แผงโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาอย่างไร้สุ้มเสียง
[ชื่อ: ฟางซิว]
[ขอบเขต: ขั้นแปด (ขั้นพลังปราณแท้ระยะแรก)]
[เคล็ดวิชา: ม่านระฆังทอง (ด่านที่สิบสอง 1/13), เคล็ดหลอมกายชิงหลาน (สมบูรณ์)]
[วิชายุทธ์: วิชาดาบวายุคลั่ง (ขั้นเชี่ยวชาญ 1/5), วิชากายาเทพแปรเปลี่ยน (สมบูรณ์)]
[ค่าประสบการณ์: 0]
เขาจ้องข้อความที่ระบุว่าม่านระฆังทองอยู่ด่านที่สิบสองบนแผง แล้วมองวิชาดาบวายุคลั่งซึ่งบรรลุขั้นเชี่ยวชาญ พลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
แม้เหล่าหวังจะกลับมาในอีกครึ่งเดือน แต่เขาไม่ได้คิดจะรออยู่เฉย ๆ จริง ๆ
ถ้าเหล่าหวังกลับมาก่อนกำหนด เรื่องคงยุ่งแน่
ถึงตอนนั้น ต่อให้ขึ้นสวรรค์หรือลงนรกก็คงไม่มีทางหนีรอด
หอหมาบ้าปิดล้อมเขาไว้ในสำนักยุทธ์แล้ว ยิ่งปล่อยเวลาเนิ่นนาน เขาก็ยิ่งเสียเปรียบ
บาดแผลจากกระบองที่เขาโดนฟาดเมื่อสองวันก่อนหายดีหมดแล้ว
คืนนี้ต้องไป
แต่ก่อนจะไป
ฟางซิวหันกลับมา สายตาหยุดลงบนฮูหยินเจ้าสำนัก
“ฮูหยิน”
ฟางซิวเดินไปหยุดตรงหน้านาง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“ข้าจะไปแล้ว”
ฮูหยินเจ้าสำนักเงยหน้าขึ้น ขยับริมฝีปากเหมือนอยากพูดบางอย่าง แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดลงไป
นางย่อมรู้ว่าเขาต้องไป
คนของหอหมาบ้าล้อมสำนักยุทธ์ไว้แน่นหนาราวกับถังเหล็ก เขาอยู่ต่ออีกวันก็ยิ่งเสี่ยงอันตรายขึ้นอีกวัน
แต่เมื่อถึงเวลานี้จริง ๆ ใจของนางก็ยังหนักอึ้ง