คมดาบนับไม่ถ้วนแฝงเจตจำนงดาบมาร แผ่ซัดออกไปทั่วทุกทิศทาง
เหล่าสาวกธรรมดาใต้บัญชาของสามธิดาศักดิ์สิทธิ์ยังไม่ทันได้กรีดร้อง ร่างกายก็แหลกสลายเป็นชิ้นๆ ภายใต้ปราณดาบ เลือดเนื้อและเศษกระดูกกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น
ธิดาศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามไม่มีแม้แต่โอกาสหลบหนี
พวกนางถูกปราณดาบฟาดจนแหลก ร่างระเบิดกลายเป็นหมอกโลหิต
ชั่วครู่ต่อมา ป่าทึบก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบ
ทุกคนล้วนตายสิ้น ไม่มีผู้ใดรอดชีวิต
ยอดฝีมือขั้นแก่นทองยุทธ์ที่บาดเจ็บใต้บัญชาของฮวาหนงอิ่งยืนนิ่งอยู่กับที่ ร่างชุ่มโชกไปด้วยเลือด สีหน้าของเขายังค้างอยู่ในความตะลึงงัน
เขามองซากศพเกลื่อนพื้น เสียงแหบพร่าหลุดออกมาจากลำคอ
“ธิดาศักดิ์สิทธิ์ ท่าน...”
ยังพูดไม่ทันจบ
ฟางซิวก็ชี้นิ้วออกไป
ดาบมารอันน่าสะพรึงกลัวแปรเปลี่ยนเป็นเส้นสีดำบางเฉียบ พุ่งทะลุหว่างคิ้วของเขา
แววตาของเขาพร่าเลือนลงในพริบตา ร่างแข็งทื่อหงายหลังล้มลง กระแทกกองเศษหินแล้วแน่นิ่งไป
ฟางซิวลดนิ้วลง
เขาไม่ได้อยู่ที่นี่ จึงไม่อาจปลูกเมล็ดมารในกายคนเหล่านี้ได้
ไม่เหลือภัยแฝงไว้ ย่อมสะอาดหมดจดที่สุด
แก่นทองคำเจ็ดเม็ดลอยออกมาจากกองซากศพ ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ
หกเม็ดเป็นขององครักษ์ขั้นแก่นทองคำทั้งหก อีกหนึ่งเม็ดเป็นขององครักษ์ใต้บัญชาฮวาหนงอิ่ง
ฟางซิวกระตุ้นพลังที่หลงเหลืออยู่ในเมล็ดมารแห่งจิตเต๋า พลังแท้หยางสูงสุดไร้ขอบเขตแปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงสีแดงทองเจ็ดสาย โอบคลุมแก่นทองคำทั้งเจ็ดพร้อมกัน
สิ่งเจือปนถูกแยกออกทีละริ้ว
รัศมีสีทองคล้ำค่อยๆ บริสุทธิ์และเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ไม่นานนัก แก่นทองคำทั้งเจ็ดก็ใสกระจ่างดุจแก้วผลึก
สี่เม็ดถูกส่งเข้าสู่ร่างของฮวาหนงอิ่ง อีกสามเม็ดถูกส่งเข้าสู่ร่างของเซี่ยเยี่ยนหราน