ทิงอวี่คุกเข่าพลางร่ำไห้กล่าวว่า "เมื่อครู่ตอนที่จวิ้นจู่ขายยันต์ สาวใช้ข้างกายคุณหนูสามแห่งจวนจ้าวอ๋องก็จู่ ๆ ชักกริชออกมาทำร้ายจวิ้นจู่ โชคดีที่จวิ้นจู่เก่งกาจ หลบหลีกการลอบสังหารได้ ทั้งยังปราบสาวใช้นั่นลง"
ตอนนี้นึกขึ้นมาได้นางก็ยังหวาดกลัว เมื่อครู่เห็นสาวใช้คนนั้นชักกริชพุ่งเข้าใส่เว่ยฝู นางตกใจแทบใจสลาย
พระชายาจ้าวอ๋องได้ฟังก็ปรี่เข้าไปหาสาวใช้ผู้นั้น ตบหน้าอย่างแรงสองฉาด ปากก็ด่าอย่างเกรี้ยวกราด "อีชาติชั่ว เหตุใดเจ้าจึงลอบทำร้ายจวิ้นจู่!"
"จวนจ้าวอ๋องของเราปฏิบัติต่อเจ้าไม่ดีหรือ เหตุใดเจ้าจึงทำร้ายจวนจ้าวอ๋องของเราเช่นนี้"
สาวใช้หัวเราะเย็นชา "ฮ่า ๆ... ชายาคิดว่าจวนจ้าวอ๋องปฏิบัติต่อข้าดี ปฏิบัติต่อคุณหนูสามของเราดีหรือเจ้าคะ"
"ชายาคงอยากให้คุณหนูสามของเราตายเสียด้วยซ้ำกระมัง!"
พระชายาจ้าวอ๋องกวาดสายตามองคุณหนูสามอย่างดุดัน ยกมือขึ้นหมายจะตบ ปากก็ด่าเช่นกัน "อีลูกชั่วชาติชั่ว เจ้านี่จะนำหายนะมาสู่จวนจ้าวอ๋องหรือ!"
เว่ยฝูดิ้นหลุดจากอ้อมกอดขององค์หญิงหย่าเหอ ยกมือขึ้นจับข้อมือของพระชายาจ้าวอ๋องไว้ ขมวดคิ้วกล่าว "ท่านไม่ฉลาดเอาเสียเลยนะ!"
"อีกอย่าง เหตุใดวาจาของท่านถึงฟังแล้วระคายหูเช่นนี้ เอะอะก็ชาติชั่ว ลูกชั่ว ท่านเป็นชายามิใช่หรือ เขาว่าชายาล้วนมีจริยาวัตรสูงส่งไม่ใช่หรือ เหตุใดกลับเหมือนยายแก่ปากตลาดชอบด่าชาวบ้านเช่นนั้นเล่า!"
พระชายาจ้าวอ๋องโกรธแทบบ้า หากไม่เกรงฐานะของเว่ยฝูนางอยากถีบไล่ไปเสียให้ไกล แต่เพราะฐานะของเว่ยฝู นางจึงต้องกดอารมณ์ลงอธิบาย "จวิ้นจู่ไม่ทราบ เด็กสาวคนนี้เกิดจากอนุภรรยา ปกติก็ไม่เคยรู้จักที่ต่ำที่สูง สาวใช้ที่ลอบทำร้ายท่านก็เป็นสาวใช้ของมัน หากสาวใช้ผู้นี้ไม่ได้รับคำสั่งจากมัน เหตุใดจึงลงมือกับจวิ้นจู่เล่าเพคะ"