วด้วย
เธอเชิดคางขึ้นอย่างหยิ่งทะนงราวกับราชินี
เหวินฉือรักสาวน้อยตรงหน้าจนแทบคลั่ง ต้องข่มกลั้นความคิดบ้าคลั่งที่อยากครอบครองเธอเอาไว้
“นี่น อย่าเหนื่อยเลย ให้ฉันช่วยดีไหม”
เหวินเหนียนปรายตามองเขา พลางส่งเสียงฮึเบา ๆ “ช่วยฉันอะไร เธอก็แค่อยากให้รางวัลตัวเองชัด ๆ”
เสียงหัวเราะหลุดจากลำคอของเหวินฉือ “อืม งั้นขอให้คุณหนูนี่นใจดีให้รางวัลฉันหน่อยได้ไหม”
ท่าทีอ้อนวอนขอความรักของเขาทำให้หัวใจเหวินเหนียนสั่นไหว แก้มแดงก่ำขึ้นมาทันที
“ฮึ เหวินฉือจอมบื้อ”
เธอด่าเขาก็จริง แต่น้ำเสียงนุ่มนิ่มจนไม่มีความน่าเกรงขามเลยสักนิด กลับยิ่งทำให้เขาหลงใหลมากกว่าเดิม
เหวินฉือดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก ก่อนจะจุมพิตริมฝีปากของเธอด้วยความรักอันเร่าร้อน
เหวินเหนียนโมโหจนทุบเขา “นี่ชุดใหม่ของฉันนะ เหวินฉือ เธอมันคนเลว! เลวที่สุด!”
เหวินฉือยอมให้เธอตีอย่างว่าง่าย ท่าทีสำนึกผิดดีเยี่ยม
“ฉันมันคนเลวจริง ๆ พรุ่งนี้เราไปซื้อชุดใหม่ที่ห้างเอชแอลให้เป็นการไถ่โทษนี่น ดีไหม”