“ทั้งหมดนี่คุณทำเองตั้งแต่เช้าเลยเหรอ?”
ฉีหงกวาดตามองอาหารเช้าบนโต๊ะแล้วถาม ในใจเต็มไปด้วยความตกตะลึง อาการเบื่ออาหารของฉีตาน ลูกสาวของเขา ถ่ายทอดมาจากแม่ของเธอ เมื่อสามปีก่อน ภรรยาของเขาก็จากไปเพราะอาการเบื่ออาหาร ตอนเสียชีวิตร่างกายผ่ายผอมจนเหลือแต่กระดูก ทั้งตัวราวกับมีเพียงหนังหุ้มกระดูก เขาเสาะหาหมอชื่อดังไปทั่ว พาภรรยาตระเวนรักษาทั่วประเทศ แต่ก็ไม่อาจรักษาให้หายได้ สุดท้ายทำได้เพียงมองดูสัญญาณชีพของเธอค่อย ๆ ดับลง
หลายเดือนก่อน ฉีตานลูกสาวของเขาก็ป่วยเป็นโรคเบื่ออาหารเช่นกัน ไม่ยอมกินอะไร กินเข้าไปก็อาเจียนออกมา เด็กสาววัยกำลังผลิบานซึ่งเคยสดใสราวกับดอกไม้ ค่อย ๆ ซูบผอมลงจนเห็นได้ชัด เขาพาฉีตานไปหาหมอทั่วทุกสารทิศ ยอมจ่ายไม่อั้น แต่ก็ยังไม่มีทางรักษา ทำได้เพียงให้น้ำเกลือผสมสารอาหารทุกวันเพื่อประคองชีวิต
แต่การทำเช่นนี้ไม่ใช่ทางแก้ระยะยาว เด็กสาววัยแรกรุ่นจะสิ้นลมก็เป็นเพียงเรื่องของเวลา ตอนนี้แค่พยายามยื้อวันนั้นออกไปให้นานที่สุดเท่านั้น ฉีหงจึงรีบร้อนหาผู้ชายมาแต่งเข้าบ้านให้ฉีตาน อย่างน้อยก่อนเธอจากไป ก็จะได้ทำพิธีบรรลุนิติภาวะตามธรรมเนียมของเด็กสาว และยังช่วยให้ตระกูลฉีมีทายาทสืบทอดกิจการ
“ผมทำเองครับ อยู่บ้านคุณก็จะให้ไม่ทำอะไรเลยคงไม่ได้ ผมไม่ใช่คนขี้เกียจด้วย คุณ...คุณฉี ลองชิมดูสิครับว่ารสชาติเป็นยังไง ถ้าคิดว่าใช้ได้ ต่อไปอาหารสามมื้อที่บ้านคุณ ผมรับผิดชอบเอง” ติงเอ้อร์โกวพูดเสียงเบา สายตาของฉีหงทำให้เขารู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว