“ดี”
เขาลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ทอดเงายาวลงบนโถง
“พอดีหวังสิงเฟิงไม่อยู่ที่อำเภอเทียนเหมิน พอเขาไม่อยู่ ข่าวนี้ก็ยิ่งแพร่กระจายได้ง่าย
รอจนเขากลับมา ทั่วทั้งเมืองต่างพูดถึงหมวกเขียวบนหัวเขา ถึงตอนนั้น ต่อให้ฟางซิวหลบอยู่สุดขอบฟ้า หวังสิงเฟิงก็จะลากตัวเขาออกมาฉีกเป็นหมื่นชิ้นด้วยมือตัวเอง”
สายตาของเขากวาดผ่านผู้คนในโถง น้ำเสียงพลันเคร่งขรึมลง
“โจวฝู เจ้าจัดคนไปกระจายข่าวนี้ให้ทั่วทั้งเมือง
จำไว้ ต้องให้คนทั้งเมืองรู้กันทั่ว ไม่ว่าจะเป็นโรงน้ำชา ร้านสุรา หัวถนนท้ายตรอก ห้ามตกหล่นแม้แต่แห่งเดียว”
“ขอรับ”
โจวฝูก้มกายรับคำสั่ง
“หานมือเหล็ก เพิ่มคนไปจับตาสำนักยุทธ์ชิงหลานให้แน่น ทั้งประตูหน้า ประตูหลัง กำแพงด้านข้าง ตรอกหลัง ทุกแห่งต้องเฝ้าให้ดี แม้แต่แมลงวันสักตัวบินออกมา ข้าก็ต้องรู้ว่ามันสีอะไร”
“ขอรับ!” หานมือเหล็กประสานหมัด
“หม่าเยวียนฮว่า เจ้าพาคนไปเฝ้าประตูเมืองและเส้นทางสำคัญทุกแห่ง ไอ้หนุ่มนั่นกล้าโผล่หน้าเมื่อใด ให้ส่งสัญญาณทันที พอถึงตอนนั้น กองกำลังหลายสายจะล้อมเข้ามา ข้าผู้นำพรรคจะลงมือเอง ให้มันขึ้นฟ้าก็ไร้ทาง ลงดินก็ไร้ประตู”
“ขอรับ!”
หม่าเยวียนฮว่ากระแทกด้ามทวนลงกับพื้น เกิดเสียงทุ้มหนัก
เหลยเป้ายืนเอามือไพล่หลัง ไอสังหารในดวงตาเข้มข้นจนแทบล้นทะลัก
เขาหันหลังกลับ น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบ
“คราวนี้ต้องให้มันตายไร้ที่ฝังอย่างแน่นอน”
......
สองวันต่อมา โรงสุราและโรงน้ำชาตามตรอกซอกซอยทั่วอำเภอเทียนเหมิน ต่างเล่าถึงเรื่องเดียวกัน