บ้านตระกูลติงครึกครื้นต่อเนื่องอยู่นาน กว่าจะเปลี่ยนใบชาไปถึงสามรอบและทยอยส่งแขกที่มาเยือนกลับไปจนหมด ในบ้านจึงเหลือเพียงครอบครัวของติงเอ้อร์โกวสามคน รวมทั้งบอดี้การ์ดกับคนขับรถที่ฉีหงส่งมาคอยจับตาดูติงเอ้อร์โกว
「พ่อ แม่ หนี้สินของบ้านเราถือว่าชำระหมดแล้ว ต่อไปนี้เราไม่ติดค้างใครอีก พวกพ่อออกไปข้างนอกก็เชิดหน้าได้เต็มที่」
ติงเอ้อร์โกวสูดจมูก น้ำเสียงเจือความสะเทือนใจเล็กน้อย เขามองพ่อแม่ผู้ซื่อสัตย์และเรียบง่าย ก่อนหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วล้วงบัตรธนาคารใบหนึ่งจากกระเป๋ายื่นให้แม่ 「แม่ ในบัตรมีเงินสดสองแสน พ่อกับแม่เอาไปสร้างบ้านหลังใหญ่สักสองสามห้อง ซ่อมกำแพงล้อมบ้านใหม่ แล้วเปลี่ยนประตูเหล็กบานใหญ่ ต่อไปลมฝนจะมาก็ไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว」
สองแสน? พอได้ยินตัวเลขนี้ พ่อของเอ้อร์โกวก็แทบกระโดดโหยง โอ๊ยแม่เจ้า! เด็กคนนี้ไปเอาเงินสองแสนมาจากไหน? ตัวเขาทำงานหาเลี้ยงชีพกับผืนดินมาทั้งชีวิต ยังไม่เคยเห็นเงินสองแสนหน้าตาเป็นอย่างไรเลย ไอ้หนูนี่ออกจากบ้านไปแค่เที่ยวเดียวก็หอบเงินกลับมาตั้งมากมาย หรือจะไปขโมยมาเข้าจริง ๆ?
「ลูกเอ๊ย ไปเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหน หรือว่าไปทำเรื่องผิดกฎหมายอะไรมา ห้ามทำผิดกฎหมายนะ ทำผิดแล้วต้องติดคุก รีบเอาเงินไปคืนเจ้าของเสีย ไม่อย่างนั้นก็ไปมอบตัวกับตำรวจ พ่อกับแม่ไม่ต้องการบ้านหลังใหญ่หรอก ลูกห้ามทำผิดกฎหมายนะ」พ่อของเอ้อร์โกวตื่นตระหนกจนส่ายหัวรัวราวกับกลองป๋องแป๋ง
「พ่อ แม่ คิดไปถึงไหนกัน ผมจะไปทำเรื่องผิดกฎหมายได้ยังไง ต่อให้ทำผิดกฎหมายก็หาเงินได้มากขนาดนี้ไม่ได้หรอก เงินนี่สะอาด พ่อกับแม่ใช้ได้อย่างสบายใจ ถ้าไม่พอผมยังมีอีก」ติงเอ้อร์โกวพูดอย่างใจกว้าง