......
ค่ายทหารตั้งอยู่ใจกลางมรรคาอวี้ซาน ทอดยาวนับสิบลี้ ธงรบโบกสะบัดบดบังแสงตะวัน ไอสังหารพวยพุ่งขึ้นฟ้า
ภายในกระโจมบัญชาการกลาง อวี่เหวินเซวียนนั่งประทับบนที่นั่งประธาน เกราะหนักเหล็กดำบนร่างยังมิได้ถอด แผ่นเกราะเปื้อนคราบโลหิตแห้งกรัง
เหล่าแม่ทัพในกระโจมยืนเรียงกันอยู่สองฝั่ง ชุดเกราะของทุกคนชุ่มเลือด ทว่าใบหน้าล้วนฉายแววฮึกเหิมหลังคว้าชัย
“ท่านอ๋องทรงอานุภาพ!”
รองแม่ทัพประสานหมัด เสียงก้องสะเทือนไปทั่วกระโจม
“เฒ่าเจวี๋ยเซิงล่าถอยแล้ว ปีกขวาของลัทธิอู๋เซิงพ่ายแพ้ย่อยยับทั้งแนว! ข้าน้อยขอรับบัญชา นำทหารม้าเบาไล่ตาม!”
อวี่เหวินเซวียนยกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นจิบ สะกดลมปราณและโลหิตที่พลุ่งพล่านลง
ศึกเมื่อครู่ เขาปะทะกับเจวี๋ยเซิงซึ่งหน้า รบราฆ่าฟันจนฟ้ามืดดินมัว
เจ้าสิ่งเก่านั่นมีฝีมืออยู่บ้างจริง ๆ ธรรมราชาทั้งสิบแห่งลัทธิอู๋เซิง ไม่มีใครเป็นเพียงชื่อเสียงจอมปลอม
แต่สุดท้ายเขาก็เหนือกว่าอยู่หนึ่งกระบวนท่า ฝ่ามือหนึ่งฟาดทำลายพลังแท้คุ้มกายของเจวี๋ยเซิง ร่างแท้ยุทธ์แทบสลาย จนเฒ่านั่นจำต้องถอยหนีไปด้วยความคับแค้น
“อย่าไล่ต้อนศัตรูจนมุม”
อวี่เหวินเซวียนวางถ้วยชา กวาดตามองเหล่าแม่ทัพในกระโจม
“ลัทธิอู๋เซิงถอยร่นต่อเนื่องในครานี้ ไม่รู้ว่ามีแผนการใดซ่อนอยู่ จงถ่ายทอดคำสั่งลงไป ให้ทั้งกองทัพรุกคืบอย่างมั่นคง ห้ามบุ่มบ่าม”