เมิ่งซือตอนนี้สงบสติได้แล้ว เห็นว่าเว่ยฝูกับงูน้อยรู้จักกันจริง ๆ ก็ไม่กลัวอีกต่อไป นางกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "น้องสาว พวกเราใจไม่กล้าเอง ไม่โทษงูน้อยของเจ้า มันไม่ต้องขอโทษพวกเราหรอก"
เสี่ยวจินรู้สึกว่าเด็กน้อยมนุษย์คนนี้รู้ความกว่าเด็กน้อยมนุษย์ที่เขาพิงอยู่อีกตัวมาก
เมิ่งสิงจวินก้าวเท้าน้อย ๆ เคลื่อนกลับมา ใบหน้าย้วยยุ้ยเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ดวงตาเบิกกว้างมองเสี่ยวจินแล้วมองเว่ยฝู เอ่ยชมว่า "น้องสาว เจ้าช่างใจกล้ายิ่งนัก กล้าเลี้ยงงูเล่นด้วย"
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าแม่ทัพใหญ่ของตนดูไม่สง่างามอีกต่อไปแล้ว และตัวเขาที่คลุกคลีกับแม่ทัพใหญ่อยู่ทุกวันก็ไม่สง่างามเช่นกัน
เว่ยฝูน้อยมีสีหน้างุนงง "เลี้ยงงูถือว่าใจกล้าแล้วหรือ?"
"งูไม่ได้น่ากลัวเลยนะ!"
"ซุปงูอร่อยที่สุด ฝูเอ๋อร์ชอบมาก" พูดจบนางก็ดูดน้ำลายเสียงดัง ว่าไปแล้วก็ไม่ได้กินซุปงูมาสักพักแล้วเช่นกัน!
นางอดไม่ได้ที่จะก้มมองเสี่ยวจินในมือ เสี่ยวจินสีสวยดี ต้มซุปคงอร่อยมากแน่ ๆ!
เพียงแต่เสี่ยวจินผอมเกินไป ช่างเถอะ!
หลินหยิ่นสัมผัสถึงอันตรายที่วาบผ่านมาแล้วหายไป
เมิ่งสิงจวินยิ่งทึ่งเว่ยฝูมากขึ้น ดูดน้ำลายเหมือนกัน "ข้ายังไม่เคยดื่มซุปงูเลย..." เขารู้สึกว่าชีวิตของตนยังไม่สมบูรณ์แบบ
เว่ยฝูใจกว้างมากกล่าวว่า "คราวหน้าฝูเอ๋อร์จับงูได้ทำซุป จะเรียกเจ้ามาดื่มนะ!"