ปี 1981 ต้นฤดูใบไม้ร่วง
ตะเกียงน้ำมันก๊าดส่องแสงสลัววูบไหว
ซูหว่านนั่งอยู่หน้าเก้าอี้ไม้ กำลังสางผมแต่งตัวหน้ากระจกด้วยความยินดี
วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานปีที่ห้าของเธอกับหลินเหวินชวนสามี
สามีเคยเป็นปัญญาชนที่เดินทางมาจากในเมือง หลังกลับเข้าเมืองก็ทำงานเป็นพนักงานจัดซื้อที่สหกรณ์ประจำเมือง
เพราะงาน หลินเหวินชวนจึงต้องเดินทางไปทำงานต่างถิ่นอยู่บ่อยครั้ง คราวหนึ่ง ๆ ก็หายหน้าไปสิบวันครึ่งเดือน
ครั้งนี้เขาอุตส่าห์กลับหมู่บ้านมาในวันครบรอบพอดี ทั้งยังพูดกับเธออย่างอ่อนโยนว่าจะอยู่ฉลองวันครบรอบด้วยกันให้เต็มที่สักครั้ง
หลังกินมื้อเย็น หลินเหวินชวนบอกว่าจะพาเธอออกไปเดินเล่น
หัวใจซูหว่านหวานชื่น
เธอจัดเสื้อผ้าหน้ากระจกทองแดงอย่างพิถีพิถัน กำลังจะลุกขึ้น ทันใดนั้นกระจกก็พลันพร่าเลือนด้วยไอสีขาว
จากนั้นเงาร่างเลือนรางก็ปรากฏขึ้นในกระจกอย่างเชื่องช้า
คนในนั้นหน้าตาเหมือนเธอทุกประการ
ทว่าบนใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความกร้านโลก เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ร่างกายมีบาดแผลทั่วตัว
ลมหายใจของซูหว่านสะดุด เกือบกรีดร้องออกมา
เธอได้ยินคนในกระจกเอ่ยขึ้นอย่างร้อนรน
「ซูหว่าน อย่าไปริมแม่น้ำเด็ดขาด! หลินเหวินชวนกับไป๋เวยกำลังวางแผนใส่ร้ายเธอ! พวกเขาหาคนมาทำลายความบริสุทธิ์ของเธอ! หลังจากนั้นจะกลับดำเป็นขาว ยัดข้อหากระทำอนาจารให้เธอ แล้วเธอก็จะต้องติดคุก!」
เสียงของหญิงคนนั้นแหบพร่า ทุกถ้อยคำราวกับกลั่นออกมาจากเลือดและน้ำตา
ซูหว่านสั่นสะท้านไปทั้งตัว ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่อยากเชื่อ
เธอหลุดปากว่า 「เป็นไปไม่ได้ หลินเหวินชวนเป็นสามีฉันนะ!」
「สามีหรือ?」
หญิงคนนั้นหัวเราะเสียงต่ำ เสียงหัวเราะทั้งโศกเศร้าและบาดลึก
「ซูหว่าน อย่าไร้เดียงสาไปหน่อยเลย หลินเหวินชวนไม่ได้รักเธอเลย คนที่เขารักมีแค่ไป๋เวย ผู้เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก การแต่งงานของพวกเธอเป็นแผนหลอกลวงที่วางไว้อย่างรอบคอบตั้งแต่แรก!」
หัวใจซูหว่านบีบรัด 「แผนหลอกลวงหรือ?」
「ใช่! เมื่อห้าปีก่อนเธอตกน้ำ หลินเหวินชวนช่วยเธอไว้ ทั้งหมดเป็นแผนที่เขาจัดฉากขึ้น!」
หญิงคนนั้นกล่าวด้วยความแค้น 「เขารู้ว่าเธอเป็นนักเรียนมัธยมปลาย ทั้งขี้อายและให้ความสำคัญกับชื่อเสียง ขอแค่ทำให้เกิดเหตุใกล้ชิดถึงเนื้อถึงตัวต่อหน้าคนอื่น เธอก็จะถูกข่าวลือบีบให้แต่งงานกับเขา」
「ส่วนที่เขาแต่งงานกับเธอ ก็เพราะทนความลำบากในชนบทไม่ไหว อยากอาศัยสถานะของเธอเพื่ออยู่ในหมู่บ้านต่ออย่างสบาย ๆ เขาแค่อยากมีคนคอยรับใช้ อยากใช้ชีวิตเป็นปัญญาชนที่ลงชนบทอย่างสงบสุขเท่านั้น!」
ในหัวซูหว่านอื้ออึง
หัวใจราวกับถูกบางสิ่งกระแทกอย่างแรง
เธอไม่กล้าเชื่อว่าคำพูดของคนในกระจกเป็นความจริง
ตอนนั้น หลังจากหลินเหวินชวนช่วยเธอไว้ เขาเคยบอกว่าตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเห็นหลังลงชนบทมา
แต่เพราะสถานะปัญญาชนที่ถูกส่งมาชนบท เขาจึงไม่กล้าสารภาพรักกับเธอมาตลอด
ใครจะคิดว่าสวรรค์จะประทานโอกาสให้เขาเข้าใกล้เธอผ่านอุบัติเหตุครั้งหนึ่ง
ตอนนั้นหลินเหวินชวนรูปร่างผอมเพรียว พูดจาสุภาพมีมารยาท
แตกต่างจากชายฉกรรจ์หยาบกร้านในชนบทอย่างสิ้นเชิง
แม้เธอจะคิดว่าร่างกายของผู้ชายคนนี้อ่อนแอไปสักหน่อย แต่สุดท้ายก็หน้าแดงตอบรับคำขอแต่งงานของเขา
ตอนนั้นเธอเป็นนักเรียนมัธยมปลายที่หาได้ยากในหมู่บ้าน เดิมทีงานสบาย ๆ อย่างการเป็นคนจดแต้มของกองการผลิตก็เป็นของเธอ
หลังแต่งงานกับหลินเหวินชวน เมื่อเห็นเขาเป็นลมกลางแดดถึงสองครั้งเพราะทนความลำบากจากการทำไร่ไม่ไหว เธอก็ตัดสินใจยกงานจดแต้มให้เขา
ส่วนเธอกลับทำงานในไร่นาแทนหลินเหวินชวน ตื่นแต่เช้าตรู่และทำงานจนมืดค่ำเพื่อสะสมแต้มแรงงาน
ถ้าคนในกระจกพูดจริง ตอนนั้นหลินเหวินชวนก็แค่หมายตางานจดแต้มของเธอหรือ?
ใบหน้าซูหว่านซีดขาว เธอจ้องคนในกระจกด้วยเสียงสั่นเครือ
「ตกลงคุณเป็นใคร? ทำไมถึงรู้เรื่องของฉันละเอียดขนาดนี้!」
คนในกระจกชี้ใบหน้าตัวเอง น้ำเสียงแหบพร่าอัดแน่นไปด้วยความแค้นมหาศาล
「ดูหน้าฉันสิ ยังไม่เข้าใจอีกหรือ? ฉันก็คือตัวเธอในอนาคต! ผู้หญิงโง่เง่าที่ถูกหลินเหวินชวนทำลายจนบ้านแตกสาแหรกขาด อยู่ก็ไม่เหมือนคน ตายก็ไม่เหมือนผี!」
นี่คือตัวเธอในอนาคต!
ซูหว่านกลืนน้ำลายลงคอ กำลังจะถามอะไรต่อ ก็ได้ยินเสียงนุ่มนวลของผู้ชายดังมาจากหน้าประตู
「หว่านหว่าน เสร็จหรือยัง? ผมเข้าไปนะ」
ซูหว่านยังไม่ทันตอบ ประตูก็ถูกผลักเปิดออก
เธอหันไปมองกระจกโดยสัญชาตญาณ
เงาร่างในนั้นหายไปแล้ว
「หว่านหว่าน ข้างนอกอากาศเย็น ผมชงน้ำตาลทรายแดงมาให้หนึ่งถ้วย ดื่มให้หมดก่อนแล้วค่อยไปนะ」
หลินเหวินชวนถือแก้วเคลือบเดินมาหาซูหว่าน
ชายหนุ่มรูปร่างผอมเพรียว หน้าตาสุภาพเรียบร้อย
แว่นกรอบดำพาดอยู่บนสันจมูก บดบังแววเจ้าเล่ห์ในดวงตา
「อย่าดื่ม! ในนั้นใส่ยากำหนัดที่ใช้ผสมพันธุ์สัตว์ไว้!」
เสียงแหบพร่าของหญิงคนนั้นดังขึ้นข้างหู
ซูหว่านรู้ว่านี่คือตัวเธอในอนาคตกำลังเตือน
คืนนี้หลินเหวินชวนไม่ได้จะพาเธอออกไปเดินเล่นเลย
แต่จะอาศัยฤทธิ์ยาให้เธอขาดสติ
เพื่อป้ายสีว่าเธอประพฤติตัวไม่เหมาะสม แล้วทำลายเธอให้ย่อยยับ!
หัวใจซูหว่านพลันเย็นเยียบขึ้นทีละน้อย
สีหน้าของเธอยังคงเป็นปกติ เธอรับแก้วเคลือบมาอย่างว่าง่ายแล้วกล่าวขอบคุณเบา ๆ
「ขอบคุณนะ พี่ชวน」
「กับพี่ยังต้องขอบคุณอะไรกัน? รีบดื่มตอนร้อน ๆ เถอะ」
หลินเหวินชวนดันแว่นบนสันจมูก ยิ้มอย่างอ่อนโยน
ซูหว่านแสร้งทำเป็นเป่าลงบนเครื่องดื่มน้ำตาลทรายแดง แล้วพูดว่า 「พี่ชวน ช่วยหยิบเสื้อคลุมให้หน่อยได้ไหม」
หลินเหวินชวนไม่ได้สงสัยอะไร เขาเดินไปหยิบเสื้อคลุมจากราวแขวนตรงมุมห้อง
ซูหว่านฉวยโอกาสเบี่ยงตัวอย่างรวดเร็ว กดแก้วเคลือบลง แล้วเทน้ำหวานทั้งถ้วยลงบนดินแห้งชิดกำแพง
พอหลินเหวินชวนหันกลับมา เธอก็แสร้งทำเป็นเงยหน้าดื่มน้ำ
「หวานจัง」
เมื่อเห็นเธอดื่มน้ำหวานหมดถ้วย มุมปากหลินเหวินชวนก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มของคนที่สมใจ
「งั้นเราไปกันเถอะ」
「ได้」
ซูหว่านยื่นแก้วเคลือบให้เขา 「พี่ชวน เอาแก้วไปเก็บให้หน่อยนะ ฉันแต่งตัวเสร็จแล้วจะตามไป」
หลินเหวินชวนรับคำแล้วถือแก้วเคลือบออกจากห้อง
「ทำไมยังจะออกไปกับเขาอีก? เมื่อกี้ฉันพูด เธอไม่ได้ยินหรือ?」
เงาร่างในกระจกปรากฏขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยบาดแผลเผยความร้อนรนอย่างชัดเจน
「ถ้าเธอติดคุก นั่นจะเป็นจุดเริ่มต้นของฝันร้าย อีกไม่นานหยาหยาวัยสี่ขวบก็จะถูกพวกค้ามนุษย์จับตัวไป! พ่อแม่ พี่ชายกับพี่สะใภ้ก็จะประสบเรื่องร้ายตาม ๆ กัน!」
มือที่กำลังสวมเสื้อคลุมของซูหว่านสั่นเล็กน้อย
เธอสูดลมหายใจลึก ดึงกล่องยาออกมาจากใต้เตียง หยิบขวดเล็กใบหนึ่งใส่กระเป๋า
「ฉันได้ยินแล้ว ไม่ต้องห่วง ฉันรู้อยู่แก่ใจ」
ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา
ในใจเธอยังมีความหวังริบหรี่เหลืออยู่
หรือบางทีอาจเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด?
ต้องเห็นกับตาเสียก่อน เธอถึงจะตัดใจได้อย่างแท้จริง!
……
ริมดงกก
ลมยามค่ำพัดเส้นผมปลิวกระเซิง
ใบกกไหวเอน พากลิ่นอายชื้นเย็นลอยมาเป็นระลอก
รอบข้างเงียบสงัด ไม่เห็นแม้แต่เงาคน
ซูหว่านมองชายที่ตลอดทางดูเหม่อลอยเล็กน้อย แล้วแสร้งดึงคอเสื้อ
「พี่ชวน ฉันรู้สึกว่า…ร้อนนิดหน่อย」
แววตาหลังเลนส์แว่นของหลินเหวินชวนวูบไหวอย่างมีเลศนัย
เขายกมือแตะหน้าผากเธอ
「เป็นอะไรไป? ดื่มน้ำตาลทรายแดงมากเกินไปหรือเปล่า?」
น้ำเสียงห่วงใยจนฟังไม่ออกว่าเสแสร้งหรือจริงใจ
ซูหว่านก้มหน้าหลุบตา ไม่พูดอะไร ได้ยินเพียงหลินเหวินชวนลูบท้องแล้วร้องออกมาเบา ๆ
「แย่แล้ว ไม่รู้ว่ากินมื้อเย็นมากไปหรือเปล่า ผมก็ปวดท้องนิดหน่อยเหมือนกัน หว่านหว่าน รอรับลมอยู่ตรงนี้สักครู่นะ ผมจะไปทำธุระหลังเนินดินฝั่งโน้น」
หัวใจซูหว่านค่อย ๆ จมดิ่ง
เธอเงยหน้าขึ้นช้า ๆ มองใบหน้าเสแสร้งของชายหนุ่ม ความหวังที่เคยมีอยู่ในใจก็สลายไปจนหมดสิ้น
ตลอดทาง เธอยังแอบปลอบตัวเองว่า คนที่ปรากฏในกระจกอาจเป็นเพียงภาพหลอนจากการทำงานหนักติดต่อกันหลายวัน
ส่วนน้ำตาลทรายแดงถ้วยนั้น บางทีหลินเหวินชวนอาจแค่ชงให้เธอด้วยความหวังดี
เธอคงคิดมากไปเอง
แต่ตอนนี้ยังมีอะไรให้ไม่เข้าใจอีก?
หลินเหวินชวนกำลังหาข้ออ้างปลีกตัวไป เพื่อจะได้ใส่ร้ายเธอในภายหลัง!
ที่แท้เงาร่างสะบักสะบอมในกระจกก็ไม่ใช่ภาพหลอน
ที่แท้ไม่มีเรื่องเข้าใจผิดอะไรทั้งนั้น!
ความเอาใจใส่ ความอ่อนโยน และคำสาบานรักที่ชายคนนี้เคยมอบให้เธอ ล้วนเป็นแผนหลอกลวงที่เขาถักทอขึ้นอย่างประณีต!
「เห็นไหม ไอ้สารเลวหลินเหวินชวนหลบไปแล้ว อีกเดี๋ยวไป๋เวยก็จะพาคนมาจับชู้! ไอ้เอ้อร์โก่วจื่อกับไอ้หัวเหลืองสองคนนั่นก็กำลังจะมาเหมือนกัน!」
เงาร่างปรากฏขึ้นกลางแม่น้ำ
เสียงแหบพร่าที่คุ้นเคยดังขึ้นอีกครั้ง เจือความโกรธแค้นถึงขีดสุด
「พอพวกมันทำสำเร็จ หลินเหวินชวนจะบอกทุกคนตรงนั้นว่าเธอไม่ใช่ทำผิดครั้งแรก เมื่อห้าปีก่อนเธอก็ประพฤติตัวไม่เรียบร้อยแล้ว! ที่จริงหยาหยากับเด็กอีกคนที่ถูกพวกมันขายทิ้งตั้งแต่เกิด ไม่ใช่ลูกของเขา แต่เป็นลูกที่เธอกับชายชู้ลักลอบมีสัมพันธ์กัน!」