ฟางซิวไม่เปิดโอกาสให้เขาได้หายใจ ใช้มือยึดพลองไว้แล้วกระชากสยงว่านซานเข้าหาตนอย่างแรง ก่อนยกเข่าซ้ายกระแทกเข้าที่ท้องน้อยของอีกฝ่ายเต็มแรง
สยงว่านซานครางอู้อี้ ร่างกำยำงอตัวลงราวกับกุ้ง
“เมื่อครู่ยังทำกร่างอยู่เลยมิใช่หรือ!”
เสียงของฟางซิวเย็นเยียบราวกับแช่แข็ง
“ตอนนี้ยังเหลืออยู่หรือไม่?”
ดวงตาของสยงว่านซานแดงก่ำ เขาคำรามลั่น พลังปราณแท้ทั่วร่างปะทุขึ้น พลังบนพลองเหล็กลายพุ่งทะยาน เขาหมุนพลองอย่างแรง ในที่สุดก็หลุดจากมือฟางซิวได้
จากนั้นเขาก็เหวี่ยงพลองเต็มวง ใช้ท่าที่แข็งแกร่งที่สุดในชีวิตฟาดฉีกอากาศเข้าใส่ไหล่ขวาของฟางซิว
เขาไม่เชื่อ ไม่เชื่อว่าเด็กนี่จะตีไม่เข้าไปทั่วทั้งร่าง
เคร้ง!
พลองเหล็กลายฟาดลงบนไหล่ของฟางซิวเต็มแรง เสียงโลหะกระทบกันดังกึกก้องไปทั่วตรอก
แผ่นหินใต้เท้าฟางซิวแตกละเอียดเป็นผุยผง ทว่าไหล่ของเขาเพียงยุบลงเล็กน้อย ผิวหนังไม่แม้แต่จะเหลือรอยขาว
รูม่านตาของสยงว่านซานหดเล็กลงเท่าปลายเข็ม
ฟางซิวรอจังหวะนี้อยู่แล้ว
เขากดไหล่ขวาลง ใช้กระดูกสะบักหนีบพลองเหล็กลายเอาไว้ มือซ้ายรัดลำพลองไว้แน่นดุจคีมเหล็ก ล็อกอาวุธของสยงว่านซานไว้กับหัวไหล่
“ปล่อยมือ”
ฟางซิวเอ่ยเสียงเย็น หมัดขวาก็ซัดออกไปแล้ว
ปัง!
หมัดหนึ่งกระแทกเข้าที่คางสยงว่านซาน เสียงกระดูกแตกดังชัดบาดหู
สยงว่านซานครางอู้อี้ เลือดพุ่งออกจากปากและจมูก ทว่าเขายังไม่ล้ม
ฟางซิวยึดพลองไว้ไม่ยอมปล่อย รัวหมัดซ้ายขวา กระหน่ำใส่ใบหน้า หน้าอก และท้องของสยงว่านซานไม่หยุด
ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง!
เสียงหมัดกระแทกทึบหนักสะท้อนก้องในตรอก ทุกหมัดแฝงพละกำลังน่าสะพรึงจากม่านระฆังทองด่านที่สิบ ทุกครั้งที่หมัดฟาดลง เสียงกระดูกแตกหักก็ดังตามมา
ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเนื้อปูดโปนของสยงว่านซานบิดเบี้ยวอย่างรวดเร็วภายใต้กำปั้นของฟางซิว เบ้าตาแตกละเอียด สันจมูกยุบลง