เสิ่นกูเยว่พยักหน้า
“เรื่องใหญ่เรื่องเล็กในหอแห่งนี้ เจ้าตัดสินใจได้ตามสมควร”
เซียวอวิ๋นซูกัดริมฝีปาก ก่อนพยักหน้าอย่างหนักแน่น
ฟางซิวยืนอยู่ด้านหลังเสิ่นกูเยว่ พลางพิจารณาเซียวอวิ๋นซู
คราวก่อนที่พบกันในเมืองชิงผิง ฝีมือของสตรีนางนี้ยังเหนือกว่าเขา ปะทะฝ่ามือกันคราหนึ่งก็ซัดเขากระเด็นไปไกล
ยามนี้เขาเปลี่ยนรูปลักษณ์และเก็บงำปราณไว้ เซียวอวิ๋นซูจึงเห็นได้ชัดว่าจำเขาไม่ได้
ฟางซิววางท่าราวกับผู้อาวุโส เงียบขรึม เสียงที่เปล่งออกมาก็ทุ้มต่ำกว่าปกติหลายส่วน
“ศิษย์หลานเซียวมีพรสวรรค์โดดเด่นสมคำร่ำลือ เจตจำนงกระบี่ในกายนี้หาได้ยากยิ่งในหมู่คนรุ่นเดียวกัน”
เซียวอวิ๋นซูมองเขา แววฉงนวูบผ่านนัยน์ตา
ท่านอาจารย์อาคนนี้ทำให้นางรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก ทว่าก็เห็นชัดว่าใบหน้านั้นเป็นใบหน้าที่นางเพิ่งเคยพบเป็นครั้งแรก
นางกดความฉงนนี้ไว้ แล้วประสานหมัดคารวะ
“ขอบคุณท่านอาจารย์อาที่ชมเชย อาการบาดเจ็บของท่านอาจารย์ คงต้องรบกวนท่านแล้ว”