ทั่วทั้งอำเภอเทียนเหมินตกอยู่ในความโกลาหล
ที่ว่าการอำเภอถูกเผาวอด หอหมาบ้าถูกกวาดล้าง ตระกูลจ้าวถูกสังหารหมู่ ส่วนประมุขพรรคไผ่เขียวก็ถูกบั่นหัว
ข่าวแพร่กระจายออกไปราวกับโรคระบาด ชาวยุทธ์ที่หาเลี้ยงชีพอยู่ในอำเภอเทียนเหมินต่างพากันส่งข่าวนี้ออกไปทั่วทั้งยุทธภพอย่างรวดเร็ว
แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับฟางซิวอีกแล้ว
เขาจากไปแล้ว
จากไปอย่างเด็ดขาด
......
เที่ยงวันถัดมา
ฝุ่นฟุ้งกระจายบนทางหลวง ม้าสีน้ำตาลเหลืองตัวหนึ่งเดินเอื่อยเฉื่อยไปตามทาง
ฟางซิวนั่งอยู่บนหลังม้า สวมเสื้อคลุมสีเทาเข้ม ฮู้ดปิดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง เหลือให้เห็นเพียงปลายคาง
เขาฮัมเพลงอยู่ในปาก ทำนองก็ไม่เป็นทำนอง
แสงตะวันแผดจ้า จนใบพืชไร่สองข้างทางหลวงม้วนงอ
ฟางซิวรั้งบังเหียน กระโดดลงจากหลังม้า แล้วมองหาต้นหวายที่ลำต้นคดงออยู่ข้างทาง ก่อนผูกม้าไว้กับลำต้น
ใต้ร่มไม้เย็นสบาย
เขาพิงลำต้นแล้วนั่งลง ล้วงถุงน้ำจากอกเสื้อขึ้นมาดื่มอึกหนึ่ง ก่อนเช็ดปาก
จากนั้นจึงเปิดหน้าต่างระบบ
ม่านแสงโปร่งแสงปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงตะวันยามเที่ยง ตัวอักษรคมชัดจนแสบตา
[ชื่อ: ฟางซิว]
[ขอบเขต: ขั้นเจ็ด (ขั้นทะลวงชีพจรช่วงปลาย)]
[วิชาบำเพ็ญ: ม่านระฆังทอง (ขั้นสมบูรณ์), เคล็ดหลอมกายชิงหลาน (ขั้นสมบูรณ์), วิชาศักดิ์สิทธิ์เก้าสุริยัน (ขั้นที่เจ็ด 0/500)), วิชากายาทองคำอมตะ (ขั้นเริ่มต้น 1/1000)]
[วิชาต่อสู้: วิชาดาบวายุคลั่ง (ขั้นสมบูรณ์), วิชากายาเทพแปรเปลี่ยน (ขั้นสมบูรณ์), วิชาดาบโลหิต (ขั้นสมบูรณ์), วิชาห่านทองคำ (ขั้นชำนาญ 0/200), ฝ่ามือวัชระพลังมหาศาล (ขั้นเล็กน้อย 0/200)]
[ค่าประสบการณ์: 532]
ห้าร้อยสามสิบสองแต้ม
ฟางซิวจ้องตัวเลขบรรทัดนั้น มุมปากกระตุกเล็กน้อย
ยังเทียบกับการฆ่าล้างบางที่เทือกเขาเทียนเหมินไม่ได้