ตูม!
ฟืนแห้งพอเจอไฟก็ลุกพรึ่บ
ซูหว่านยกมุมปากเป็นรอยยิ้มเย็นชา มองเปลวไฟสีส้มแดงที่ลามเลียไปตามโคนกำแพงอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะหยิบฆ้องทองแดงที่เตรียมไว้แล้ว แล้วรีบวิ่งไปยังเรือนพักปัญญาชนที่ถูกส่งตัวมาพัฒนาชนบท
เธอตีฆ้องพลางตะโกนว่า “ไฟไหม้! ใครก็ได้มาช่วยดับไฟเร็ว!”
ภายในห้อง สองคนที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกันได้ครึ่งทาง จู่ ๆ ก็ได้กลิ่นควันฉุนและได้ยินเสียงอึกทึกจากด้านนอก
“แค่ก ๆ ๆ พี่ชวน ทำไมมีควันล่ะ”
“แย่แล้ว! ข้างนอกเหมือนจะไฟไหม้!”
หลินเหวินชวนรีบลงจากตัวไป๋เวย พลางไอไปด้วยและคว้าเสื้อผ้ามาสวมไปด้วย
ไป๋เวยเองก็รีบร้อนคว้าเสื้อผ้ามาคลุมกาย
ทันใดนั้น ประตูไม้ก็ถูกถีบเปิดออกดังโครม!
หลินเหวินชวนสะดุ้งเฮือก มองซูหว่านกับชาวบ้านกลุ่มใหญ่ที่กรูกันเข้ามาดับไฟ ใบหน้าตื่นตระหนก มือไม้ลนลานติดกระดุมเสื้อเชิ้ตอย่างสะเปะสะปะ
ไป๋เวยกรีดร้อง ก่อนจะดึงผ้าห่มมาพันตัวแน่นแล้วขดอยู่ตรงมุมเตียง
เสื้อผ้าของทั้งคู่หลุดลุ่ย เผยสภาพน่าอับอายออกมาอย่างหมดเปลือก
“หลินเหวินชวน ไป๋เวย พวกคุณสองคนกำลังทำอะไรกัน!”
หางตาของซูหว่านแดงก่ำ ดูราวกับกำลังจะร้องไห้
“หว่านหว่าน ฟังผมก่อน...”
เพียะ! เพียะ!
ซูหว่านไม่รอให้หลินเหวินชวนพูดจบ เธอยกมือฟาดหน้าเขาเต็มแรงสองฉาด
แรงตบหนักหน่วง
บนใบหน้าเขาปรากฏรอยนิ้วมือแดงชัดถึงสิบรอยในพริบตา
“หลินเหวินชวน เมื่อห้าปีก่อนคุณวางแผนให้ฉันตกน้ำ แล้วแกล้งทำเป็นเสี่ยงชีวิตช่วยฉัน บีบให้ฉันต้องแต่งงานกับคุณ หลังแต่งงาน ฉันโง่เองที่ยกงานสบาย ๆ อย่างพนักงานบันทึกแต้มให้คุณ ส่วนตัวเองกลับตื่นแต่เช้าและกลับดึกเพื่อทำงานแลกแต้ม ฉันเคยทำอะไรผิดต่อคุณบ้าง!”
“ต่อมาพอทางการผ่อนปรนนโยบาย ครอบครัวคุณก็ใช้เส้นสายจัดการเรื่องกลับเข้าเมืองให้คุณเรียบร้อยแล้ว แต่คุณกลับเอาแต่บ่ายเบี่ยง ไม่ยอมพาฉันกับหยาหยาเข้าเมือง”
“คุณบอกว่าที่พักในเมืองคับแคบ แถมบอกว่าฉันอยู่ในหมู่บ้านจะได้ดูแลพ่อแม่สะดวกกว่า พอคุณลงหลักปักฐานได้แล้ว จะพาพวกเราทั้งครอบครัวเข้าเมืองไปเสวยสุขด้วยกันแน่นอน”
“ฉันดันเชื่อคำโกหกของคุณอย่างไร้เดียงสา คิดว่าคุณเป็นผู้ชายที่แสนดี ที่ไหนได้ คุณแอบคบชู้กับไป๋เวยมาตลอด! ที่แท้ชีวิตแต่งงานของเราก็เป็นแผนการที่คุณวางไว้ตั้งแต่แรก! หลินเหวินชวน คุณยังเป็นคนอยู่ไหม!”
หลินเหวินชวนถูกตบจนมึนงง เมื่อเห็นทุกคนชี้หน้าซุบซิบ สีหน้าของเขาก็ซีดสลับเขียว
“ซูหว่าน คุณจะตบคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง!”
ไป๋เวยที่อยู่ข้าง ๆ ร้องไห้โวยวาย พลางถลาเข้ามาหมายจะดึงซูหว่าน
ซูหว่านเบี่ยงตัวหลบ จากนั้นก็เอื้อมมือไปคว้าแขนเธอไว้
ท่ามกลางเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของอีกฝ่าย ซูหว่านยกมือขึ้นฟาดหน้าเธอสองฉาดเช่นกัน
“ไป๋เวย ฉันเห็นเธอเป็นน้องสาว ถึงได้หวังดีมอบงานพนักงานบันทึกแต้มให้ จะได้ไม่ต้องลำบากทำงานเกษตร แต่เธอกลับไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ แถมยังปีนขึ้นเตียงผัวฉันอีก! ยังรู้จักคำว่าอับอายบ้างไหม!”
“คนในหมู่บ้านเตือนฉันตั้งนานแล้วว่าคุณกับหลินเหวินชวนสนิทสนมกัน ฉันยังโง่ช่วยแก้ตัวให้พวกคุณสองคนอยู่เลย ที่แท้พวกคุณก็เป็นคู่ชายหญิงหน้าด้านจริง ๆ!”
ไป๋เวยถูกตบจนกรีดร้องไม่หยุด
“ซูหว่าน แกปล่อยเธอนะโว้ย!”
หลินเหวินชวนหน้าดำทะมึน พุ่งเข้าไปหมายจะดึงไป๋เวยออก แต่ซูหว่านยกเท้าถีบเข้าที่หัวเข่าเขาอย่างแรง
เขาเสียหลัก ล้มลงคุกเข่ากับพื้นโคลนดังตุ้บ
ความเจ็บปวดทำให้เขาร้องโหยหวนออกมา
“หลินเหวินชวน แกคบชู้แล้วยังคิดจะทำร้ายคนอีกเหรอ! สมควรโดนซ้อมแล้ว!”
ซูเจิ้นหัวที่ได้ยินข่าวรีบมาถึง ก่อนจะออกคำสั่ง ชาวบ้านที่มาด้วยกันก็กรูกันเข้าล้อมหลินเหวินชวนทันที
หมัดกระหน่ำใส่เขาราวกับเม็ดฝน จนหลินเหวินชวนขดตัวอยู่บนพื้น ร้องโหยหวนไม่หยุด
“อย่า... อย่าตีผม! ผม... ผมปวดท้องมาก!”
ไป๋เวยเห็นป้าหลายคนที่เฝ้ามองซูหว่านเติบโตมาตั้งแต่เด็กกำลังจ้องเธอเขม็ง พลางกำหมัดเตรียมพร้อม ก็หน้าซีดเผือด รีบปกป้องท้องน้อยสุดชีวิต
ซูหว่านหรี่ตา ก่อนจะเลื่อนมือไปจับชีพจรที่ข้อมือของเธอ
เป็นอย่างที่คิด ไป๋เวยตั้งครรภ์ได้เกินสองเดือนแล้ว!
มิน่าทั้งสองคนถึงรีบร้อนกำจัดเธอ
ถึงอย่างไรตอนนี้หลินเหวินชวนก็มีงานมั่นคงในหน่วยงานราชการ
ถ้ามีคนรู้ว่าเขาคบชู้ งานมั่นคงของเขาคงหลุดลอยไปแน่
ส่วนไป๋เวยที่ท้องก่อนแต่งยิ่งต้องถูกคนตราหน้าจนไม่มีที่ยืน!
ซูหว่านหัวเราะเย็นชา “ไป๋เวย เธอท้องแล้ว! เด็กเป็นลูกใคร?”
ไป๋เวยหลบตา เอาแต่ร้องไห้ไม่ยอมพูด
“จะถามไปทำไม เด็กคนนี้ต้องเป็นลูกของหลินเหวินชวนอยู่แล้ว!”
“มิน่าคืนนี้ไป๋เวยถึงเจาะจงเรียกพวกเราไปหาซูหว่านที่ริมแม่น้ำ ที่แท้คงมีแผนร้ายสินะ!”
“ฉันว่าไอ้พวกอันธพาลสองคนนั่นต้องมีคนสั่งมาแน่ ๆ อยากทำลายหว่านหว่าน จะได้หนีไปครองรักกัน!”
“ชายหญิงสารเลวคู่นี้ จิตใจทำไมถึงชั่วช้าได้ขนาดนี้!”
“...”
ผู้คนที่มุงดูต่างเดือดดาล พากันรุมซ้อมหลินเหวินชวนอีกยก
ซ้อมจนหลินเหวินชวนนอนแผ่เหมือนหมาตาย ขยับตัวไม่ได้
“หว่านหว่าน ตอนนี้เธอจะทำยังไงต่อ จะไปแจ้งตำรวจไหม?” ซูเจิ้นหัวถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
ซูหว่านนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ จึงตอบว่า “คุณลุงใหญ่ ฉันจะหย่ากับหลินเหวินชวน คุณกับชาวบ้านกลับไปก่อน ฉันจะคุยกับพวกเขาสักหน่อย”
ตอนนี้เป้าหมายของเธอไม่ใช่การส่งตัวพวกเขาไปให้ตำรวจ
ถึงข้อหานี้จะเป็นจริงขึ้นมา อย่างมากก็แค่ถูกขังไม่กี่วัน!
ยังมีเวลาอีกยาวไกล เธอจะทำให้ชายหญิงสารเลวคู่นี้หมดทางผงาดขึ้นมาได้อีก!
แต่ตอนนี้ เธอต้องหย่ากับหลินเหวินชวนให้ได้ก่อน!
ซูเจิ้นหัวขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อเห็นซูหว่านพยักหน้าให้ ในที่สุดเขาก็ไม่พูดอะไรอีก เพียงเรียกให้ทุกคนกลับไปก่อน
ภายในห้องเงียบลง
ไป๋เวยร้องไห้คลานไปข้างหลินเหวินชวน เอาแต่เรียกชื่อเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
หลินเหวินชวนถูกซ้อมจนหน้าบวมช้ำ มุมปากมีเลือดไหล ร่างกายเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นและเถ้าถ่าน ดูน่าเวทนายิ่งนัก
“ซูหว่าน คุณใจร้ายเกินไปแล้ว ยังไงเขาก็เป็นสามีของคุณนะ คุณทนมองคนอื่นรุมซ้อมเขาจนเป็นแบบนี้ได้ยังไง!”
ซูหว่านหัวเราะหยัน ดวงตาเต็มไปด้วยแววเยาะเย้ย
“สามีเหรอ? ตอนที่เขาแอบวางยา ฉันจ้างพวกอันธพาลมาทำลายความบริสุทธิ์ วางแผนใส่ร้ายฉัน เคยนึกบ้างไหมว่าตัวเองเป็นสามีฉัน? ถ้าฆ่าคนไม่ผิดกฎหมาย ฉันอยากแทงเขาให้ตายด้วยมีดสักเล่ม!”
หลินเหวินชวนคลำหาแว่นที่เกือบถูกเหยียบแตก แล้วสวมกลับขึ้นบนสันจมูก
เมื่อเห็นแววตาเย็นชาของซูหว่านที่ไร้ความรู้สึกแม้แต่น้อย เขาพลันรู้สึกเลือนรางว่าผู้หญิงตรงหน้าราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน
“ซูหว่าน ที่แท้คุณรู้หมดแล้ว! เพราะงั้นไฟข้างนอกก็เป็นฝีมือคุณ คุณจงใจให้คนทั้งหมู่บ้านมาดูเรื่องน่าอับอายของผม!”
ซูหว่านไม่ได้ปฏิเสธ
“หลินเหวินชวน เลิกพูดไร้สาระ แล้วมาคุยเรื่องหย่ากันดีกว่า”
หลินเหวินชวนกุมอก ลุกขึ้นยืนโดยมีไป๋เวยช่วยพยุง
แววตาหลังเลนส์แว่นที่แตกร้าวมืดมนลง
เขาอยากหย่า แต่ไม่ใช่หย่าด้วยวิธีทำลายชื่อเสียงตัวเองแบบนี้!
ตอนนี้เขากำลังแข่งขันเพื่อเลื่อนตำแหน่งเป็นรองหัวหน้ากอง
ถ้าผู้บริหารของหน่วยงานรู้ว่าเขานอกใจภรรยาทั้งที่ยังแต่งงานกันอยู่ แถมยังจ้างคนวางยาและวางแผนทำร้ายภรรยา อย่าว่าแต่เลื่อนตำแหน่งเลย แม้แต่งานของเขาก็อาจรักษาไว้ไม่ได้!
“ซูหว่าน อย่าลืมว่าความลับของคุณยังอยู่ในมือผม ถ้าไม่อยากให้หยาหยาโตขึ้นมาพร้อมกับคำตราหน้าว่าเป็นลูกนอกสมรส ก็อย่ามาพูดเรื่องหย่ากับผมตอนนี้!”
ซูหว่านรู้อยู่แล้วว่าไอ้สารเลวนี่ต้องเอาเรื่องนี้มาข่มขู่เธอ
ชื่อเสียงของเธอจะเสียก็ช่าง
แต่ลูกไม่ได้!
เธอจะปล่อยให้ลูกต้องใช้ชีวิตท่ามกลางคำครหาของคนอื่นไม่ได้!
“หลินเหวินชวน ฉันจะหย่าให้ได้! ถ้าคุณไม่อยากให้เรื่องบานปลายจนพังกันทั้งคู่ งั้นเรามาทำข้อตกลงกัน”
“ข้อตกลงอะไร?”
“หย่ากันโดยทำสัญญา”
ซูหว่านเอ่ยอย่างสงบนิ่ง “ลูกสาวอยู่กับฉัน แล้วฉันต้องการเงินชดเชยสามพันหยวน ส่วนเรื่องที่เราหย่ากัน ฉันจะบอกคนอื่นแค่ว่าเราเข้ากันไม่ได้และแยกทางกันด้วยดี เรื่องที่คุณคบชู้กับไป๋เวย ฉันจะไม่พูดถึงแม้แต่คำเดียว พวกคุณก็ห้ามเอาเรื่องชาติกำเนิดของหยาหยาไปเผยแพร่!”
พอได้ยินคำว่าเงินชดเชยสามพันหยวน ไป๋เวยก็เป็นคนแรกที่กรีดร้องออกมา
“สามพันหยวน! ซูหว่าน ทำไมไม่ไปปล้นเอาเลยล่ะ!”