แต่ไม่ว่าอาจารย์จอมเพี้ยนของฝูเอ๋อร์จะเป็นตายอย่างไร ตัวฝูเอ๋อร์สบายดีก็พอแล้ว
ไทเฮาสั่งคนให้นำจดหมายไปถวายฮ่องเต้
ทรงหยิบหวีขึ้นมาสางผมให้เว่ยฝูด้วยพระองค์เอง พลางตรัสกับนางอย่างอ่อนโยนว่า “อีกสักครู่จะมีคนเข้าวังมาเยี่ยมเจ้ากับแม่ของเจ้า หากฝูเอ๋อร์เห็นใครถูกชะตาก็เล่นด้วยกันได้ แต่ถ้าไม่ถูกใจ ไม่อยากเล่นด้วยก็ไม่ต้องเกรงใจใคร อย่าให้ตัวเองต้องฝืนใจ”
เหล่าข้ารับใช้ที่ปรนนิบัติอยู่โดยรอบเห็นดังนั้น ต่างรู้สึกว่าไทเฮาทรงตามใจเว่ยฝูจนเกินขอบเขต โดยเฉพาะคนเก่าแก่ข้างกายไทเฮา ยามนั้นตอนองค์หญิงหย่าเหอยังเล็ก ไทเฮาตรัสไว้ว่าอย่างไร?
ทรงตรัสว่าเจ้าเป็นองค์หญิง ถึงจะมีคนที่ขัดหูขัดตา ก็ใช่ว่าจะแสดงอารมณ์ทุกอย่างออกทางสีหน้าได้ ต้องรักษาท่วงทีและเกียรติยศขององค์หญิง คำนึงถึงภาพรวมและผลประโยชน์โดยรวม
เหตุใดพอถึงคราวจวิ้นจู่น้อยจึงเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง?
เว่ยฝูนั่งนิ่งให้ไทเฮาทรงหวีผมให้อย่างว่าง่าย พระหัตถ์ของไทเฮาอ่อนโยนยิ่ง ต่างจากยามอาจารย์หวีผมให้โดยสิ้นเชิง นางกระพริบตาถามว่า “ท่านยาย ล้วนเป็นญาติของแม่กับฝูเอ๋อร์หรือไม่?”
ไทเฮาทรงนิ่งคิดก่อนตรัสว่า “ก็นับว่าเป็นเครือญาติ”
ผู้ที่จะเข้าวังมาเยี่ยมองค์หญิงหย่าเหอและเว่ยฝูในวันนี้คือพระเชษฐาและพระอนุชาต่างมารดาของฮ่องเต้ หากนับตามสายเลือดย่อมเป็นญาติกัน แต่ในนี้แฝงความละเอียดอ่อนอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าอ๋องทั้งหลายที่พำนักในเมืองหลวงนี้ แม้ภายนอกดูไร้ความคิดอื่นใด แต่ใครจะรู้เล่า?