อู๋ซิ่วเหลียนมองคู่สามีภรรยาที่เดินออกไปแล้ว อดหันไปพูดกับกู้ซานเหอไม่ได้ "แก่เอ๊ย แกจะไปพูดอะไรกับเธออีก เธอก็แต่งออกไปแล้ว ยังจะพูดอีกทำไม อย่างน้อยก็ให้หน้าเธอหน่อยสิ"
กู้ซานเหอสูดจมูกใส่ "ฉันพูดไม่ได้หรือไง ฉันเลี้ยงเธอมาใหญ่โต เธอเป็นหนี้บุญคุณฉัน ฉันจะพูดสักสองสามคำมันผิดอะไร"
"แกทำแบบนี้ เดี๋ยวเธอก็ไม่กลับมาอีกหรอก" อู๋ซิ่วเหลียนถอนหายใจ
"ไม่มาก็ไม่มา ฉันไม่ได้หวังพึ่งให้เธอเลี้ยงดูตอนแก่หรอก ไม่มาก็ยิ่งดี จะได้ไม่มาสร้างเรื่องเดือดร้อนให้เรา" กู้ซานเหอพูดไม่เกรงใจใคร
"แกโง่หรือไง การทำหน้าเธอแบบนี้มันได้อะไรขึ้นมา อีกอย่างเธอก็แต่งออกไปแล้ว จะมีเรื่องอะไรก็ไม่เดือดร้อนถึงเรา เราก็เลี้ยงเธอมาใหญ่โต ไม่ทำให้ใครขุ่นเคืองไว้ เผื่อวันหน้าเกิดเรื่องอะไร เธอจะได้ช่วยเหลือเราบ้าง" อู๋ซิ่วเหลียนกัดฟันพูด
"ช่วยเหลือ? นางจะช่วยเหลืออะไรเราได้ ยังดีที่นางไม่คิดคิดต้มตุ๋นตระกูลกู้ แม่ไปตระกูลเซี่ยตั้งสองครั้งแล้ว ได้อะไรมาเหรอ อย่าไปเสียแรงเปล่าเลย ฉันเลี้ยงนางมามันสูญเปล่า" กู้ซานเหอสูดจมูกอีกครั้ง
มีลูกสาวแบบนี้จะไปมีประโยชน์อะไร ไม่มีความกตัญญู แถมยังทำให้คนโกรธจนแทบตาย กู้ซานเหอไม่โกรธหรือ? โกรธสิ แต่ไม่ใช่ไม่คิดจะเล่นงานกู้เจาเจา แต่ไม่กล้าคิดต่างหาก เพราะผลเสียที่ตามมามันเกินกว่าที่จะรับได้ กู้เจาเจาพอเป็นบ้าแล้วไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ทั้งพังทั้งเผาแบบตายไปด้วยกันมันเป็นไปได้หมด เขาไม่กล้าคิด
เมื่อออกจากบ้านตระกูลกู้มา เซี่ยเยี่ยนผิงมองกู้เจาเจาด้วยความเป็นห่วง "เจาเจา เธอไม่เป็นไรใช่ไหม"