[ค่าประสบการณ์+1]
[ค่าประสบการณ์+1]
[ค่าประสบการณ์+1]
[ค่าประสบการณ์+5]
......
ฟางซิวเข่นฆ่าพลางมุ่งหน้าไป ค่าประสบการณ์บนหน้าต่างสถานะเพิ่มขึ้นด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ชัด
มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
ในสายตาเขา คนของหอหมาบ้าเหล่านี้ไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป หากแต่เป็นค่าประสบการณ์ที่เดินได้
ขณะเดียวกัน สายสืบจากขุมอำนาจต่าง ๆ ในอำเภอเทียนเหมินก็ออกเคลื่อนไหวกันหมดแล้ว
พรรคไผ่เขียวเป็นฝ่ายลงมือก่อน
โถงใหญ่ของพรรคไผ่เขียวอยู่ห่างจากจุดเกิดเหตุเพียงสามถนน ตอนที่ลูกน้องไปปลุกประมุขพรรคจินเปียว เขากำลังโอบกอดอนุภรรยาคนใหม่หลับสนิท
“ประมุข! ประมุข!”
“หอหมาบ้าเกิดเรื่องใหญ่แล้ว! หานมือเหล็กถูกคนฆ่าตาย!”
จินเปียวสะดุ้งลุกพรวด อนุภรรยาถูกผลักตกไปด้านข้าง ร้องโอดโอยพลางกระแทกเสาเตียง
“เจ้าว่าอะไรนะ?”
จินเปียวคว้าคอเสื้อลูกน้อง น้ำลายกระเด็นเปรอะหน้าอีกฝ่าย
“หานมือเหล็ก? หานมือเหล็กคนไหน? หานมือเหล็กแห่งหอหมาบ้าน่ะหรือ?”
“เป็นเขาขอรับ! ศพยังนอนอยู่ใต้หอริมถนนตะวันออก บ่าวเห็นกับตาตัวเอง!”
จินเปียวปล่อยมือ กลอกตาครุ่นคิด ก่อนจะตบต้นขาตัวเองดังฉาด
“ดี! ตายได้ดี!”
เขาพลิกตัวลงจากเตียง เท้าเปล่าเหยียบพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มสาแก่ใจ
“ไอ้ระยำเหลยเป้าถูกคนตัดนิ้วไปอีกนิ้วแล้ว!”
“ดี! ดี! ดี!”
เขาคว้ากาน้ำชาบนโต๊ะกระดกดื่ม ก่อนเช็ดปาก
“ไป! เรียกพี่น้องของเรามา ไปดูละครสนุกกัน!”
ลูกน้องเอ่ยเตือนอย่างระมัดระวัง
“ประมุข เราจะช่วยหอหมาบ้าหรือช่วยคนที่ฆ่าหานมือเหล็กขอรับ?”
จินเปียววางกาน้ำชาลงบนโต๊ะดังปัง พลางแค่นเสียงเย็นชา
“ช่วยบ้าบออะไร! ไม่เข้าข้างฝ่ายไหนทั้งนั้น ดูเรื่องสนุกก็พอ ถ้าเหล่าเหลยเสียท่า ข้าก็ไม่รังเกียจจะซ้ำเติมเขาสักหน่อย”
เรื่องทำนองเดียวกันเกิดขึ้นทั่วอำเภอเทียนเหมิน
สายสืบและยอดฝีมือจากขุมอำนาจน้อยใหญ่กว่าสิบแห่งต่างออกเคลื่อนไหว บ้างมุ่งหน้าไปยังหอริมถนนตะวันออกเพื่อตรวจสอบศพหานมือเหล็ก บ้างติดตามเสียงเข่นฆ่าไปทางตะวันออกของเมือง
ทั้งเมืองเทียนเหมินถูกปลุกให้ตื่นขึ้นกลางดึกอย่างสิ้นเชิง
คบเพลิงเคลื่อนผ่านตรอกซอกซอย แสงดาบเงากระบี่วูบไหวใต้แสงจันทร์ เสียงเข่นฆ่าดังก้องระลอกแล้วระลอกเล่า